mark123

Seks ogólnie dla człowieka to mało ważna sprawa, nie jest to podstawowa pootrzeba; a traktowanie seksu jako bardzo ważnej sprawy wynika chyba z mentalności, przekonań, nie do końca odpowiednich.

Ja przed komputerem.

Za kilka dni obrona, a mnie się dalej nie chce przygotowywać.

miłości stomatologów psów owadów wszelkiej erotyki osób, dla których priorytetem jest dokuczanie innym i popisywanie się

http://demotywatory.pl/4321482/Kurde-cos-ta-myszka-nie-dziala

Jakiś rodzaj nerwicy lękowej ma chyba każdy, oprócz psychopatów, ponieważ każdy ma jakąś fobię (a wszystkich istniejących fobii jest chyba prawie tysiąc), a fobia należy do zaburzeń lękowych.

Mnie się raz zdarzyło, że miałem silny emocjonalny powrót do pewnej złej sytuacji z dzieciństwa, ale nie było w pełni samoistne, lecz pod wpływem pewnego bodźca zewnętrznego, który skojarzył mi się z sytuacją z dzieciństwa; trwało to bardzo krótko, po 1-2 sekundach przerwałem działanie bodźca i emocje również zniknęły. Czasem zdarza się, że jest bodziec kojarzący się z tamtą sytuacją z dzieciństwa, ale nie oddziałuje bezpośrednio na mnie, tylko, że tak powiem w pobliżu mnie; wtedy odczuwam lekkie nawiązanie emocjonalne do przeszłości.

Kończę jeść śniadanie i zbieram się do pracy.

To jest szafka, na której można siedzieć. Ale potem jednak zrezygnowała i poszła obudzić ojca, żeby zrobił miejsce.

Że matka nie chce budzić ojca, żeby zrobił jej miejsce, tylko próbuje spać na szafce.

Ja licząc od drugiej połowy dzieciństwa pamiętam przez mgłę tylko jedną niedużą awanturę w święta. Pewna kobieta z rodziny ojca zaczęła szarpać moją matkę, a matka dała jej plaskacza i ta kobieta się wywróciła i chyba przytomność straciła, bo się nie ruszała; poza tym awantur raczej nie było. Bywały, bywają kłótnie, ale nie wulgarne. W pierwszej połowie dzieciństwa w rodzinie było gorzej, ale nie wiem, jak wyglądały święta.

Lany poniedziałek jest mi obojętny, jeśli siedzę w domu; a jeśli się zdarzy, że muszę wyjść, to jestem zestresowany, bo mam odczucie, że wszystkie młode osoby czyhają na mnie, by mnie oblać.

Ja też nie; w święta bożonarodzeniowe lekko czuję, bo mnie choinka trochę wprawia w nastrój; a w świętach wielkanocnych to nic nie wprawia mnie w nastrój.

W moim przypadku pewne jest, że zaburzeń, których u siebie nie podejrzewam, nie mam. -- 31 sie 2014, 17:48:40 -- Nie jestem mistrzem, gadasz totalne głupoty; jeśli już, to jestem mistrzem w tchórzostwie wobec konsultacji ze specjalistą.

Gdy coś kupuję, lubię, gdy się zdarzy, że jest to ostatni "egzemplarz", mam wtedy poczucie, że uratowałem go przed samotnością.

U mnie święta wielkanocne są bardziej nudne niż święta bożonarodzeniowe.

Psycholog lub neurolog (nie pamiętam dokładnie) u którego kiedyś byłem mówił, że to, która strona będzie dominować, widać już, gdy dziecko zaczyna brać do ręki przedmioty.

Ja raczej całą swoją osobowością oddziałuję zniechęcająco na ludzi; a moje nie takie, jak być powinny odczucia i surowe poglądy powodują, że także wiele osób oddziałuje na mnie zniechęcająco.

Ja w dzieciństwie odkąd pamiętam zawsze dążyłem do tego, by być tuż przy matce, idąc/jadąc gdzieś. Ale podobno, gdy byłem pięciolatkiem, nie przeszkadzało mi będąc w nawet nieznanym miejscu, by nie mieć na pewien czas matki w polu widzenia z żadnej strony; później mi się pogorszyło.

Śmieję się ze swojej zdziwaczałej psychiki Pewna nienormalna rzecz, którą do nie dawna była tylko moją fantazją, zaczyna czasem stawać się moim trochę pragnieniem, marzeniem.

Moja matka jest nadopiekuńcza, ale nie tłumiła mojej ekspansji, ja w naturze mam brak ekspansji.

Mam tak samo.

Ja teoretycznie jestem leworęczny, ale od razu w okresie poniemowlęcym byłem na siłę przestawiany na praworęczność. Ale u mnie chyba problem z orientacją przestrzenną w sporej części wynika z mojej niskiej samodzielności; zawsze unikałem bywania w nowych miejscach i w późnym wieku zacząłem w ogóle samodzielnie wychodzić z domu, więc nie nauczyłem się orientacji.

Ja tylko pod kątem ogólnego zachowywania się jestem starszy niż rzeczywisty wiek, natomiast pod kątem wewnętrznych reakcji emocjonalnych i życiowości jestem dziecinny.

Wiele razy muszę być w nowym miejscu, aby wiedzieć, jak do niego trafić, jak się w nim poruszać i jak wrócić; i jeszcze więcej razy, aby przestać się w tym miejscu czuć zagubionym.