Stracona100

wysiłek

Nie, nie myślę tak - jak napisałam wcześniej, trzeba mieć pewne predyspozycje. ps. "zeżarło mój poprzedni wpis

Nie prawda. A najbardziej szkodliwe jest właśnie "takie" myślenie. Naprawdę uważasz, że to jest niewiele ...i wiele z tych dzieci wiedząc, że nie mogą na nich liczyć, wzięło los w swoje ręce i dobrze na tym wyszło.

Białoczarna ja już dawno się przekonałam, że z większością zdrowych ludzi nie mam sensu rozmawiać o depresji ani się do niej przyznawać. Oni nie są wstanie pojąć tego, co czuje taka osoba i nie ma co się temu dziwić. Bagatelizują, oskarżają o lenistwo i wyolbrzymianie problemów - a to bardzo boli, wiem.

Znam sporo osób, które zaczynały od "0" i dały radę wyjść na prostą a nawet osiągnąć sukces. Wszystko zależy od predyspozycji, wewnętrznej siły i samozaparcia w dążeniu do realizacji swoich planów. Jestem nawet skłonna twierdzić, że Ci, którym rodzice "podstawiają pod nos" mają znacznie częściej problemy z osiągnięciem sukcesu, bo nie nauczyli się odpowiednio wcześnie zaradności życiowej.

Tak, też słyszałam takie rady Nie wiem jak można poczuć się lepiej widząc cudze nieszczęście. Poza tym kiedy ja cierpię, to nie obchodzi mnie wcale czy innym jest gorzej. Ponadto można by dyskutować, czy choroby psychiczne nie są największym nieszczęściem.

Będzie dobrze, powodzenia

"Pomijany i lekceważony" stanowczo nie, ale każdy jest kowalem własnego losu i jeśli mu zależy na zmianie swojego bytu, powinien o to walczyć. Tym, którzy walczą, ale mają trudności należy pomóc, dać szansę.

Rany! Dziewczyna po jednym poście zniknęła z forum, a Wy wciąż niemiło dyskutujecie. Po co Wam to?

Nie zakazuję, źle mnie zrozumiałaś - chodziło mi o to, że to może wpływać na tych, którzy z leczenia są zadowoleni. A ja także wcale nie milczę, na wielu wątkach piszę o tym, że leki nie działają, że psychiatra wpędził mnie w zespół serotoninowy, że próbuję odstawić leki i szukam "cudu" w innych metodach itd. Nie atakuj mnie, nie jestem Twoim wrogiem - rozumiem Cię i przykro mi, że tym wpisem zrobiłam Ci przykrość. Ja już od dawna lekarzom nie ufam i nie wierzę w cudowny lek, ale tym co wierzą nie chcę tej wiary odbierać.

bedzielepiej wiele z tego o czym piszesz, to prawda, ale mnie można tak generalizować i wszystkich psychiatrów wrzucać do "jednego wora". W każdym zawodzie są specjaliści i niedouki. Wiele osób tutaj chwali swoich psychiatrów i terapeutów i jest zadowolonych z efektów leczenia. Ja do takich nie należę niestety i często mam myśli podobne do Twoich, ale uważam, że nie ma sensu zatruwać nimi innych.

Odgrzewam ten kotlet Czy ktoś z Was miał taki zabieg?

Nie chodzi mi o to, że zmienia na stałe, tylko na czas działania leku. Tak? A co Ci mówi?

Nie wkurwiam się - stwierdzam fakt.

nie, czekam na nią. a Ty?

Jak byłam zdrowa nie byłam zombiakiem - to nazywasz leczeniem?

Takie życie. B0isz się starości?

Może dlatego, że "te" leki potrafią zmienić osobowość, sterują naszym zachowaniem - nie każdy potrafi to zaakceptować. Ja po przyznaniu się do podobnych odczuć psychiatrze, mam wpisane w karcie: "Mówi, że leki sterują zachowaniem." Ha, ha, ha.... muszę uważać co gadam

Monster6 i nadal dziwisz się, że ludzie bronią się przed "tymi" lekami? Mnie to nie dziwi - ja też bronię się jak mogę. Choć już boleśnie przekonałam się, że to "walka z wiatrakami", nadal przyjmuję je z największym obrzydzeniem i przy najbliższej okazji znów odstawię. To chyba tak cecha osobnicza - nienawidzić ingerencji w swój mózg!

Wszyscy oglądają mecz - ja też

Monster6 to szczęściarz jesteś Jednak nie na każdego działają tak dobrze, nie zawsze udaje się trafić w odpowiedni lek, dawkę, mix. Np. ja na lekach nie jestem sobą, jestem przymulonym zombiakiem bez uczuć i emocji.

To może kot, kot to też fajny przyjaciel :)

Może dlatego, że "te" leki potrafią zmienić osobowość, sterują naszym zachowaniem - nie każdy potrafi to zaakceptować.

Witaj peggy_sage i czuj się jak u siebie :)

Idę się walnąć do łoża - może dziś pośpię trochę