New-Tenuis

Mam coś do faceta, który jest ode mnie sporo starszy, ma rodzinę i dzieci. Głupio mi.

Jesień... i ludzie.

Tak, u mnie ok, ale rozwala mnie trochę jedna sytuacja i miewam (tak jak wczoraj) chandry. -- 05 paź 2011, 16:56 -- Hooligan123, a czemu nie popatrzysz po prostu na jej zdjęcie?

Nie no, błagam. Żyjemy w XXI wieku. Ja myślę, że to jakieś urojenia, ale przecież psychiatrą nie jestem. W takiej sytuacji umówiłabym się niezwłocznie na wizytę u psychiatry.

Lenka1988, ja mam tak przed snem, to nieprzyjemne. Radzę sobie z tym tak, że staram się leżeć przez godzinę w łóżku i nie wstawać. Trochę się wiercę, bo towarzyszy mi ciągłe uczucie, że nie zasnę, że muszę do toalety. Ale potem morzy mnie sen i zasypiam.

Głos_w_głowie, lepiej nie oglądać filmów oddziałujących na psychikę i podświadomość lękowo, będąc w takim stanie.

Dziękuję.

Piszcie tu coś.

Wszystkiego naj. :)

To, że za dwa dni spotkam wielu ludzi, których lubię.

brak uczuć, Olu, dlaczego zawsze piszesz, że masz "gorsze objawy" od innych? Skąd to Twoje przekonanie?

heimao, idź natychmiast do psychiatry!

[videoyoutube=][/videoyoutube]

rdzaa, a w jaki sposób Cię skrzywdził ojciec? Jeśli napastował Cię seksualnie, rozumiem Twoje nastawienie do mężczyzn. Wiedz jednak, że to ludzie tacy sami jak kobiety, tak samo mogą być wrażliwi. Nie jest prawdą, że myślą tylko o seksie. Rozumiem, że boisz się takich grupek, lekko podpitych i nastawionych zaczepnie, ja też się ich boję i denerwuje mnie ich zachowanie. Ale nie można wszystkich przedstawicieli danej płci wrzucać do jednego wora. Owszem, są faceci, którzy traktują kobietę tylko jako obiekt seksualny, bo są zimnymi i wyrachowanymi ludźmi, ale uwierz, istnieją też tacy, którzy zakochują się na zabój w kobiecie swojego życia i pozostają jej wierni. Moim najlepszym przyjacielem jest mężczyzna, więc jak widać, zdarzają się też fajne przyjaźnie między kobietami a mężczyznami. Wydaje mi się, że sama siebie krzywdzisz swoją agresją do mężczyzn... w jakiś sposób Twój wpis zdaje mi się być autodestrukcyjny.

Susannah, to i tak dobrze, że masz pod opieką psa, który zmusza Cię do wyjścia z domu.

No ja właśnie nie... I ona nie odpisuje na moje wiadomości.

"a ja popijam kojene tableki cloranexu wisniówka łatwo wchodzą mam 2 opakowania zaraz skończę pierwsze jestem juz spokojna tylko zrezygnowana" Co robić z takim postem?

_asia_, dlaczego Twoja terapeutka Cię doprowadza do szału?

Mnie od jakichś trzech miesięcy największą radość sprawia dobre, stabilne samopoczucie.

Susannah, po pierwsze, zaburzenie osobowości nie jest chorobą. Po drugie, nie powinnaś siebie sama diagnozować, myślę, że najlepiej by było, gdybyś znalazła jakiegoś psychoterapeutę lub psychiatrę i przeszła się do niego, opowiedziała o tym, co czujesz, jak się czujesz. Po trzecie, na Twoim miejscu postarałabym się chociaż na godzinę dziennie wyjść z domu. Weź na przykład aparat fotograficzny i przejdź się na jesienny spacer. Masz kogoś w rodzinie, kto byłby skłonny z Tobą na taki spacer pójść? Wiesz, tak myślę, że im dłużej siedzisz w domu, tym lęk przed światem zewnętrznym jest większy.

majewski4, czemu żałujesz, a czemu lepiej?

Kabzelek1986, kota . Kocham koty, zawsze kucam i próbuję nawiązać kontakt z kotami, gdy je widzę. Nawet na ulicy. Kucam, drapię o ziemię i mówię "kici-kici". Ale te dziksze nie zawsze przychodzą, co szanuję, ich decyzja. W moim domu mieszka sobie osiemnastoletnia kotka.

Od tygodnia mam stan podgorączkowy, bolą mnie mięśnie, jestem podenerwowana i zdołowana. Nie mam siły na nic...

Czuję się strasznie, okropnie.