mark123

Też w ferie i wakacje siedzę w domu i nie robię nic. Ale ja wolę je, niż zwykłą część roku akademickiego, bo studiowanie mnie do wewnętrznej furii doprowadza.

Ja wiem, że sytuację życiową zdecydowana większość miała i ma gorszą od mojej; natomiast jako osoba byłem i jestem od każdego gorszy.

Cola, w coli zawarty jest cały sens życia :'>

Nudzę się.

Ja obecnie też nie znoszę, gdy ktoś komuś okazuje ciepłe uczucia w mojej obecności (sam również chyba nie potrafiłbym ich okazać); ale nie wiem dokładnie, czemu tak mam. Moja babcia też podobno różnie traktowała swoje dzieci w zależności od płci. Dla swojej córki (mojej matki) była podobno despotyczna, jej braci traktowała znacznie bardziej ulgowo. Jeden z jej braci wyrósł na ciapę i ożenił się z despotyczną kobietą; a drugi stał się alkoholikiem oraz prawie cały czas do około 50-go roku życia został na utrzymaniu matki, potem zmarł, jedynie na kilka lat się wyprowadził, gdy się ożenił, ale potem żona odeszła od niego i wrócił. Mnie babcia też rozpieszczała, gdy bywałem u niej, a gdy np. zdarzyło się przy mojej babci, że moja matka o coś nakrzyczała na mnie, to babcia mówiła matce, żeby nie krzyczała na mnie, potem matka zaczynała krzyczeć na babcię (nie wiem czemu, ale czułem wtedy jakąś przykrość, że przeze mnie matka krzyczy na babcię).

Żeby pojawiła się jakaś możliwość bezkonfliktowej rezygnacji ze studiów.

Żeby mi przestało być zimno.

Dzisiaj wszystko zamknięte

Siedzę w pracy ( teoretycznie )

Moje najsilniejsze lęki to lęk przed agresją, gdy ktoś jest na mnie zły; przed nastolatkami; przed długą wypowiedzią ustną, która ma być oceniona; przed przyssaniem się do mojego ciała miękkich przedmiotów z powietrzem w środku. A z obaw racjonalnych najbardziej boję się najbardziej boję samodzielności i mierzenia się ze problemami dorosłego życia.

Najbliżej mi chyba do Ferdynanda Kiepskiego.

Ostatnio oglądałem film "uraz"; bardzo wciągający był dla mnie, a nawet mocno poruszył mnie uczuciowo, gdy się wszystko wyjaśniło.

U mnie jest chyba odwrotnie, ja nie daję spać mózgowi.

Kiedyś chciałem mieć psa, ale dobrze, że nie doszło to do skutku, bo nie wiadomo, jakby się to dalej potoczyło przy moim charakterze.

Obowiązek robienia pewnej rzeczy, której robienie i tak nie ma za bardzo sensu.

Ja u siebie naliczyłem 11.

Czuję lekkie przyciąganie do ludzi potrzebujących opieki emocjonalnej. Natomiast mój rozum woli po prostu ludzi spokojnych, zdyscyplinowanych i bardzo wyrozumiałych.

[videoyoutube=YxIiPLVR6NA][/videoyoutube]

U mnie zaś rodzice wiedzą o moich problemach sfery życiowej; natomiast o większości moich problemów w sferze psychicznej, emocjonalnej nie wiedzą.

Nie lubię przywitań, nie zawsze mówię "dzień dobry"; czasem mam problem rozpoznaniem osób, mam też jakieś obawy, czy w danym momencie wypada powiedzieć "dzień dobry", poza tym przy przywitaniu włącza mi się lęk przed odrzuceniem, a jak ktoś mi nie odpowie to czuję się odrzucony oraz czuję wstyd, że się wygłupiłem; a jak odpowie, to i tak czuję wstyd.

Wkurzyły mnie bzdury w pewnym poście pewnej osoby na forum.

[videoyoutube=qoYqyFxVdP8][/videoyoutube]

Jestem tak tępy, że zadania do wykonania trzeba mi łopatologicznie tłumaczyć, żebym zrozumiał.

Ludzi rozpoznaje sie min. po tym jak traktuja dzieci i zwierzeta... Od razu widac kim jestes... Od takich jak ty wiekszosc ludzi trzyma sie z dala... Ja wewnętrznie odczuwam bardzo silną agresję do psów.