Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

Cherry11

Użytkownik
  • Zawartość

    39
  • Rejestracja

  1. Krytyka krytyką, ale Bogiem nie jesteś, a wróżbitą chyba też nie, aby móc przewidywać co będzie za 20 lat i życzyć komuś pokrzyżowania planów na potomstwo. Po co używać takich mocnych, raniących słów? Wystarczyłoby DORADZIĆ, 'Nie powinnaś na razie mieć dzieci, bo MOIM ZDANIEM to i tamto...' i po prostu zachować kulturę wypowiedzi. Jeżeli psychiatra stwierdzi, że stan zdrowia pozwala na posiadania dziecka to czemu nie. Niejedni "zdrowi" rodzice wychowują dzieci źle i wyrastają z nich psychopaci, zabójcy i nie wiadomo kto jeszcze. Nie Tobie oceniać przez internet szanse na wychowanie zrównoważonego dziecka, bo nie wiesz na pewno co i jak się wydarzy. Dziecko też może dać siłę do życia, wolę walki i szczęście, niektórzy po prostu zaczynają widzieć w życiu sens i mają dla kogo żyć. Znam osobiście osobę, która pomimo nerwicy natręctw, próby samobójczej, problemów z narkotykami i bulimią ma dziecko i radzi sobie dobrze mimo młodego wieku (wpadka). Wsparcie w rodzinie też dużo daje. W życiu nie ma tylko czerni, albo bieli, pomiędzy są też szarości.
  2. Najgorsze jest to, że moje samopoczucie jest uzależnione od innych ludzi. Jest mi ciężko, że np. w pracy jest zła atmosfera, że ktoś udaje obrażonego, nie rozmawia ze mną. Tak samo w rodzinie, prawie wszyscy mają dzieci i patrzą na nas krzywym okiem, obgadują, a ja bardzo to przeżywam... Nie umiem być taka "sama dla siebie" i stawiać muru wokół mojego życia. Jest powiedzenie 'miej wyje**ne, a będzie ci dane', ja tak nie potrafię. Też uważam, że mój mąż i mój pies to moja rodzina, ale inni nie dają żyć...
  3. Też zwątpiłam w pomoc psychologa, mi się nie da czegoś "wgadać", żebym czuła się lepiej... Byłam na iluś tam spotkaniach i nic z tego. Za to w farmakologię wierzę bardziej, może leki coś poprawią... Chociaż też się boję skutków ubocznych. :[
  4. Mam to samo! Nie wiem o co tu chodzi... W pracy może jesteśmy bardziej zajęte, a w domu wywlekamy z głowy tą bezsensowność i bezsilność ?
  5. Dziś? Rano gorzej, teraz lepiej, ale wiem, że to chwilowe. Ludzie dlaczego mam takie huśtawki nastrojów? Ogólnie w moim życiu jest mi źle, nie umiem zobaczyć sensu i zaznać szczęścia, czasem aż ryczę do nieba z rozpaczy, ale czasem mam iskrę jakiejś nadziei i potrafię funkcjonować, powiedziałabym nawet normalnie funkcjonować. Zauważyłam, że w pracy jest lepiej, natomiast w domu... Makabra, w domu jest zawsze dużo gorzej, zwłaszcza te weekendy... ;c Czuję się wtedy jeszcze bardziej samotna, niepotrzebna, beznadziejna...
  6. Dzięki johnn, bardzo miłe słowa. Moim problemem jest to, że za bardzo wierzę w to co inni mi mówią, nie doceniam siebie, nie widzę w sobie nic wartego docenienia. Do pracy też przyszły młode dziewczyny, dopiero po studiach (nie wiedzą po nich zbyt wiele, ale szczycą się papierkiem), szarogęsią się, mam wrażenie, że denerwuje ich to, że ja mam średnie wykształcenie i odsuwają mnie, czują się lepsze. Ciężka jest taka atmosfera do pracy... Zwłaszcza dla mnie, bo i tak mam problemy ze sobą. W tych czasach ludzie mają wysokie mniemanie o sobie, przez to są chamscy i wynieśli, całkowicie bez pokory. Nie myślę, że to, że co drugi weekend siedziały w szkole na zaocznych, ściągały ze smartfonów na egzaminach i skończyły jakiś administracyjny kierunek zrobiło z nich nadludzi, wręcz przeciwnie, uważam że doświadczenie i samozaparcie robi swoje. Dlatego ja nie chciałam dalej się uczyć... Studia uczą i są niezbędne, ale w takich kierunkach jak inżynier budowy, lekarz, prawnik, nauczyciel, księgowy itp. Jeśli chodzi o pytanie "Może to nie są twoje przyjaciółki?", to też się nad tym zastanawiam... Spotykamy się raz na kilka miesięcy. Ostatnio bardzo mnie zabolała pewna sytuacja, pojawiło się pytanie o zarobki, kiedy powiedziałam ile wynosi moja wypłata, to spotkałam się z oburzeniem z ich strony. (chociaż nie są to jakieś kokosy) "Jak to możliwe, że bez studiów tyle zarabiasz!?" To nie była radość, że sobie jakoś radzę i w ogóle mam pracę, ale typowa złość. Zabolało mnie to i bardzo poczułam, że wszystko co mnie spotyka to przypadek i wcale nie zasługuję na inną pracę niż sprzątanie ulic... Gdybym miała 1600zł na rękę wszyscy byliby zadowoleni, bo przecież na więcej nie zasługuje. Czy na prawdę studia to podstawa? Czy bez nich człowiek jest marny i gorszy? Bo ja tak się czuję. Mam iść na siłę, zrobić jakiś kierunek tylko dla papieru i zmarnować tyle czasu? To jest śmieszne
  7. Czy znacie takie przygniatające co dzień uczucie braku sensu w życiu? Czy zdrowi ludzie tego nie odczuwają i po prostu cieszą się pierdołami? Ja ciągle szukam złotego środka, sensu mojego istnienia, ale od kilku lat bezskutecznie. Jestem młodą osobą, ale czuję brak perspektyw. Nie umiem się ogarnąć, dręczy mnie brak siły, strach, a może to zwykłe lenistwo? Smucą mnie inni ludzie, ich zawiść, dwulicowość i złośliwość. Sama nie jestem idealna, ale staram się być miła, zwłaszcza gdy kogoś nie znam i nie wiem jaki jest. Staram się być miła, żeby inni też byli dla mnie dobrzy, ale czasem przesadzam, zwłaszcza w pracy, gdy ktoś wg mnie jest mądrzejszy ode mnie. Nie mam marzeń oprócz tego, żeby być w końcu szczęśliwą i odczuć ten sens w mojej egzystencji. Ja budzę się, robię wszystko na siłę, chodzę do pracy, wracam, gotuję, sprzątam, spacery, tv, jakieś zakupy... Wszystko mnie jednak męczy i jest całkowicie bez sensu, mam zły humor, chodzę naburmuszona i obrażona na cały świat, nerwowa. Boję się mieć dzieci, skoro sama nie umiem żyć, to jak wychować małego człowieka? Boję się, że nie dam rady, będę złą matką, to w ogóle nie wchodzi w grę. Rodzina i znajomi nalegają, pytają kiedy dziecko, mąż jest przed 30, wiem że to już wiek na dzieci. Czuję się okropnie, że nie dam mu tego, co mają wszyscy... Mam wpojone przez mamę i społeczeństwo, że dzieci są ważne, bez nich nie ma rodziny, nie ma szczęścia w domu... Strasznie mi źle, że ludzie chcą mieć dzieci, a ja nie chcę... Co wy o tym myślicie, czy jestem złym człowiekiem, że wolę ich nie mieć? Może nie wolę, ale myślę, że nie powinnam. Mam takie mieszane uczucia... Jestem tak skomplikowana, że sama nie umiem tego ogarnąć. Niby czegoś bym chciała, ale mam dziesiątki powodów na to, że nie powinnam tego mieć. I dlatego jestem nieszczęśliwa, bo nie umiem się określić. Boli mnie opinia innych ludzi, wierzę w ich słowa, ważę je i wciąż myślę ile w tym racji. Nie daję rady już tak..
  8. Rozumiem problem, mam to samo. Jestem jednak trochę stereotypowa. Mój mąż zarabia więcej, ale mi to nie przeszkadza, bo przeważnie mężczyźni tak mają. Jeśli porównywać się do innych dziewczyn to faktycznie jest gorzej. Moje koleżanki może nie zarabiają więcej, ale poszły na studia. Ja nie chciałam iść w tym kierunku i zatrzymałam się na wykształceniu technikalnym. Znalazłam pracę i nie narzekam na zarobki, uważam że są przyzwoite. Natomiast przy tych psiapsiółowych spotkaniach czuję się gorsza, nawet gdy teraz o tym myślę, jest mi źle. One dają mi do zrozumienia, że panie magister są lepsze ode mnie, pytają kiedy ja mam zamiar się uczyć dalej (gdzie ja nie mam takiej potrzeby). Czuję się wtedy tragicznie... Jednak są ludzie, którzy we mnie wierzą, uważają za mądrą, inteligentną. I to daje mi nieraz poczucie spokoju i zadowolenia.
  9. I przez takich ludzi właśnie ten świat staje się smutny i okrutny. Można mieć inne zdanie na dany temat, ale trochę kultury człowieku. Ludzie, którzy w ten sposób zwracają się do innych mają po prostu w swoim życiu bardzo źle, stąd ta mowa nienawiści.
  10. Cherry11

    To już chyba koniec.

    Brałam te leki jakieś kilka miesięcy, potem nieregularnie.. Najgorsze jest mi właśnie powiedzieć jak się czuję. Skoro codziennie mam inny komplet uczuć. Smutek / złość / rozpacz / czasem jakaś nadzieja / zastrzyk energii / lekkie zadowolenie i siła / smutek / złość / rozpacz i tak w kółko. Może tak jej powiem... Boję się, że zmieni mi leki i od nich jeszcze przytyję albo coś... Wtedy to już na prawdę mogiła. Nie ma chyba drugiej takiej walniętej osoby niż ja.
  11. Cherry11

    To już chyba koniec.

    Skończyła mi się Asentra, jutro mam wizytę u lekarza. Depakine biorę od czasu do czasu. Chciałam już przestać brać leki i radzić sobie sama. Dla męża, dla rodziny... Ale ja sama chyba z tego nie wyjdę... Dramat, nie wiem już co zrobić ze sobą. Nawet nie wierzę jakoś w te leki, przecież one mi myślenia nie zmienią, ewentualnie mogą otumanić...
  12. Cherry11

    To już chyba koniec.

    Sprzątam w domu, jednak nie czuję się po tym jakoś lepiej.. Rower czy spacer też niezbyt pomaga.. Mi już nic nie pomoże chyba. ;( Najgorsze, że przez moje zachowanie, sposób myślenia, zrezygnowanie, smutek i kompletną niemoc niszczę życie mojemu mężowi... Nie potrafię być dla niego motywacją i inspiracją, chociaż wiem, że bardzo mnie kocha.. Powinnam ze sobą skończyć i otworzyć mu tym furtkę na lepsze, nowe życie. Ja nawet nie chcę mieć dzieci.. Powinnam to zrobić z miłości do niego. Piszę to i ryczę.. Nie mogę już, dziś jest tragicznie. Nie mam siły.. Jestem niepotrzebnym chwastem na tym świecie, bojącym się wszystkiego i zniechęconym do życia. ;( W niczym nie widzę sensu..
  13. Cherry11

    Seksoholizm

    A może autor ma żonę?
  14. Cherry11

    To już chyba koniec.

    Dziękuję za odpowiedzi, bardzo mnie cieszy, że ktoś próbuje mi pomóc i chce czytać moje żale. ;/ Mam jeszcze jedno pytanie. W pracy jestem innym człowiekiem niż w domu, dlaczego? Działam, dzwonię, załatwiam, uśmiecham się, żartuję. Tak samo na gościnach itp. Natomiast w domu... Zaczynają się głupie myśli o życiu, czuję się bezsensowna, nic mi się nie chce, a jak nic nie robię to czuję się jeszcze gorzej, bo myślę, że jestem jeszcze leniwa i co ze mnie za żona... Kręcę się w kółko, coś przekładam, zrobię obiad, wkurzam się, że non stop jest brudno i mamy niedokończone mieszkanie, potem złość wylewam biednego męża.. Następnie znowu mam poczucie winy, płacz, modlitwa o pomoc... I tak jak kalejdoskopie.. Najgorszy jest piątek, bo tyle wolnego i co ja będę robić (chociaż w gruncie rzeczy i tak na nic nie mam ochoty). Np w tą sobotę idziemy na rodzinną imprezę, ale też już narzekam, bo rodzina się będzie wypytywać kiedy dziecko i tak dalej, niektóre dwulicowe twarze będzie trzeba oglądać... To już wolę być w domu. Czy ktoś coś z tego rozumie? Jestem porąbana jakaś... Wariatka. Chcę wiele zrobić, a potem się okazuje, że tylko marnuję czas i wiszę na mężu. Nie mam satysfakcji z mojego życia "rodzinnego". Nie wiem co z tym zrobić, przecież na to nie ma leku... Jakoś nie wierzę w siłę tych psychoterapii, boję się, że zacznę i stwierdzę po chwili, że jednak poradzę sobie sama i przerwę. Zawsze tak robię, nic nie potrafię do końca doprowadzić, nie umiem być konsekwentna.
×