Skocz do zawartości
Nerwica.com

Dryagan

Legenda Forum
  • Postów

    3 715
  • Dołączył

Treść opublikowana przez Dryagan

  1. Wiesz, chyba nawet nie tyle potrzebuję wsparcia w sensie pocieszania czy doradzania. Czasem po prostu potrzebuję coś z siebie wyrzucić i nazwać to, co siedzi mi w głowie. Samo wypowiedzenie tego komuś już trochę porządkuje chaos. Więc nie musisz być specjalnie empatyczna. Czasem wystarczy, że ktoś przeczyta. Nie, nie były bezsensowne. To, co pisałaś o dystansie i odpuszczaniu, nadal ma sens. Tylko chyba łatwiej o tym mówić, kiedy problem jest jeden i można dać mu trochę czasu. Jak nakłada się kilka poważnych rzeczy naraz, to ten dystans gdzieś szybko znika. I nie męcz się tym, że wtedy przy operacji mamy nic nie czułaś. Może właśnie tak sobie z tym radziłaś. Czasem człowiek najpierw po prostu funkcjonuje, a dopiero później dociera do niego, co się właściwie działo. Dzięki za dobre słowo. Serio. Chyba czasem samo to, że ktoś nie próbuje od razu wszystkiego naprawiać, tylko rozumie, że po prostu jest ciężko, już trochę pomaga.
  2. Masz rację, napisałem to enigmatycznie, ale chyba dlatego, że sam nie bardzo potrafię ubrać to w jedną prostą myśl. Czasem mam nawet problem, żeby się porządnie poskarżyć, bo nie wiem, od czego zacząć. W dużym skrócie: najpierw choroba i operacja żony, teraz problemy zdrowotne ojca, do tego kilka decyzji życiowych, które trzeba podjąć, dom, dziecko, praca i inne rzeczy, które cały czas gdzieś wiszą nad głową. W domu też nie zawsze jest spokojnie - napięcie, gorsza atmosfera, czasem kłótnie. A kiedy sam w końcu wybuchnę, to oczywiście niczego nie poprawia, tylko dokłada kolejny problem. I chyba właśnie o to mi chodziło w tym poście. Nie o jedną konkretną rzecz, tylko o to, że tego wszystkiego zrobiło się za dużo naraz. Czasem mam wrażenie, że stres przychodzi ze wszystkich stron i trudno złapać oddech. Nie wiem nawet, którym problemem powinienem zająć się najpierw, bo kiedy próbuję ogarnąć jeden, w innym miejscu coś zaczyna się rozsypywać. A to, co piszesz o sobie, wcale nie brzmi dla mnie błaho. Można mieć rodzinę, kochać ją i jednocześnie być zwyczajnie przemęczonym i potrzebować ludzi spoza własnego domu. I chyba rozumiem też to czekanie na coś przyjemnego. Może niekoniecznie na nowe buty czy kolczyk w nosie , ale sam też potrzebuję czasem czegoś przed sobą, na co można czekać. Ostatnio chyba właśnie tego mi brakuje - nie bardzo mam na co czekać z myślą „to będzie fajne”. Są raczej kolejne rzeczy do załatwienia, decyzje i problemy. I to też potrafi być przytłaczające, bo człowiek nie ma nawet takiego małego punktu zaczepienia, że za chwilę będzie trochę lżej.
  3. @Melodiaa No właśnie wychodzi na to, że radzić komuś jest dużo łatwiej niż potem samemu zastosować własne mądrości. Z dystansem u mnie kiepsko, szczególnie kiedy nie mogę po prostu przeczekać, tylko trzeba coś zdecydować, a każda opcja ma jakieś konsekwencje. Chyba najbardziej męczy mnie właśnie to ciągłe poczucie, że muszę coś rozstrzygać, pilnować, naprawiać. I wtedy cała teoria o odpuszczaniu nagle robi się dużo trudniejsza. Ale masz rację, że nie wszystko da się rozwiązać od razu. Może właśnie tego odpuszczania i zgody na to, że nie wszystko musi potoczyć się po mojemu, muszę się jeszcze nauczyć.
  4. Nie wiem nawet, czy szukam rady, czy po prostu muszę to z siebie wyrzucić. Od mniej więcej pół roku mam wrażenie, że bez przerwy walczę ze swoim własnym światem. Próbuję coś naprawić, uspokoić, poukładać, doprowadzić do jakiejś normalności. I kiedy już wydaje mi się, że może wreszcie będzie trochę spokojniej, coś rozsypuje się z innej strony. I chyba jestem już zwyczajnie zmęczony. Nie jednym konkretnym problemem. Wszystkim naraz. Tym, co dzieje się w moim życiu, ludźmi, kolejnymi sytuacjami, koniecznością ciągłego reagowania, tłumaczenia, rozwiązywania i trzymania się jakoś w pionie. Najgorsze jest to, że właściwie nie mam już siły nawet na kolejną „walkę”. Przez pół roku powtarzałem sobie: jeszcze to ogarnę, jeszcze tamto przetrzymam, jeszcze chwilę. Tylko że tych „jeszcze” ciągle przybywa, zamiast ubywać. Czasami mam absurdalne marzenie, żeby po prostu zasnąć i obudzić się dopiero wtedy, kiedy wszystko już się poukłada. Żeby przez jakiś czas nic ode mnie nie zależało i żebym nie musiał niczego naprawiać. Macie czasem taki stan? Co robicie, kiedy problemem nie jest jedna rzecz, którą można rozwiązać, tylko zwyczajne zmęczenie całym swoim życiem i tym, że ciągle trzeba sobie z czymś radzić? Bo chyba najbardziej chciałbym teraz znaleźć sposób, żeby choć na chwilę przestać walczyć.
  5. pewnie jest, tylko my na serio mamy problemy komunikacyjne. Mimo komunikatów o zagrożeniu nadal nie wiem, co mam robić i gdzie się chronić. Schronów brak. Poza tym informacje są opóźnione, alarm wyje, strony typu 112 nie można otworzyć
  6. @Pieprz w moździerzu nie, tylko nas straszą codziennie, a dzisiaj to już apogeum
  7. Mieszkam w Lublinie, alerty po kilka razy w ciągu nocy i dnia mam codziennie. Więc dobrze wiem, że nie ostatni raz. Ale fakt, to ma coś przykryć.
  8. Uff, muszę się poskarżyć - nerwowy dzień dzisiaj na wschodzie. Alarmy przeciwlotnicze, alerty - UWAGA! zagrożenie atakiem z powietrza. Znajdź bezpieczne miejsce. Stosuj się do poleceń... Jest nerwowo. Na szczęście odwołali już, ale siedzę w pracy i się denerwuję
  9. Ja nie stosuję żadnej diety - jem normalnie wszystko, ale nie jakieś ogromne ilości. Lubię sałatki, ale jem też mięso, jem owoce, a czasem zdarza mi się zeżreć pół ciasta jak mi posmakuje, albo innego słodkiego czegoś. Moja zasada to nie jeść wieczorem. Zasadniczo trzymam się zasady, że po 18.00 nie jem nic. Plus aktywność fizyczna umiarkowana (ostatnio marna, bo kręgosłup mnie boli). To działa, moje BMI w wieku 45 lat to niecałe 22, wzrost 190, waga 80, kiedyś jak byłem młodszy ważyłem 72 kg, ale to było za mało trochę. Brałem swego czasu olanzapinę i też nie przytyłem. Chyba mam to wrodzone, znaczy bez tendencji do tycia. Ale prawda jest też taka, że czasem mój organizm ma dramatyczny stosunek do jedzenia, reaguje podejrzanie, gdy się denerwuję - i wtedy nie jem wcale.
  10. @Art1975Ja bym się chyba nie zatrzymywał na tym, że po trzydziestu latach nagle problemem okazuje się rozmiar przyrodzenia. To brzmi trochę jak wskazanie jednego konkretnego powodu dla czegoś, co może mieć znacznie szersze tło. Jeżeli przez tyle lat seks jakoś funkcjonował, a teraz nagle słyszysz, że ona nie ma satysfakcji, to zastanowiłbym się raczej, co tak naprawdę się za tym kryje. Czy chodzi wyłącznie o seks, czy może o całe małżeństwo, bliskość, żal z wielu lat, poczucie niespełnienia albo zwyczajnie zmianę tego, czego teraz chce od życia. Bo nawet gdyby rzeczywiście nie była zadowolona z samego współżycia, to przecież po trzydziestu latach oboje wiecie, że kobietę można zadowolić na więcej niż jeden sposób. Dlatego argument o samym rozmiarze wydaje mi się podejrzanie prosty. Nie wykluczałbym też, że ona tym tekstem coś sobie przygotowuje. Może sama już myśli o rozstaniu i szuka uzasadnienia. Może pojawił się ktoś inny. A może nie ma nikogo i po prostu przechodzi jakiś własny kryzys. Tego z zewnątrz nie da się rozstrzygnąć, ale ja bym bardziej patrzył na jej zachowanie jako całość niż na jedno zdanie o seksie. Sam mam ostatnio trochę podobnych atrakcji, choć z innego powodu. Moja żona na przykład wymyśliła ostatnio, że powinniśmy się rozstać. Oczywiście dla mojego dobra. Bo jestem od niej młodszy, więc najwyraźniej któregoś dnia mam się obudzić, spojrzeć na nią i dojść do wniosku, że jednak wolę młodszą. W związku z tym najlepiej zawczasu mnie uszczęśliwić i oddać wolność, o którą jakoś nie prosiłem. Więc tak, czasem człowiek ma wrażenie, że w pewnym wieku drugiej stronie nagle przestawia się optyka na całe życie. Czy to hormony, menopauza, kryzys wieku średniego, strach przed starzeniem czy jeszcze coś innego — nie wiem. Ale nie zakładałbym od razu, że to naprawdę chodzi o centymetry.
  11. Dryagan

    czego aktualnie słuchasz?

    Możesz sobie czytać, jak chcesz. „Dry Agan”, „suchy Agan”, a przy odpowiedniej fantazji pewnie nawet „dr Yagan”. W mojej intencji był Smok, ale nie zamierzam ograniczać cudzej wyobraźni. Reaguję na Dryagana, reszta to już twórczość własna.
  12. Dryagan

    Dzisiaj czuje się...

    Bezradny, zniechęcony, ale chyba głównie zły
  13. Szkoła wraca rykoszetem jak się ma dzieci.
  14. No i to jest odpowiedź. Z Owsiakiem nie chciałbym być pomylonym, bo to nie moja bajka. jakoś o nim nie pomyślałem, że on też takie nosi. Chyba jednak nie będę, bo jeszcze ktoś pomyśli, że jest moim idolem.
  15. Normalnie chodzę w takich, ale się zastanawiam czy mógłbym do pracy i czy to nie będzie śmieszne u faceta w moim wieku. W sensie, że ja nie muszę do pracy w garniturze, ale jednak pracuję w poważnej instytucji
  16. @Żaba Monika myślałem o czymś takim jak na tym drugim zdjęciu. Lubię takie kolory
×