mark123

Próbuję zacząć uczyć się prezentacji, którą mam za kilka dni.

Zahibernować się.

Wkurza mnie, gdy w ciągu dnia ulegnie coś zmianie w planie tego dnia.

Piszę trochę sam ze sobą w notatniku, piję colę i zerkam na telewizję.

Najbardziej pasowały mi święta w drugiej połowie dzieciństwa, nie lubiłem tylko drugiego dnia świąt, bo wtedy chodziło się na spotkanie rodzinne, a potem ojciec sprawiał problemy podczas drogi powrotnej do domu; a wigilie i pierwszy dzień świąt z tamtego okresu wspominam z małymi wyjątkami nawet dobrze. Obecnie święta mnie zazwyczaj nudzą i mulą.

Spychało mnie dzisiaj na boki, chciało mnie zdmuchnąć. Nawet natura mnie nie lubi

Nic nie poradzę na to, co czuję.

Kupienie kilku napojów nieprodukowanych w Polsce, których jeszcze nie piłem.

nie pozwalaja Ci zagrac? Why? Z dwóch powodów; pierwszy jest taki, że wstydzę się porażki; musiałbym cały czas wygrywać, żeby nie odczuć porażki, a zapewne nie zawsze bym wygrywał. Drugi powód jest taki, że mimo, że wiem, że ludzie starsi ode mnie grają w gry, to czuję się na to jakiś zbyt stary.

Jakby mikołaj istniał, to mnie by chyba dał milion rózg za mój charakter.

Ja gdy sobie pomyślę o pozytywnych opiniach o mnie, jakie otrzymałem w życiu w przeszłości, to czuję złość.

Co masz na myśli? Mam na myśli to, że gdy widzę, jak ludzie w takim wieku normalnie grają w jakąś grę albo piszą o graniu w jakąś grę, to wtedy zazdroszczę i rozmyślam, że fajnie by było sobie w coś zagrać (niekoniecznie z kimś); ale moje emocje mi nie pozwalają.

Informacja, że w najbliższych dniach otwierają w mojej okolicy sklep, w którym prawdopodobnie będzie można kupić colę waniliową.

Dlaczego uznałeś, że to prawdopodobne? Rozpoznałeś po głosie, zachowaniu, mimice itp? Ciekawy jestem o jaką czynność chodzi i dlaczego wysnułeś taki wniosek. Nie mogę powiedzieć o jaką czynność chodzi. Jest to czynność zbyt prosta i zbyt słabo mi idzie, jak na taką czynność, bym zasługiwał na taką opinię.

Pewna osoba mi powiedziała, że jest pod wrażeniem, że bardzo dobrze idzie mi pewna rzecz; ale prawdopodobnie powiedziała to w ironii albo z litości albo nie potrafi wydać obiektywnej opinii. Nie idzie mi to, tak jak powinno, prawie każdemu by to szło lepiej niż mnie.

Kiwam się oraz popijam napój winogronowy.

Że jestem głupi.

Piję energetyk i zbieram się do wyjścia.

Nie zawsze,mam w robocie 1 babę która chichota jak głupia po każdym zdaniu/wypowiedzi. Spytanie dlaczego się śmieje,powoduje większy śmiech. Wydaje mi się czasem że ma bardziej najebane w głowie niźli ja. Też miewam czasem tak, że z byle jakiego zdania chce mi się śmiać, ale panuję nad tym.

Nie wiem tak do końca, jaki był powód, ale hipotezę mam taką, że to wynikało z tego, że źle się czułem w szkole.

Mnie z kolei denerwowało, gdy rodzice chcieli, żebym znalazł sobie kolegę; nie chciałem nawiązywać kontaktów z rówieśnikami, a gdybym chciał to i tak by mi się nie udało z nikim zakolegować z powodu moich problemów emocjonalnych oraz moich bardzo wysokich wymagań pod kątem spokojnego zachowywania się. Powód tego, że byłem śmieszkiem ? Powód nieznany, nie wiem, czemu taki byłem.

Ja mam tak, że bardzo łatwo ktoś może wywołać u mnie chęć śmiechu, oraz czasem chcę mi się śmiać z bliżej nieokreślonego powodu, ale staram się nad tym panować. Największym śmieszkiem, gdy przebywałem wśród grupy ludzi (szkoła), byłem w wieku 14 lat; ale za to, gdy chodziłem do toalety, byłem tam sam, to często ogarniał mnie bardzo zły nastrój i walczyłem, żeby się nie rozpłakać. Zapomniałem dać cudzysłów.

Nudzę się i piję herbatę.

A czy wczuwacie się emocjonalnie w muzykę w głowie ?

Ja jestem dobry, wręcz bardzo dobry w samotnictwie, nie wiem, czy ktoś z forum mnie w tym prześciga.