Cynthia

Nie no ja przeginalam z tym snem. Spałam po 10-11 godzin to raczej nie jest zdrowe i normalne

Dziękuję. Oby jak najdłużej.

Mi też bordera podejrzewali właśnie te 15 lat temu co było na to boom. Miałam wtedy wahania, stany depresyjne no i się okaleczam. Nie zgodzę się jednak z tym że mam takie intensywne zmiany emocji, z czasem to też się uspokoiło, jednak też trudno u mnie mówić że mam i kiedykolwiek miałam stany maniakalne. Biorę neuroleptyki które wyciszają emocje powodując apatię i anhedonie. Leki na schizo a na inne zaburzenia emocjonalne działają uspokajająco a nie pobudzająco. W depresji i w schizo czy chadzie mają inne sposoby działania i jest inna reakcja organizmu i inny efekt działania. Dlatego u mnie zawsze jest chujowo ale stabilnie.

Dwie kromki chleba z masłem i kilka wafelków.

Tak samo jak kiedyś było z borderem. Masowe diagnozy każdej osoby z wahaniami nastroju i autoagresją. Są to jedne z osiowych objawów jednak nie ma co wrzucać wszystko do borderline i chadu. Wahania to ja też mam i czasami bardzo intensywne a mam schizo

Lubię burzę. Jest fascynująca. Jednak boję sie tego, że jest tak potężna i dominująca. Mam taką fantazję.. w lesie pod drzewem w deszcz potężny i burzę Nigdy niespełna i raczej małe szanse na jej realizację

Pełna energii.

Remisja choroby bez jakichkolwiek objawów chorobowych. To mój sukces pierwszy raz od 10 lat.

Jeszcze nigdy tak dobrze się nie czułam. Mam tyle planów jak wyjdę. Chcę wziąć się za siebie - schudnąć, rzucić fajki, ograniczyć kofeinę. Czuję, że dam radę, jestem pełna energii i postanowień, które pragnę spełnić. Chcę wziąć się za naukę, może iść do liceum dla dorosłych, ale to na pewno nie w tym roku. Niemniej takie mam myśli, kto wie, może za rok albo dwa. Chcę więcej czytać, nie pozwolić by czas przeciekał mi bezproduktywnie przez palce. Chcę wypełnić każdą godzinę dnia. Nie spać długo w nocy, w dzień w ogóle. Wiem, że będzie ciężko ale jestem psychicznie przygotowana na zmiany, nie mam głosów, urojeń, stanów lękowych i depresyjnych. Czuję pustkę w głowie, tak ciężko mi się do tego przyzwyczaić ale to chyba nazywa się remisja. Oby trwała jak najdłużej, ku lepszemu.

Dla mnie norma. Co najmniej raz do roku

Ja już się zadomowiłam nic mi nie robi kolejna hospitalizacja. Jedyne co to frustracja że nie mogę nic tu robić by się zadowolić dniem. Leki, posiłki, leżenie, spanie i tak w kółko czasem gra w karty lub Chińczyka. To jedyne zajęcia tutaj.

Jedyny sposób to szpital... Żeby być obserwowanym i nie mieć ku temu jak to zrobić

Jednak jako moderator ma się swoje obowiązki

Spacer z mamą i siostrą

Zdusić w zarodku te skurwysyny!!

Ja mam dużo do nadrobienia

Leżę i przeglądam forum

I nas też są przepustki ale nie każdemu pozwalają. Zależy od stanu. U nas przypadku są lżejsze bo to detox z podziałem psychiatrii. Straszny rygor tu jest.

Mniejsze dawki było ok jak mi zwiększyli to senna się stałam

Najważniejsze to nauczyć się z nimi żyć.

I wiele lepiej.

Na pewno nie jest to moje ostatnie pożegnanie z glosami i urojeniami. Ale może będę mieć spokój jakiś czas. Wyjdę stąd i zacznę żyć. Chcę tego bardzo. Umiec docenić życie.

Dzięki a u ciebie są tak szybko przepustki? Ile tam już jesteś?

To nie tak, że cię nie lubię. Po prostu wyraziłam swoje zdanie na temat twoich zmiennych nastrojow i pozegnan i powrotow. Może trochę użyłam ostrych słów i wiem że mogły cię zaboleć. Chciałabym cię za nie przeprosić. Nie rozumiem tego nadal ale nie chcę mieć cię za wroga. Dziękuję ci za te słowa i ja za ciebie też trzymam kciuki.