mark123

Na kopnięcie kogoś; najlepiej moich rodziców.

U mnie egoizm jest skutkiem częściowo chyba kilku rzeczy, wychowania; wrodzonych cech temperamentu; braku umiejętności wczucia się w stany emocjonalne innych oraz braku umiejętności nawiązania bliskości emocjonalnej.

Marnowanie czasu na drukowanie.

Na koniec.

19 punktów.

Piję napój pitahaya i czekam, żeby się zbierać do pracy

Ale z czego ? Z tego, że było blisko czy z tego, że jednak się to nie stało ? Ani z jednego ani z drugiego się nie cieszę.

Jakieś kilkadziesiąt centymetrów brakło, a by mnie dzisiaj samochód rozp... Nawet samochody nie chcą mojego istnienia na tym świecie.

Że przede mną około 260 stron do wydrukowania i że jest duże prawdopodobieństwo, że potem okaże się, że było to niepotrzebne.

Zdarza się, że w świecie realnym czyjś problem mnie poruszy emocjonalnie, nawet mocno poruszy, ale to bardzo rzadko.

Jakakolwiek silna koncentracja (obojętne czy na sobie czy na innych) zwiększa ryzyko nerwicy. Im więcej dystansu (do siebie i do innych) tym mniejsze ryzyko nerwicy.

Nuda

Zazwyczaj radzę sobie poprzez wykonywanie stereotypii ruchowych lub poprzez oszukiwanie swojej psychiki. Radzić sobie muszę zazwyczaj i tak tylko przez kilka minut, potem agresja i ogólnie wszelka złość jest w mojej głowie z automatu "wyłączana" i już tego nie czuję.

Też darzę uczuciem przedmioty, z tym, że dotyczy to jedynie pewnych konkretnych przedmiotów oraz zazwyczaj mogę szybko się od tego odciąć; gdy czuję, że dany przedmiot "cierpi", to wystarczy że przez chwilę zacznę myśleć o czymś innym, a potem nie będę patrzeć na "cierpiący" przedmiot i już zazwyczaj nie mam żadnych uczuć do tego przedmiotu.

Mnie myślenie, że inni mają gorzej jedynie utwierdza w przekonaniu, jaki jestem beznadziejny.

Inne formy rozładowywania poza masturbacją mnie nie interesują.

Też rozmawiam tylko z rodzicami, ale głównie z matką. Moje też jest wysokie, ale jestem aseksualny, do rozładowywania wystarczy mi masturbacja.

Obecnie nic mnie nie rusza, żeby się zatroszczyć o swoją przyszłość; nawet ryzyko śmierci. Każdy atom, tworzący mój organizm przesiąknięty jest już lenistwem.

Ja nie jestem podszywanym singlem.

Ja mam różną reaktywność emocjonalną, w zależności od tego, jaka to emocja. Skrajnie wysoką mam reaktywność strachu (takich osób jest na pewno znacznie mniej niż 1/5 populacji).

Nie dość, że jestem leniwy, to w dodatku głupi.

Wkurza mnie bezsensowne podejście niektórych osób do pewnej sprawy.

Ja byłem zawsze przez matkę we wszystkim wyręczany; w dodatku z charakteru byłem miksem lenia i perfekcjonisty; nie chciało mi się prawie nic robić, ale jak już zrobić, to perfekcyjnie; lęk przed porażką, że nie uda mi się zrobić czegoś perfekcyjnie oraz przed krytyką, złością ze strony innych, że nie jest perfekcyjnie jeszcze bardziej zniechęcały mnie do działania. -- 09 lut 2014, 21:41 -- U mnie moje ambicje są obecnie prawie zerowe.

Ja bym najchętniej jedynie wstawał, by coś zjeść, napić się coli, posiedzieć trochę na internecie, a resztę życia przeznaczył na sen.

U mnie idzie w drugą stronę, im jestem starszy, tym jestem większym leniem; nawet wykonywać prostych czynności dnia codziennego mi się już nie chce, wykonuję je bardzo niechętnie.