Stracona100

wieś

JERZYku, udało Ci się Jaktobyło tak, zeszłam z leków - z koncentracją i pamięcią trochę lepiej jest, ale nastrój raczej niestabilny i czuję się jakbym siedziała na bombie zegarowej Z alko nadal się przyjaźnię niestety Płatek róży dzięki, choć jak widzisz, nie ze wszystkim daję radę (alko) W piątek mam wizytę u pani doktor, ciekawe co zaleci robić dalej...?

rekuperator

JERZY no co Ty, chciałabym trochę endorfin załapać i trochę tłuszczu spalić...

zupa

autodestrukcja

aktorstwo

odwet

roaming

Witajcie ludziki, co nowego u Was? Ja nadal bez leków - jest różnie Byłam na Maderze - też było różnie Dziś była 1 wizyta na siłowni - było ciężko

na wiosnę

a, i po drodze do domu kupiłam tulipany

Trzeci miesiąc bez leków - czuję się niepewnie, dołki i górki, dwa napady histerii, nerwowość, tkliwość. Myśli samobójczych nie ma ale siły fizyczne i aktywność nie wraca

sama w moim domu, w moim fotelu, pod moim kocem.

1 wizyta w siłowni

Będzielepiej lekarz zapisał mi dwa leki, których razem nie powinno się brać To już leci trzeci miesiąc bez leków, czuję się jakbym siedziała na bombie

Witaj. Przeczytałam - nie wygląda to dobrze. Jesteś bardzo silną osobą skoro wytrzymujesz to wszystko tak długo. Jednak Twoja siła wyraźnie jest na wyczerpaniu i jeśli nie znajdziesz sposobu na "doładowanie baterii" nie dasz rady ciągnąć tego dalej. Twoje małżeństwo jest źródłem cierpienia i wykańcza Cię psychicznie. Myślę, że powinnaś zasięgnąć porady psychoterapeuty, to powinno Cię podbudować i w razie czego odpowiednio wcześnie rozpozna depresję, która chyba zaczyna się u Ciebie rozwijać.

Tak, mam ogród i całe mnóstwo doniczkowych :)

Cognac ja też od dłuższego czasu próbuję wrócić do swoich pasji. Tyle ich było, ale powrót nie jest łatwy. Jedną z nich są kwiatki :) Zarówno doniczkowe jak i ogródkowe. Łączmy się w pasji :)

Mam nadzieję, że nie uważasz, że wszystkie kobiety takie są...

Domis1 z Twojego opisu wynika, że masz stan depresyjny. Powinieneś zasięgnąć porady psychologa lub psychiatry, pewnie przydałaby się jakaś terapia. Masz dobry kontakt z mamą, opowiedz jej o tym i poproś, by poszła z Tobą do specjalisty.

Naprawdę nikt nie choruje na ten rodzaj depresji?

Mam diagnozę depresji endogennej nawracającej. Leczę się SSRI od 6 lat ale ostatnio miałam zespół serotoninowy i odstawiłam wszystkie leki. To już drugi miesiąc jak nic nie biorę - czuję się dobrze. Czy ktoś z Was ma doświadczenie jak długo można wytrwać po odstawieniu leków? Czy jest możliwe, że mózg się naprawił i leki nie będą już potrzebne?

qwert123 , myślę, że Twoja partnerka znudziła się Toba i Twoją dobrocią. Zobaczyła jakiś "inny kolorowy świat" który bardzo jej się spodobał i postanowiła się od Ciebie uwolnić (być może kiedyś bardzo tego pożałuje). Nie chciała jednak być przyczyną rozstania, więc robiła wszystko abyś to Ty poczuł się winny. A Twoja uległość wydłużyła tylko bolesną agonię Waszego związku. Ona chce być wolna - pozwól jej na to. Ale nie pozwól na dręczenie siebie w imię ratowania związku, bo to nie ma najmniejszego sensu. Rozumiem, że czujesz się pokrzywdzony i załamany taką postawą swojej partnerki. Rozumiem też, że nadal ją kochasz i chciałbyś odzyskać. Jest na to sposób, ale to proces trudny i długi (lata). Mianowicie musisz pokazać jej jak twardym i silnym jesteś mężczyzną (bo Twoją dobroć już zna). Musisz bronić swego honoru i definitywnie zakończyć ten związek, przestać starać się o jej zainteresowanie i zająć się sobą. Zacznij poważnie budować swoją pozycję, karierę zawodową, podnieś swoją wartość, niezależność. Przyda się też pewna dawka zdrowego egocentryzmu. Baw się i nie unikaj towarzystwa fajnych, wartościowych ludzi. Jestem pewna, że ONA (po tak długim związku) nie straci Cię z oka i będzie obserwować z daleka. Prawdopodobnie po czasie doceni to, co kiedyś jej dałeś i być może zatęskni za tą dobrocią, która teraz ją tak denerwuje. A Ty za jakiś czas (np. za rok), kiedy już będziesz czuł się silny spotkasz się z nią po koleżeńsku i pogadacie sobie, co słychać. Być może wtedy na nowych fundamentach powstanie coś fajnego i trwałego opartego na wzajemnym poszanowaniu. Każdy człowiek jest inny i nie możesz oceniać wszystkich na podstawie jednej kobiety. Być może na prawdę byłeś za dobry, a Twoja dziewczyna nie potrafiła tego docenić, ale to nie znaczy, że nie należy być dobrym. Trzeba po prostu potrafić zachować umiar i nie dać się wykorzystać. W życiu spotkasz jeszcze wielu ludzi i z pewnością będą w nim tacy, którzy będą potrafili docenić tę zaletę. Nie można jednak być tylko dobrym, dlatego teraz powinieneś skupić się na budowaniu innych swoich cech - stanowczości, niezależności, zaradności, zdecydowania, odpowiedzialności i wewnętrznej siły.

Witaj Andzia, masz poważny problem psychiczny. Czy szukałaś pomocy u specjalisty (psychiatry, psychoterpeuty)?