Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. Mea culpa... mea culpa ...mea culpa... Jak zdinżam klinonć edytuj to poprawiasmdf
  3. Pisownia sztos. Bardzo bym się zdziwił gdyby Cię wkurzały A siebie nie masz czasem ochoty poprawić ? Przyznaję się bez bicia, że czytam często po kilka razy Twoje posty, żeby je zrozumieć i... nadal nie rozumiem Nie lubię błędów, staram się je wychwycić w moich postach przed wysłaniem, ale części z nich nie jestem nawet świadomy.
  4. W grudniu mam psychiatrę, w lutym neurologa. Zobaczymy co z tego wyjdzie.
  5. Nie pisałam, że obecnie nie ma kontroli ale że z tego co mówi dziennikarz sprawa zmierza w takim kierunku, że o tym czy ktoś może przystąpić do szkolenia do zawodu psychoterapeuty ma decydować prywatny biznes. ( ale ta sprawa wydaje mi się jakoś mega skomplikowana w tej chwili, ustawy do wczytania się... )
  6. Nie wiem, Tibijczyku : ( Ja tak na chłopski rozum. Zawsze wychodze z założenia, że najlepiej dażyć do wykonywania wszelkich możliwych badań jeśli to możliwe. Pisałeś o punkcji odc lędźwiowego (?), ja wiem, że poza tomografją są różne badania nad mózgiem zdaje się. Stąd pytań o opcje badań. A znając świat specjaliści to przede wszystkim ludzie. Często ograniczeni procedurami... Czasami zdarza się ktoś z bardziej niezależnym podejściem albo ktoś kto umie dojrzeć coś więcej...
  7. co ja chciałem wyrazić? otóż to jak szybko myśli mogą się zintensyfikować po odstawieniu leków, jak trudno je odsunąć, jak ważne jest, żeby nie bagatelizować wczesnych sygnałów i nie zostawać samemu. I że nawet przy bardzo silnej motywacji wewnętrznej można nie przejść do działania, jeśli jest leczenie i jakieś wsparcie. To nie jest „usprawiedliwianie sprawcy” – raczej świadectwo, że takie stany istnieją i że interwencja (farmakologiczna + nieizolowanie się) może je przerwać. że się to nie stało szkoda. coś myślę nie zadziałało - Oksiński zamiast pomocy dostał narzędzia do łatwej realizacji bang bang bang po prostu
  8. Ja bardzo tęsknię za posiadaniem psiego przyjaciela. Brakuje mi ich szczerej, nieokiełznanej radości, głaskania i pieszczot, "rozmawiania" z nimi i zabawy. Podejrzewam, że mając piesełka, moja depresja by się zredukowała diametralnie, a i nałóg mógłby odlecieć w niebyt, albo dużo rzadziej bym się jemu oddawał, bo musiałbym być za kogoś odpowiedzialny. Niestety, przez pracę i mieszkanie w pojedynkę nie mogę sobie na pieska pozwolić. Taka kutasówa.
  9. Dzięki, a długo się wkręca? Wiem że na początku jest gorzej
  10. Czasami jak jadę autem i leci fajna muzyka to śpiewam aż do zdarcia gardła, wtedy czuję się też tak fajnie że WSZYSTKO MOGĘ,takie właśnie odczucie euforii.
  11. Jestem na anafranilu i olanzapinie. Wiem tylko, że wielu osobom anafranil pomaga na OCD. Innych trójpierścieni niż anafranil nie brałem.
  12. Maat

    Co teraz robisz?

    Chwilowy odpoczynek po solidnym sprzątaniu i obiedzie. Potem zbieram manatki i jadę na basen.
  13. @Śmojda Jak tam kolego idą poszukiwania? W ogóle idą czy sobie dałeś siana na razie?
  14. Niestety mam daleko żeby jeździć na oddział... Z czasem ci sam z siebie ten lęk oslabl? Ja też krótko biorę te dodane leki ze szpitala czyli paroksetyne i amitryptyline, ale moja głowa mówi że to nic nie da... Jesteś teraz na anafranil? A jakby taki doxepin dodać na początek?
  15. Maat

    Wkurza mnie:

    Nieeeee. Tu jest inna historia. Krzywa przegroda nosowa to raz. Częściowo niedrożne zatoki szczękowe to dwa.
  16. Jak nie chcesz do szpitala to idź na oddział dzienny, zajęcia są zazwyczaj od 8:00 do 12:00 na takich oddziałach, a potem wraca się do domu. Masz już tyle tych leków, że ciężko coś doradzić w tej kwestii. Amitryptylina to trójpierścień, tak jak anafranil, więc nie wiem czy byłaby jakaś różnica, ale warto spróbować, jeśli masz OCD. Mi w bardzo silnych lękach anafranil, ani olanzapina nie pomógły, ale po 5latach gdzie lęk wyraźnie osłabł z czasem to czuję różnicę na plus jak wróciłem na anafranil.
  17. Sprawy dotyczą byłych pracodawców - w sumie chodzi o to że pracowałem rok za darmo na dwa etaty znaczy na jeden za darmo... a na drugi - cóż wygrałem tą sprawę w której nie dostałem adwokata w tej części drugiego etatu acz dostałem 2 tys. z kawałkiem jedynie trzecia sprawa toczy się od chyba 7 lat i nie widać końca ale tam mam adwokata z urzędu i to super gość Choroba wymusiła to że się w te sprawy nie angażuję - każdy kontakt powoduje pogorszenie stanu więc musiałem po prostu odpuścić... nie zależy mi już na sprawiedliwości czy pieniądzach choć chodzi o kilkaset tysięcy w sumie... rzecz w tym że pensje były wypłacane nieprawidłowo. byłem magazynierem wtedy. z tą świadomością to jest tak że jestem technikiem weterynarii (zostałem w międzyczasie)- to powoduje że mam niejako zawodowe zaufanie do lekarzy... często robi się rzeczy które oni zlecają mając uczucie że samemu zrobiłoby się inaczej ale pracując z nimi uczysz się tego że są to różne kompetencje - oni -lekarze są w swojej dziedzinie niezastąpieni - ufasz im zatem wiedząc żę są najbardziej kompetentni w diagnozie i leczeniu i że nikt ich w tym nie zastąpi... Tak więc kiedy dość niespodziewanie dla mnie przyjechał do mnie psychiatra (opieka środowiskowa exCordis - CZP w Lublinie) i po rozmowie stwierdził że się musze leczyć to ja to po prostu przyjąłem na zasadzie - kompetentny gość wie co mówi a ja mam wykonać najlepiej jak potrafię mechanizm zawodowy co do Oksińskiego - myślę że nie miał okazji dzielić się myślami ze specjalistami od psychiatrii ani od psychologii - może był introwertykiem? to mogło być kluczowe dla eskalacji jego psychozy czy manii "Zło doskonale dojrzewa w odosobnieniu" - tak też sądzę... myślę że przeprowadził prywatną wojnę ze światem takim jakim go postrzegał i zginęło 10 osób w tym on sam moim zdaniem to chujowa sytuacja źle się stało - cholernie źle... w moim zawodzie a i w pracy która wykonuję (jestem opiekunem w DPS dla osób niepełnosprawnych w ) się stale przegrywa ze śmiercią to bardzo dołujące ale nieuniknione niestety nie mniej staramy się wyrwać każde życie z objęć śmierci bezsensowny zdawało by się trud... a jednak wolę jakoś to niż pomysł który miałem na początku ostrej fazy choroby - by zaciągnąć się do wagnerowców i zabijać sojuszników mojego państwa (było to w lutym 2023) państwa które jest mi wrogie ewidentnie a mało brakowało a przedarłbym się przez granice na Białoruś i walczył może do dziś gdzieś w Donbasie. Rozważałem wtedy też czyny podobne do tego co zrobił Osiński... różnica jest niewielka - realizacja Ta realizacja wydaje się krokiem milowym ale nim nie jest wcale to po prostu nie tak że jest tu granica nie do przekroczenia ona jest łatwo przekraczalna i nie chodzi o dostęp do broni wcale bo to można zrobić na wiele sposobów z podobnym fatalnym skutkiem chodzi jednak o to by tak jak Oksiński nie robić by życie szanować - by nawet kurwa jego mać - kochać! "A ty siej. A nuż coś wyrośnie. A ty – to, co wyrośnie – zbieraj. A ty czcij – co żyje radośnie, A ty szanuj to, co umiera. " i skoro już Kaczmarski - nie bić żony także jest naszym zadaniem a nie tylko ładnie śpiewać przegrać też myślę trzeba umieć... spocząć w ziemi przegrawszy a nie uczyniwszy krzywd
  18. Dzisiaj
  19. Nie ,nie to nie byl fajny dzień,to byla chwila,trwala moze 15 minut...ale pamietam to do dzis zwlaszcza że dzis wiem czym jest depresja a czym bylo tamto poczucie szczęścia,takie wyjątkowe uczucie ktorego ani przedtem ani potem juz nie mialam.
  20. Escitalopram który kiedyś brałem jeszcze z półtora roku temu przez 7 lat, dawał radę, teraz mam ze szpitala, paroksetyna brana dawno temu, oba leki działałyby pewnie dłużej gdyby nie było alkoholu przy tym... Nie codziennie ale okazyjnie czasem też za dużo... Ta paroksetyna którą teraz biorę chyba też nie zadziała jak już kiedyś ją brałem i musiałem odstawić jak wszystko wróciło
  21. Nie chce mi się tego oglądać, bo to temat wałkowany od lat z tym, że z tego co piszesz wynika jakby w ogóle żadnych regulacji prawnych tego zawodu nie było, a tak nie jest. W sektorze prywatnym owszem, dzieje się co się dzieje i każdy po weekendowym kursie może się nazywać psychoterapeutą, jednak w sektorze publicznym te regulacje funkcjonują i żeby zostać zatrudnionym jako psychoterapeuta trzeba spełnić wymogi formalne (odpowiedniego wykształcenia, certyfikacji przez uznane towarzystwo lub bycia w trakcie szkolenia, co najmniej po 2. roku) które NFZ weryfikuje bardzo restrykcyjnie.
  22. I co powiem? Że nie wiem co mi jest i nikt nie wie? A w sumie do kogo powinienem się udać? Psychiatra, neurolog czy egzorcysta? Dałem szansę jeden raz żeby mi pomogli - nie pomogli. Drugi raz byłem już na SOR bo straciłem przytomność rok temu i miałem robione badania z których notabene nic nie wynikło. Mam mocne sińce pod oczami ale to już raczej od bezsenności - TSH mam w normie (sprawdzałem). Być może faktycznie albo mam jakieś wczesne zmiany demencyjne, albo zapalenie mózgu, a wiem, że na to nie badają kompletnie NIGDZIE mimo że jednostka chorobowa faktycznie istnieje. Mi się już nie chce, pasuje, a jak będę potrzebować jakiś piguł to zostają receptomaty albo hehe darknet, już mam wywalone w to.
  23. Tak wiem że to była straszna głupota, obwiniam się za to mocno, płaczę codziennie że dla mnie nie ma już ratunku, czuję taką beznadzieję najbardziej ten lęk mnie niszczy, napędza te złe myśli, a one napędzają go, czy to możliwe że swoim nastawieniem mogę sprawić że lek nie zadziała kolejny? Ale ja nie umiem tego kontrolować, tak mi myśli mówią które są natrętne, lżej jest jak wezmę połówkę lorafenu ale nie chcę go brać bo wiem czym to się może skończyć... W poniedziałek w takim stanie jadę do Olsztyna na terapię pierwszy raz w życiu ale i to mi dsbotuje głowa że nic nie da, myśli mi mówią że na mnie żadna techniki nie zadziałają.... Nie wiem co ja w ogóle zapamiętam i jak się skupię w moim stanie co ona będzie mi mówić. Anafranil może być ciężki do wejścia, benzo na ten czas nie chce bo już przez ostatnie półtora miesiąca kilkanaście ich wziąłem po ćwierć, pół, z dwa razy całą, nie mogę iść do szpitala bo pobyt tam mnie dobija, umyć się nie mam siły, nic nie jem, dzień trwa jak tydzień... Czy sertralina może pomóc w twoim lęku lub anafranil? Co lekarz mógłby mi dać na te np dwa tygodnie na wejście na któryś z tych leków? Ketrel odpada, 50 na mnie prawie nie działa, bo już kiedyś go trochę brałem, a wyższe dawki to już bez sensu chyba, może jakiś doksepin albo jakiś stabilizator nastroju? Chcę po prostu znowu się cieszyć z czegokolwiek
  24. Ojej.. brzmi jak po prostu fajny dzień... Skupianie się wyłącznie na sobie się wydajje bić czymś dziwnym...
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×