mark123

Powinno się otworzyć czaszkę i odłączyć układ limbiczny.

Czuję się tu jak zwykle... jak kosmitka Ja się wszędzie czuję jak kosmita oraz podstawie zimnej analizy faktów wiem, że nigdzie nie pasuję.

Każdy jest inny, ale prawie każdy nie jest skrajnie inny.

A ja nigdzie nie pasuję.

Powinni mi w dzieciństwie rodzice dawać klapsy za lenistwo, może nie popadłbym w hiperskrajne lenistwo.

Zająłbym chyba w tym konkursie jedno z ostatnich miejsc (mam wrażenie, że prawie każdy ma gorzej ode mnie). Konkurs na najgorszą osobę na świecie, tutaj miałbym szansę na pierwsze miejsce.

Mnie też. Ja nawet sam siebie nie do końca rozumiem.

Kiedyś w podstawówce zalałem szkołę. Miałem okres, w którym interesowałem się... spłukiwaczami do muszli klozetowych no i raz na piętrze, na którym miałem zajęcia (ostatnie piętro) idąc do toalety postanowiłem uruchomić wszystkie spłukiwacze w męskim WC, było to w czasie lekcji (unikałem chodzenia do WC na przerwach). Okazało się, że jedna z muszli była zatkana i woda z niej zaczęła się wylewać, ale wróciłem do klasy, zostawiając tak to. Jakiś czas później, gdy zaczęła się przerwa na całym korytarzu na tym piętrze było mokro i woda lała się sporym strumieniem na pierwsze piętro i na parter.

Wróciłem z pracy i nudzę się.

Ja również uważam, że znalazły by się dziewczyny, które chciałyby być z carlosbueno.

Prawdopodobnie największym ciapą na świecie jestem ja.

Też się często dotykam, głaskam, tyle, że w różnych miejscach ciała; bawię się dłońmi, palcami; ale mnie akurat to nie denerwuje.

Ja na chwilę obecną daję sobie 60%, że mam; może niekoniecznie ZA, ale po prostu któreś zaburzenie ze spektrum autyzmu.

Mnie zależy głównie na tym, żeby żyć tak, aby nikt się o nic na mnie nie gniewał; na tym, żeby nikt mnie nie krytykował i nie naśmiewał się; na internecie; na coli i na tym, aby nie mieć żadnych poważnych chorób fizycznych. Kiedyś także zależało mi na tym, aby się dobrze uczyć, potem skończyć studia na jakiejś porządnej uczelni i później starać się znaleźć dobrą pracę; ale obecnie już nie.

Myślę, że każdy facet jest bardziej godny, by mieć dziewczynę, niż ja.

Ja byłem kochany (matka i babcia okazywali mi to, co jest uznawane jako okazywanie miłości), natomiast sam ich nie kochałem. Mój układ limbiczny nigdy nie potrafił identyfikować czegoś takiego jak miłość. Jakieś dwa lata temu mniej więcej poznałem od strony teoretycznej, czym jest miłość, ale od strony emocjonalnej to dla mnie nieznane uczucie. Ja gdy widzę w realu osoby przytulające się do siebie, to czuję zażenowanie i gniew, że to co robią jest idiotyczne i mam ochotę im tego zakazać. Natomiast w świecie fantazji akceptuję przytulanie, czasem lubię fantazjować w myślach, że przytulam kogoś, albo rzadziej, że ktoś mnie przytula.

Dzisiejsze przedpołudnie bardzo złe; na brutalne zniszczenie wszystkiego, co się rusza.

Myślę, że w przypadku osoby, która ma ochotę się zabić, może być tak, że będzie o tym pisać lub mówić; natomiast osoba, która ma zamiar się zabić nie będzie o tym pisać, mówić, tylko po prostu to zrobi lub podejmie nieudaną próbę.

Kilka dni temu uśmiechnęła się do mnie pewna dziewczyna; do dziś gdy sobie o tym pomyślę, to mi wstyd, że nie byłem tego godny.

Uważam, że może znaleźć się ktoś, kto się wyśmiewa.

Mnie w realu nikt nigdy nie nazwał egoistą, egocentrykiem; widocznie w moim otoczeniu ludzie w ogóle nie rozróżniają, kiedy ktoś jest skupiony na sobie, a kiedy nie. Myślę czasem o innych, ale praktycznych działań typowo dla innych w ogóle nie wykonuję. Za pępek świata się nie uważam, ale czasami lubię pofantazjować w myślach, że się nim staję, albo że staję się pępkiem wszechświata.

Dzisiaj coś sprawiło, ale aby uchronić się przed byciem wyśmianym, nie powiem, co.

Gdy przeczytam w internecie (np. tu na forum) o kimś, kto ma zniszczone ręce od mycia albo schorzeń skóry i cierpi z powodu tego, że są zniszczone, nasilają się moje myśli o wspieraniu i ratowaniu osób cierpiących z powodu problemów z dłońmi i nakierowują się na tą konkretną osobę. Nasila się także potrzeba wykonania pewnych rytuałów, które dadzą mi emocjonalne poczucie rzeczywistego wspierania lub uratowania danej osoby. Trochę hamująco na moje natręctwo działa to, że nie mieszkam sam, ale czasem... odczuwam złość, że nie mogę częściej wykonać rytuału, bo rodzice by się zorientowali.

Czasem, gdy jestem tak śpiący, że usłyszę dźwięki przysenne i się prawie wywracam, to się jeszcze przez pewien czas powstrzymuję przed położeniem się spać.