Kontrast

[videoyoutube=IBGYRtVqVSM][/videoyoutube]

chyba się zdenerwował

Pomaga forumowym prawiczkom:)

bardzo ciekawe, takie depresyjno klimatyczne, podobają mi się.

Chłodzi się, albo myśli - co za gorąc.

Typowy ,,papirus'' ma coś z łbem, ale robi papiery na wyroki, nie leczy tego, potem ma podkładkę. Tak potem jest, że taki zjeb z papierem, ma dwa razy większą fantazje, do tego mefedron czy coś i jedzie zmieniać konsumpcjonistyczny świat.

Witaj) Tez mam problemy z ciśnieniem, oczywiście też parokrotnie ,,umierałem'' do tego jeszcze czasowa niemiarowość, koszmar. Wiem co czujesz współczuje, choć mi to już minęło, ale jak sobie przypomnę to rzeczywiście jest to jedno z najgorszych wspomnień w życiu.

[videoyoutube=RW_gUbEV-0c][/videoyoutube]

wykładowca-zaliczanie

Podobno to zdolność szybkiej adaptacji w poszczególnych warunkach. Inteligencja matematyczno-logiczna: Inteligencja przestrzenno-wizualna: Inteligencja ruchowa: Inteligencja językowa: Inteligencja muzyczna: Inteligencja interpersonalna: Inteligencja przyrodnicza: Inteligencja intrapersonalna:

Pola Negri - rolowanie

follow_the_reaper, Dobrze piszesz. Ja to w czasie depresji zacząłem ćwiczyć, nawet schudłem i wygląd ok, tak to już byłaby konkretna kapota, amen i kaplica.

Inteligencja to genetycznie, umiejętność wykorzystania jej to względy środowiskowe. Ogólnie jest parę rodzajów, ale taki się rodzisz, jak to wykorzystujesz i czy umiesz umiejętnie wykorzystać, to już zależy od wielu czynników. Zauważ że są osoby dużo uczący się, ale słabo łapiące. Zawsze przygotowani, uszeregowani, wykuci na pałę, bo mają niska inteligencje, ale dobrze ją wykorzystują i na odwrót, osoby szybko adaptujące się, uczące ostatniej nocy przed egzaminem, elastyczne, posiadające zdolność improwizacji, umiejące zabrać wszystko na logikę...

genetyka, względy środowiskowo wychowawcze.

Nie masz obecnie? czy nigdy nie miałaś?

cyklopka, To samo ciasteczka, też tak miałem.

nie czy masz ochotę kogoś udusić?

od wszystkiego co mi się spodoba.

Ja mam w drugą stronę (wstyd) nikomu nic nie mówię, nawet lekarzowi, choć to pewnie obecnie aż się wylewa. Postanawiam z tym walczyć, ale co to z tego będzie to nie wiem, bo to silny mechanizm.

Rodzina to nawet nie domyśla się, że pewnie mam depresje, tu się nie zwraca uwagi na takie sprawy. Trochę mi ten sztuczny uśmieszek padł może coś się ruszy.

Zrobić coś innego niż dzisiaj, wczoraj i paręset dni do tyłu, wykonać to.

Nikt, czemu mam mówić przecież to moja sprawa.

Tez tak mam. Kiedyś uciekałem w pasje, kiedy miałem zły humor, aby wrócić do constans, teraz pasja mnie całkowicie nie interesuje. Ogólnie jest to dość dziwne, bo miałem czasami na jej punkcie straszna wkrętkę, mogłem nie jeść, nie pić, siedzieć godzinami, słuchać, czytać, cokolwiek było z nią związane, teraz absolutnie nic.

No tak, to dość częste taki stres, lęk. Ale są ku temu podstawy aby sądzić, że nie podołasz? Czy reakcja jest jednak niewspółmierna, irracjonalny do sytuacji?

W sensie, że organizm nachodzi napięcie/bezsenność pod wpływem jakiegoś podświadomego bodźca, że coś się wydarzy?