Kris0x0000

Aktualnie pracuję jako admin systemów czasu rzeczywistego. Od dłuższego czasu bezskutecznie szukam nowej ścieżki zawodowej.

Cześć, mi udało się wyleczyć traumę z dzieciństwa przy pomocy terapii EMDR. Nie oznacza to że teraz jestem całkowicie zdrowy (bo zostały inne problemy do naprawy) ale triggery przestały wyzwalać jakąkolwiek reakcję emocjolaną.

@Dryagan Nie masz przypadkiem problemów z perfekcjonizmem?

Nie prosiłem się na ten świat i nie podoba mi się tutaj dlatego nie czuję potrzeby posiadania sensu życia.

Niestety nie znam stanu z przed choroby więc raczej nigdy nie będę miał pewności czy całkowicie wyzdrowiałem. Zawsze gdy mam lepszy okres w życiu z małą ilością lęku to za chwilę przychodzi taka sytuacja że lęk przygniata mnie do ziemii i mam wrażenie że jestem ponownie w punkcie wyjścia

Nie rozumiem o co chodzi z tymi publicznymi odejściami i powrotami. Niektórzy tutaj po kilkanaście razy odchodzili a potem wracali, za każdym razem zakładając w tym celu informacyjny temat. To jest śmieszne . Nie można po prostu nie logować się gdy potrzebuje się odpoczynku od forum?

"Jeśli wszystko jest źle niech nie będzie niczego" - Krzysztof Kononowicz

Takie ćwiczenia mogłyby coś dać wyłącznie gdybyś je wykonywał gdy kości jeszcze rosły. Dla dorosłego moim zdaniem nie ma to prawa działać. Samo wyostrzenie rys twarzy można uzyskać przez zrzucenie wagi (chyba że już się jest blisko dolnego BMI). Gdy zrzuciłem 20 kg to była spora różnica.

Na szczęście mnie przyszłość nie interesuje . Niech się dzieje co chce.

Ciekawy temat. Nie sądziłem że są osoby które zdały stresujący egzamin i to czasem nawet za pierwszym razem a teraz boją się jeździć. Dla mnie egzamin to była męka. Ja nie lubię jeździć po mieście bo jest to wymagające ale jak trzeba to jadę. Jazda na trasie to już raczej przyjemność a motocyklem to już w ogóle bajka

Mnie wkurza powszechna nieznajomość znaczenia słowa "bynajmniej". Ludzie bardzo często traktują je zamiennie z "przynajmniej" choć ma dokładnie odwrotne znaczenie. Nie wiem z czego to wynika i w jakich szkołach tak uczyli .

AI twierdzi że osoby z cechami psychopatycznymi mają średnio od 10% do 15% więcej potomstwa niż reszta populacji. Bazując na powyższym w roku 3001 psychopaci będą stanowili ponad 50% ogółu społeczeństwa .

Moim zdaniem likwidacja czynnika stresowego daje chwilową ulgę ale w dłuższej perspektywie tylko obniża próg tolerancji stresu a więc pogarsza samopoczucie. Jedynym znanym mi skutecznym sposobem jest ekspozycjia na sytuacje stresowe i stopniowa adaptacja (zmiana nastawienia do nich). To jest bardzo trudny i bolesny psychicznie proces.

Chirurg - psychopata brzmi dobrze, nie powiem że nie

Stosowałem je głównie na problemy ze snem. Przy wybudzeniach w nocy 3 tabletki sprawiały że udawało mi się ponownie zasnąć. Są moim zdaniem całkiem mocne ale krótko działają.

Na mnie w pewnym stopniu działają tabletki uspokajające labofarm. 1 tabletka zawiera 170 mg korzenia kozłka, 50 mg szyszki chmielu, 50 mg liścia melisy, 50 mg ziela serdecznika, nie mniej niż 0,15 mg kwasów walerenowych.

@eleniq Gratuluję siły w zmaganiach z przeciwnościami losu i trzymam kciuki za twoją dalszą walkę. Nikt nie da Ci lepszego wsparcia niż ty sam sobie ponieważ nikt inny nie przeżywa tego co ty.

Kilka miesięcy temu uczestniczyłem w terapii EMDR. Myślę że odblokowanie jest tego następstwem.

To jest dla mnie temat na czasie. Od dzieciństwa miałem zablokowane emocje i właśnie kilka dni temu się odblokowały. Na razie nie ogarniam. Uczę się żyć na nowo.

Zgadzam się z tym. Ludzie sprowadzają istnienie na ten świat ponieważ chcą żeby coś po nich zostało, żeby miał kto pracować na ich emerytury i podać szklankę wody na starość... Nie zastanawiają się czy to "coś" nie będzie cierpiało i czy w ogóle chce się pojawić. To jest egoizm w czystej postaci. Dbanie o swoją wygodę i spełnienie ego kosztem nowego życia.

Możliwe że masz rację. Niestety moja percepcja rzeczywistości nie pozwala mi cieszyć się z życia więc nie potrafię tego zrozumieć. Szczerze mówiąc to wydaje mi się że to Ci szczęśliwi, ludzie są chorzy. Bo z czego tu się cieszyć? Z przeciętnej pracy w której spędza się większość życia? Z kredytu na 30 lat na "apartament" mniejszy niż ustawowy kojec dla psa. To nie jest życie. To jest niewolnictwo.

Myślę że ludzie po prostu boją się końca istnienia świadomości. Też nie rozumiem jak można się bać końca cierpienia.

Do czasu znalezienia nowego zajęcia będę się męczył w obecnej pracy. Pracuję hybrydowo - 2 dni w miesiącu muszę dojechać do biura. Jakoś to wytrzymam.

Jestem introwertykiem. Aktualnie planuję sprzedaż mieszkania w mieście i zakup domu w głuszy. Gdy tylko o tym myślę to czuję wielką ulgę. Wspaniałe uczucie . Jeżeli to się uda to kolejnym krokiem będzie zmina pracy.

Współczuję. Wiem co to znaczy bo też tak mam.