mark123

U mnie zmieniło się to, że sobie uświadomiłem, że jestem jeszcze większym dziwolągiem, niż myślałem wcześniej.

Że zło się do mnie zbliża i nie mogę zapobiec jego nadejścia.

u mnie też. Mnie chyba nigdy nikt nie będzie lubić, a nawet jeśli, to tylko dotąd, dokąd mnie dobrze nie pozna.

U mnie moja lękliwość wobec różnych dość błahych sytuacji była odkąd pamiętam bardzo duża, dodatkowo powoli wzrastała wraz z wiekiem i wzrasta powoli cały czas.

Ja się nie umiem bawić bez alkoholu, a z to nie wiem, nie sprawdzałem. W pewnym sensie traktuję colę, jak alkohol, zawsze mam nadzieję, że po niej będzie mi fajnie, że rozluźnię się, że "utopię" w niej swoje problemy. Czasem używam w myślach określenia "muszę się napić", gdy sięgam po colę.

Ja mam tak, że gdy się zdarzy, że mnie ktoś pochwali, to czuję wstyd i złość.

U mnie od dzieciństwa objawy, które mogą być związane ze spektrum autyzmu, są takie: - nie potrafię kochać; nie potrafię emocjonalnie zidentyfikować, czy jestem kochany czy niekochany; nie potrafię zidentyfikować miłości pomiędzy dwoma innymi ludźmi - stereotypie ruchowe - nie mam potrzeby kontaktu z ludźmi, moje umiejętności nawiązywania kontaktów są niskie oraz odczuwam lęk przed kontaktami; zawsze byłem największym milczkiem w danej grupie ludzi - nietypowe, wąskie zainteresowania - powtarzalne czynności - często fantazjuję - mam problem z powiedzeniem czegoś własnymi słowami - lubiłem porządek (głównie w dzieciństwie) - mam sztywną mowę - nie potrafię normalnie wczuć się w stany emocjonalne lub sposób myślenia innych osób - przeżywam los głównie ludzi ze świata fikcyjnego (np. z filmów lub moich fantazji) - zazwyczaj nie rusza mnie los ludzi w realu, a porusza mnie emocjonalnie los przedmiotów - niechęć do dotyku (dotyczy głównie osób, których nie znam bardzo dobrze) - jestem perfekcjonistą, gdy się za coś wezmę - jestem nadwrażliwy na niektóre dźwięki i na ból - nie jestem zainteresowany pochwałami - aseksualność, armomantyczność - jestem niechętny do współpracowania z innymi i mam niską umiejętność współpracowania - mam bardzo niską sprawność fizyczną; na w-fie zawsze byłem najsłabszy ze wszystkich - mam problem z rozumieniem komunikacji niewerbalnej - jestem bardzo powolny w myśleniu i działaniu; zawsze byłem najwolniejszy w danej grupie ludzi - mam problem z przewidzeniem zamiarów innych ludzi

Ja jestem gorszy od swoich rodziców; z błahych powodów odczuwam wściekłość i czasem miewam ochotę zrobić rodzicom coś masakrycznego. -- 05 mar 2014, 16:46 -- No to teraz mam większą pewność. Tylko ja mam tak nasrane w bani, żeby się bać rodziców nie mając ku temu powodów. -- 25 lip 2014, 15:24:25 -- K...a za kilka lat to może będę się trząsł z lęku na myśl, że rodzice mogą lekko podnieść na mnie głos.

U mnie ani w rodzinie ani w otoczeniu raczej nikt nie wie o piciu ojca, ale nigdy nie trzeba było tego jakoś specjalnie ukrywać, po prostu nie wyszło na jaw; no chyba, że ktoś tam się czegoś domyśla, ale zachowuje tą informacje dla siebie. Ja kłamię od zawsze odkąd pamiętam ze smutkiem. Gdy jestem smutny i usłyszę pytanie, dlaczego jestem smutny, to odpowiadam, że nie jestem smutny.

Moje w pewnym sensie dobre strony są trzy: - nie posiadam potrzeby kochania kogoś ani bycia kochanym - nie posiadam potrzeby kontaktu z ludźmi (nawet małego kontaktu) - nie posiadam potrzeby otrzymywania pochwał Mam tak chyba od zawsze.

Słucham Kontrust i piję colę.

Brak logiki u niektórych osób w pewnym aspekcie.

Ode mnie też każdy.

Zamieszanie na uczelni oraz rodzice.

Słucham muzyki, sprawdzam, czy poprawi mi nastrój.

Fałszywość oraz błędne przekonania mojego ojca.

Nie wiem, czy tylko taki, czy coś jeszcze, ale chyba główny. Zawsze byłem leniem, ale od około 7 lat zaczęło to bardziej postępować; z roku na rok coraz bardziej mi się nic nie chce.

Lenistwo, nie chce mi się nic innego robić; jestem chyba największym leniem we wszechświecie.

Nie; spora część mojego dnia tak wygląda (oprócz spania, bo śpię tylko w nocy); a gdy nie muszę nigdzie wychodzić, to prawie cały dzień tak wygląda.

Albo spał, albo siedział na internecie albo oglądał telewizję albo słuchał muzyki.

Mnie się w ogóle nie chce nigdzie wychodzić, najchętniej siedziałbym w domu 24/7.

Wkurza mnie, że dzisiaj dwa razy chciało mi się beczeć oraz wkurza mnie, że pewna osoba się dziwi, że jakiś czas temu byłem porządnym, pilnym studentem, a teraz już nie.

Wnerwia mnie, że moi rodzice z jednej strony się martwią/dziwią, czemu taki stresujący się jestem, a z drugiej strony sami się do tego częściowo przyczyniają.

Ostatni, teraz trwa już ostatnia sesja.

jakie studia? Informatyczne.