korres1

Nieprawda. Tzn troche nieprawda. Wbrew pozorom, naprawde dobrych ludzi sie rozpoznaje i sa w cenie u kobiet - nawet jesli nie wszystkich, to wiekszości. Tylko dobroc musi sie bronic, dobry to nie znaczy ten, kto sie daje wykorzystywac. pzdr

Jak to zrobiłaś? Nie jak w sensie technicznym, tylko jak przekonałaś samą siebie? Probuje od lat, nie wychodzi.

Wiesz co? Z tym dyplomem to bym nie przesadzała. Jeśli nie chcesz być informatykiem zarabiającym 5 tys. zł miesięcznie, to rzuć te studia i jedz tam, gdzie Ci dobrze. Mialam podobna sytuacje, z tym ze odwrotna - chcialam wracac do Polski. Trzymala mnie praca, studia... Rzucilam to, wrocilam i jest lepiej. Gdybym tam jeszcze została, zwariowałabym. pzdr [ Dodano: Dzisiaj o godz. 1:12 pm ] PS. A studia możesz kontynuowac po paru latach, miesiącach, jak Ci będzie lepiej. Nie zając.

NO NIE! 22 lata i stary kawaler? Trzymajcie mnie.

Też mi się zdarza, z różną częstotliwością. Ale czasem po pięknym śnie chce mi się wstać. Wiesz, to tak jakby mi sie coś fajnego w realu przydarzyło. Działa na jakieś pół dnia.

to prawda. Musisz miec odrobinę energii, zeby pomoc innym. nieszczescie czesto zobojetnia.

To prawda. Tylko rozmawiając sama z sobą, niczym się nie możesz zaskoczyć

NO. No i jeszcze ta porażka z Brazylią. Nie dałabym rady gdyby nie forum:))

swiete słowa. Potwierdzam w 100 % ja, kobieta.

Ja również się wychowałam bez ojca, choć w zasadzie żyje. Piszę o tym, bo mam podobne objawy jak blackwitch: nieufność do nowego związku, a potem paniczny strach żeby go nie starcić. I jeszcze jedno: zawsze podobali mi się faceci starsi o 15-20 lat. Chociaż akurat z tym nie chcę walczyć:))

z jakich?

A kiedyś to nawet sklejałam kasety. I grały!!!

Bethi, lubię to, że nie odpuszczasz:)) Z tym wpychaniem to może już skończymy, bo jeszcze ktoś mógłby opacznie zrozumieć POwiem Ci szczerze: dziś rano tylko to forum uratowało mnie od strasznych myśli.

hmmm. pod moją krę coś mnie wepchnęło, coś silniejszego (na razie!!) ode mnie. Co do chłopaka, hmmm... Przychodzi mi do głowy niedyskretne: dlaczego w ogóle z nim jesteś?

HURRAAAA! Jestem z siebie dumna. No i z naszej współpracy oczywiście:))

Mam coś takiego, że marzenia przenoszą się do snów. Są takie piękne, że nie chcę się budzić: śni mi się moja własna rodzina, wyrozumiały mąż i dziecko, albo po prostu jakieś miłe spotkanie z człowiekiem, który umie słuchać. Rano zaciskam powieki i owijam się kołdrą, żeby tylko się nie obudzć.

Korres, to nie jest tak źle. Skoro kra zamarza, to powiększa się przestrzeń "twardego gruntu" pod nogami. Gorzej byłoby, gdyby kra topniała. hmmm, chyba się nie zrozumiałyśmy. Ja pływam POD krą, która zamarza. A propos chłopaka Twego: czy on przegląda forum?

Jasne BETHI. Najbardziej pociagajace jest naturalne przekonanie o wlasnej wartosci. Tylko tego ludziom z depresja jest najbardziej brak. No zmieniam, zmieniam i dalej jest przesuniety. Ale Twoj tez jest i to moze od niego sie zaczelo?

W jednym z odcinków "Przystanku Alaska", ciężarna kobieta zaczęła śpiewać na co dzień: przy gotowaniu, obsługiwaniu klientów w barze, w łóżku. Straciła głos, jak urodziła zdrowe dziecko. Ktoś jej wytłumaczył, że śpiew był zaczarowywaniem rzeczywistości, jakimś magicznym kokonem, sposobem na strach. Podoba mi się takie wytłumaczenie. Ja też często0 śpiewam jak się boję.

Taka reflexja: ludzie mówią, że jestem ładna. Wielu facetów mnie "wyrywało". Żadna przyjemność, gdy inni traktują Cię fizycznie.Mylicie się, jeśli uważacie że "atrakcyjni" mają lepiej i łatwiej. hmm, sporo w tym prawdy. Ale człowiek z depresją zawsze potrafi sobie znależć problem. Najlepszy przykłąd: jako nastolatka do najpiękniejszych nie należałam, za to wybijałam się w szkole i miałam opinię prymusa. Moim największym marzeniem były piękne kręcone włosy, mały nosek i ogólnie piękno. Na studiach odkryłam ze zdumieniem, że ludzie uważąją, że jestem ładna. Ale po jakimś czasie poszło to w drugą stronę: mniej mnie słuchali, bardziej się gapili. I też źle. Sami widzicie. Najlepiej być brzydkim i głupim. [ Dodano: Dzisiaj o godz. 10:41 am ] Niby powinnam Ci powiedzieć: nie łam się, najważniejsze, że Ty wiesz, jaka jesteś. Ale wiem, że to nie takie proste, nie da się żyć w próżni.

LOS MAGS, sprobuj niezawodnego sposobu: najpierw przyjazn, potem stopniowo do randki. Często działa, a i obie strony mają większe poczucie bezpieczeństwa, bo trochę się znają i na pewno lubią.

MYślę, że to taki wentyl bezpieczeństwa. Skoro nie potrafisz się otworzyć przed innymi, robisz to przed sobą. Myślę, że to całkiem racjonalny mechanizm, żeby człowiek nie zwariował. PS. Nie mówię do siebie, ale często śpiewam.

DZEJEM, dzieki za oferte (rozbawila mnie). Nie skorzystam, bo u mnie sytuacja jest podobna - samotność nie oznacza tego, że nie mam dolującej rodziny (wręcz przeciwnie) BETHI, Tobie dziekuje za pocieszenie. Przyznam Ci jednak, że jestem dla siebie naprawdę pobłażliwa, ale to nie pomaga. Czuję, że jeszcze pływam, ale kra powoli zaczyna zamarzać.

ul szewska, blisko plant, w piwnicy (szylod jakis jest, ze "Klub Kulturalny". Na antresoli sa tylko 3 stoliki, wiec latwo sie poznajemy, w razie czego kladziemy gazete na stole, jesli ktos bardzo swiezy sie zapowiada.