Niewkopomonowana

Raczej labilność. Z biegiem czasu bardziej rozwija się poczucie wyższości i pogardy, ale są momenty zaciekawienia ludzi, tylko wiesz... To taka chęć poznania kogoś, zaintrygowanie tymi, ktorzy się wyróżniają wiesz. Mają takie specyficzne, puste oczy. Mam za sobą problemy z prawem jednak nie spotkały mnie konsekwencje i potem to przestałam robić. Skłonności do uzależnień wiesz. Obecnie leki. I tak... Od jakichś 11 lat może stałam się taką czarną owcą. Nawet wychowawca w naturalnej klasienie tak nazywal. Zaczęły się wtedy takie akcje gdzie robiłam różne rzeczy oderwane, by sprawdzić reakcje ludzi. To było zaplanowane w stanie trzeźwości. Chciałam wiedzieć, co zrobią, gdy ktoś zachowuje się dziwnie i jak szalony. Wiem, że ludzie są groźni niektórzy Mam w sobie dużo dystansu i rezerwy, bo wiesz, roznie bywa. Mam za sobą pewną groźbę i potem bywało różnie, ale nic mi nie jest. Odbiegam może od tematu, ale chcę nakreślić pewne moje działania. Mam też w sobie zajawkę Poznania umysł psychopatów i socjopatów. Nie mówię, że jestem, ale tak. Ciekawi mnie to.

@Omm dziękuję za zInteresowanie Za jakąś chwilę odniosę się do tego, co piszesz. Dzięki 🩵

Polecam się zainteresować badaniami na temat szafranu. Jest to ciekawe i dostępne bez recepty.

Zastanawiałam się, czy poruszać ten wątek, czy zakładać temat, czy się gdzieś podpiąć, ale... Tak czy siak. Chciałabym zrozumieć pewne rzeczy. To będzie chaotyczny post, ale postaram się go skrócić. Bez planu. Rozkminiam pojęcie samooceny. Czym jest i jak to się odnosi do mnie i tego co odczuwam teraz i jak to było kiedyś lub wydawało mi się że było. Labilność samooceny. Poczucie wyższości i jednocześnie pogardą wobec siebie. Czy tak jest? Byłam dzieckiem żywym i kontaktowym. Lubiłam być w centrum uwagi i lubiłam ludzi. Śpiewanie, nagrywanie, skakanie po drzewach. Było ciekawie, ale też nie było tak jak powinno. To już ominę. Dotrę do punktu w którym moje umiejętności społeczne się zmieniły. W podstawówce, pod koniec wróciłam do szkoły po szlabanie i z osoby w grupie liderem przeszłam na stronę przegranej, kozła ofiarnego. Zaczęła się walka o przetrwanie. Zakładanie masek i próba powrotu do domu jak najszybciej i wagary, udawanie grypy. Nie był wtedy ery komentarzy i hejtu w necie, więc wiesz. Natomiast powrót do szkoły to był horror. Nie był to czas na takie sytuacje. Fobia społeczną, a głównie szkolna trwała do końca liceum i w zasadzie ciągnęła się też na studiach, które potem przerwałam. Chodziłam na terapię. Chciałam wyjść z fobii społecznej. Z tym, że widzisz. Lęk przed ludźmi był niejednostajny. W jednej sytuacji była tak,a w drugiej tak. I tutaj się zaczęły takie mamie/hipomanie, ale nikt wtedy tego nie widział. 2018r. Była diagnoza. Ok. Jak jest teraz? Po tej manii największej i powrocie do miasta mój lęk społeczny się zacierał, ale miałam problemy ogólnie z postrzeganiem ludzi, siebie i rzeczywistości. Pewnych rzeczy pamiętam, ale to co usłyszałam o sobie to było dziwne. Pojawił się dysonans poznawczy, bo uważałam się za dobrą osobę, a coś tu nie grało. Zrobiłam coś, co było zle... Tylko, że tego nie pamiętam. Jednak czuję, że tak mogło być Okej. I tutaj pojawia się zmiana biegów. Czuję się lepszą, a nie gorsza? Z powodu choroby bipolarnej, czy z powodu doświadczeń lub czegoś innego. Mogę mieć wiele teorii Kilka lat temu byłam u terapeutki - psychodynamika. Kilka miesięcy, bo przerwałam. Nie zapomnę natomiast jednej rzeczy. Terapeutka powiedziala, że nie mam niskiej samooceny jak twierdziłam. Tutaj zaskoczenie, no bo muslalam, że czuję się gorsza i jestem przegrywem. Teraz widzę, że miała rację. Tylko, co chciała przez to powiedzieć. Tutaj zostaje z tym sama. Czy czuję się lepszą? Ciezko o tym pisać, bo to się wydaje złe tak, ale co... Często czuję się lepsza, ale czy to tak jest?.czy to tylko uczucia, czy już przekonanie? Nie zawsze myślę o sobie dobrze, ale to jest tak jakbym stracila tę wrażliwość lub nadwrażliwość jaka była ze mną. Często czuję się pusta w środku. Mogę rozmawiać, śmiać się itd. ale ja nic nie czuję. Muzyka tak. Na muzyce czuję mocno. Nie rozumiem tego. Ten post jest dziwny, wiem. I można go gdzieś przenieść, jeśli chcecie, bo nie wiem, czego się spodziewać. No ale dobra. Chcę Was zapytać jaką macie lub myślicie , że macie samoocenę? Możecie odnieść się do mnie. Piszcie , co myślicie. Ja tak czasem o tym myślę. Nie potrafię budować relacji, rozumiesz? Rodzina tak, ale nie mogę zaufać lub nie chcę lub mi to niepotrzebne..nie wiem. To co myślę o dawnych osobach, które zaczęły się ode mnie odwracać. Tak, znam tę osobę, ale wiesz, nie czuję do niej urazy. To oczywiście było ważne, ale teraz jest mi tej los obojętny. Jak jestem odbierana? Czasem o tym myślę, bo wiesz. Mieszkam w małym mieście, w takiej kameralnej okolicy i tutaj wiedzą wszystko. Widzę zmiany u nich, co do mnie. Nie jestem człowiekiem sukcesu i najważniejsze... Nie mam męża i dzieci. To tutaj ważna sprawa. Czaisz. Pisze to z uśmiechem, ale wiem jak to wygląda z ich punktu widzenia, bo część osób mnie ignoruje i tutaj się zapętla mój gniew i poczucie pogardy. I sobie buduję to mniemanie o społeczeństwie, o ich myśleniu i tutaj zaczynam czuć się lepsza. Po prostu. Bo świat idzie dalej, a ja nie chcę czuć się winna, bo tak wygląda moje życie i zawstydzanie tego tylko podsyca moją złość i wtedy zaczyna się walka wewnętrzna. Trzymam się na uboczu, ale wiem, że to wygląda jakbym była odludkiem, bo już nim się stałam. Stałam, a nie byłam. I to moje życie mnie ukształtowało. Opowiedzcie mi o swojej samoocena, jeśli chcecie. Pozdrawiam.

Dobrze.

Obudziłam się dwie godziny temu i jeszcze nie dokończyłam kawy

Mi oglądanie głupot na YT i zasypianie przy tym dawało jakiś sposób, by łatwiej odpłynąć. A teraz oglądam wywiady o mordercach i inne kryminalne sprawy, co może się wydawać dziwnym sposobem na zaśnięcie, ale tak ostatnio robię. Kiedyś włączałam horrory I się odwracalam do spania. Nie było to jakoś głośno, ale tak

Nie wiem, co ja bym miała zrobić ze swoim klonem. To byłaby jakaś wojna albo już nuda. Nie wiem. Nie chciałabym mieć np. też siostry bliźniaczki. Po prostu jesteśmy różni, i to jest najfajniejsze w tym wszystkim, co możemy sobie podarować. A potem idziesz spać? Czy jeszcze siedzisz?

Jeśli myślisz o związku pod kątem swojego fiuta, to tak jakby kobieta się zadreczala tym, że nie może mieć faceta, bo nie ma biustu lub z innych rzeczy. Dobra. Czasem fajnie jest po prostu pomyśleć, że może się nadarzyć, że spotka się kogoś z piękną duszą, wiesz. Chodzi o to, że nie każdemu pisana jest miłość. Ale to też zależy od ludzi czego oczekują w relacji i na czym im najbardziej zależy.

Faceta czy kochanka?

Ja w pracy nie mówię o sobie. Nie mówię o swoich problemach. Nie ma tego. Wiem jak to działa i ludzie lubią udawać, że ci współczują po czym nagle jest mentalny wpierdol, że tak powiem i wszystko idzie dalej i dalej i dalej. A oni się świetnie bawią, wiesz. Nie mówię już nic nikomu. Nie ufam, bo tego mnie życie nauczyło. Jak chcę coś powiedzieć, to mówię, ale w zasadzie to po co nam mówić jak oni i tak tego nie zrozumieją, albo nawet cię nie wysłuchają Nawet przy zwykłym small talki oni cię nie słyszą, bo mają ważniejsze rzeczy do dodania i tak rozmowa polega na jakimś dziwnym wywalaniu słów a ja już potem się oddalam hehehe. No to hej.

Tak usłyszałam o sobie.

Dokładnie.

Może cyklotymia? Ja pamiętam jak chodzilam dekadę temu do terapeutki dwa lata. I pamiętam jej słowa, że mam osobowość afektywną. To było może rok przed moją pierwszą taką mocniejszą manią, ale wiem, że to już w przeszłości się pojawiało w mniejszym stopniu. Zapamiętałam co powiedziała. Nie był to termin diagnozy. Bardziej tam była mowa o rysie osobowości, jakby stałej skłonności do zmiennego nastroju. I pamiętam tez, że dostrzegała i mnie urojenia. Potem przerwałam terapię i się zaczęło. Wtedy nie byłam na żadnych lekach. Tak tylko wspominam. Co do Ciebie to... Nie wiem. Może jakaś hipo, może nie. A gadatliwość jest u mnie bardzo czesto, gdy jest ten podwyższony nastrój. No mi to nie przeszkadza dopóki nie usłyszeć, że mam już się zamknąć xD ale też pregabalina trochę działa podkręcająco. Wiem, że bierzesz (?) no. Nie zamartwiaj się, bo nie ma czym.

A ja nigdy nie zbierałam grzybów. Jestem z Marsa. Sorry.

Zjadłam to ciasto,które zrobiłam i już go nie ma. Każdemu podeszlo. Wyszedł murzynek z dużą ilością kakao + orzechy, maliny, jabłka, Gruszka i trochę kokosu

Mam na odwrót

Dokładnie tak

Ja mam tak, że boję się innych rzeczy. Mniej ataku. I to, i to jest prawdopodobne. No i co zrobić...

Tak. Widać wolę walki i chęć do zmian, szukanie rozwiązania. To dobry znak, to już dobrze wróży.

Śpiewam na tarasie Stachurski - niepokorny. Także no widać, że leki nie działają

Mysimba u mnie została od razu skreślona przez psychiatrę, a chciała mi ją dać lekarka rodzinna. Bupropion u mnie odpada. Pobudzilby mnie na bank i mania gwarantowana.

Pół kebsa

Piosenka o xanaxie.

Ogólnie wiem, że mam ciemną cerę. Na zdjęciach może tego nie widać, bo to jednak inaczej wygląda. Lubię jednak jasną cerę i czasem sobie robię biały kolor xD a wtedy wszyscy w domu się mnie boją. No ale jestem ciemna i nie wiem, czy to taka serio zima jak twierdzi kosmetyczka i internet ze zdjęcia. Bo mam też piegi na nosie i zielono niebieskie oczy. Także nie wiem, czy to zima. Whatever. Dzisiaj mam ciemniejszy podkład i jest ok.