Żaba Monika

Zgadza się, ja też mam oko, a nawet 2.

To ja bym cale zycie musiala byc na zwolnieniu, bo u mnie mozg zawsze slabo funkcjonuje Taki zart, nie jest moja intencja bagatelizowanie czyichs problemow.

Nie pomyslalam. A chlopom to wysyla, tzn. Libedowi. Chyba ze gdy sie pierwszy raz spotkali to sie poznali po czerwonej rozy w butonierce.

Nie ma nic o rzezi wolynskiej: 1943 „Operacja ludwipolska” – 28 marca 1943 roku. W wyniku walk o Ludwipol około 2 000 esesmanów i funkcjonariuszy Schutzmannschaft nie zdołało zdobyć miasta, które pozostawało w rękach powstańców. Według tego opisu powstańcy spalili 5 samochodów i zabili 58 żołnierzy przeciwnika. Według wersji przedstawianej przez UPA, w maju 1943 roku w zasadzce zorganizowanej przez UPA zginął szef Oddziałów Szturmowych (SA) Viktor Lutze (według oficjalnej wersji władz III Rzeszy Lutze zginął wraz z rodziną w wypadku samochodowym w Poczdamie). Latem 1943 roku doszło do szeregu walk i starć z Niemcami, między innymi do udanego ataku UPA na miasto Kamień Koszyrski. Pod koniec 1943 roku władza niemiecka została znacznie ograniczona – miasta pozostawały w rękach Niemców i Polaków, natomiast resztę terytorium kontrolowała UPA. Jednocześnie UPA częściowo wyparła radzieckich partyzantów z terenów obwodów rówieńskiego, wołyńskiego i żytomierskiego, a jej rajdy objęły również część obwodu kijowskiego i kamieniecko-podolskiego. Według źródeł radzieckich ukraińskie oddziały nacjonalistyczno-powstańcze działały także na Czernihowszczyźnie i Kirowogradczyźnie. Ruch oporu OUN funkcjonował również na Połtawszczyźnie w latach 1941–1944. W rezultacie tych działań, według tego opisu, Niemcy do drugiej połowy 1943 roku kontrolowali jedynie większe miejscowości, natomiast prowincję i wsie pozostawały pod kontrolą UPA. Świadectwo ukończenia kursów oficerskich UPA 6 kwietnia 1943 roku dezerterzy z ukraińskiej policji pomocniczej opanowali niemieckie więzienie w Kowlu, uwalniając wszystkich więźniów politycznych oraz jeńców wojennych. Do końca marca 1943 roku oddziały UPA zniszczyły także niemieckie więzienia w Krzemieńcu, Dubnie, Kowlu, Łucku i Horochowie oraz obóz koncentracyjny w Lubaczowie. W niemieckim raporcie z 4 kwietnia 1943 roku stwierdzono, że obszar obejmujący linię Krzemieniec – Kowel – Kostopol – Równe został opanowany przez siły ukraińskich powstańców. Hitlerowcy podejmowali próby zniszczenia UPA poprzez zakrojone na szeroką skalę operacje wojskowe. Najbardziej znaną z nich była ofensywa dowodzona latem 1943 roku przez wyższego dowódcę SS i Policji Ericha von dem Bacha. W lipcu i sierpniu 1943 roku Niemcy, wykorzystując 10 batalionów piechoty zmotoryzowanej oraz około 10 000 niemieckich i polskich policjantów, przeprowadzili ofensywę na południowym Wołyniu. Według tego opisu ofensywa zakończyła się niepowodzeniem. Odnotowano: w lipcu – 35 bitew, w sierpniu – 24, we wrześniu – 15. Według oceny ukraińskiego historyka emigracyjnego Lwa Szańkowskiego, wojska niemieckie straciły około 3 000 zabitych i rannych, natomiast UPA – 1 237 zabitych i rannych. Latem 1943 roku w walkach przeciw UPA na Wołyniu uczestniczyła również dywizja SS „Florian Geyer”. W lipcu liczyła ona 8 308 żołnierzy, z czego 7 350 służyło w jednostkach bojowych, 958 w jednostkach zaopatrzenia, a dodatkowo w dywizji służyło 740 tzw. „Hiwi” (ochotników pomocniczych). Niemcy próbowali również zdyskredytować UPA za pomocą propagandy. Przykładowo w ulotkach zrzucanych z samolotów na tereny kontrolowane przez UPA określano ją jako „sojuszników Moskwy”. Jesienią 1943 roku tłumienie ukraińskiego powstania narodowego na Wołyniu powierzono wyższemu dowódcy SS i Policji na południu Rosji, Hansowi-Adolfowi Prützmannowi, który zastąpił niewywiązującego się z zadania von dem Bacha. W październiku i listopadzie odnotowano 47 starć oddziałów UPA z Niemcami oraz około 125 mniejszych potyczek prowadzonych przez oddziały Ukraińskiej Ludowej Samoobrony (UNS). Według tego opisu Niemcy stracili około 1 500 żołnierzy, natomiast UPA – 414 bojowników. Choć wojskom niemieckim nie udało się całkowicie zniszczyć UPA, zdołały one znacznie ograniczyć jej działania przeciwko Niemcom. Podczas jesiennych operacji 1943 roku zlikwidowano również powstańcze „republiki” na Wołyniu. Do rozbicia tzw. Republiki Kołkowskiej użyto nawet lotnictwa i artylerii. 3 października 1943 roku, w wyniku ataku powstańców na obóz w Dubnie, z niemieckiej niewoli uwolniono około 5 000 radzieckich jeńców wojennych. Część z nich wstąpiła do UPA, pozostali rozeszli się po okolicznych wsiach i osadach. Atak ten został odnotowany również w radzieckich raportach. Pierwsze oddziały UPA zaczęły powstawać w Galicji w czerwcu 1943 roku w Karpatach pod nazwą Ukraińska Ludowa Samoobrona (UNS), w czasie gdy na te tereny wkroczyły oddziały radzieckich partyzantów dowodzone przez Sydora Kowpaka. Dowództwo UPA postrzegało UNS jako bazę do walki zarówno podczas okupacji niemieckiej, jak i po powrocie władzy radzieckiej. Ze względu na nasilający się niemiecki terror wobec ludności Galicji – wprowadzenie stanu wyjątkowego w październiku 1943 roku, sądy doraźne, egzekucje, branie zakładników oraz nasilone wywózki do Niemiec – UPA występowała przeciw Niemcom, sprzeciwiała się obowiązkowym kontyngentom i wywożeniu młodzieży na roboty do Rzeszy, jednocześnie prowadząc walki z radzieckimi partyzantami. Na początku 1944 roku UNS została włączona do UPA jako UPA-Zachód, której dowódcą został Wasyl Sydor. Jednym z głównych przeciwników UPA, obok III Rzeszy i Związku Radzieckiego, była Polska. Według tego opisu przyczyną walk z polskimi formacjami zbrojnymi był tradycyjny konflikt polsko-ukraiński o Galicję oraz ziemie zamieszkane przez etnicznych Ukraińców. Jeszcze przed utworzeniem UPA na Wołyniu coraz aktywniejsza stawała się Armia Krajowa (AK) oraz związane z nią mniejsze polskie organizacje. Wojskowo-polityczne kierownictwo AK uważało Zachodnią Ukrainę za ziemie polskie i dążyło do stworzenia tam silnych struktur, aby przywitać Armię Czerwoną. Według tego opisu dowódcy AK zamierzali wystąpić wobec Armii Czerwonej jako sojusznik i partner, co miało ułatwić włączenie Zachodniej Ukrainy, Zachodniej Białorusi i Wileńszczyzny do powojennej Polski. Polskie powstanie planowano rozpocząć na tyłach wojsk niemieckich w miarę zbliżania się frontu radziecko-niemieckiego. Z kolei kierownictwo OUN-B nie zamierzało dopuścić do realizacji tych planów przez polskie podziemie zbrojne i dążyło do uniemożliwienia ponownego przejęcia tych ziem przez Polskę po wojnie. OUN-B miała stanowić przeciwwagę dla Armii Krajowej i nie dopuścić do dominacji Polaków w lasach Wołynia i Karpatach. Według obliczeń części polskich badaczy w latach 1943–1944 na samym Wołyniu doszło do około 150 starć pomiędzy Armią Krajową a oddziałami UPA, w których po obu stronach zginęło co najmniej po kilkuset żołnierzy. Jesienią 1943 roku odbyła się I Konferencja OUN po III Zjeździe organizacji. Podczas konferencji Roman Szuchewycz zaproponował rozpoczęcie walk z Niemcami, aby żołnierze UPA zdobyli doświadczenie bojowe, a następnie skierowanie głównego wysiłku przeciw Armii Czerwonej.

Na ukrainiskiej wikipedii: Ukraińska Powstańcza Armia (UPA) – ukraińska organizacja wojskowo-polityczna, działająca na terytorium Ukrainy w latach 1942–1960 (choć odnotowano także pojedyncze przypadki zbrojnego oporu żołnierzy UPA w późniejszym okresie). Stanowiła zbrojne ramię Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – frakcji Bandery (OUN-B). Pierwsze oddziały UPA pod nazwą Poleska Sicz zostały utworzone przez Tarasa Bulbę-Borowca 28 czerwca 1941 roku. Członkowie OUN przez pewien czas nie popierali zbrojnej walki z Niemcami, określając partyzantów mianem agentów Stalina i Sikorskiego. Aktywną działalność rozpoczęli dopiero od wiosny 1943 roku na terenach należących do: Komisariatu Rzeszy Ukraina (okręg Wołyń–Podole) – od końca marca 1943 r., Generalnego Gubernatorstwa (Galicja – od końca 1943 r., Chełmszczyzna – od jesieni 1943 r.), rumuńskiego Naddniestrza (Północna Bukowina) – od lata 1944 r. Pojedyncze oddziały działały również na wschodzie Ukrainy, w Donbasie, a nawet na Kubaniu. Zgodnie ze stanowiskiem OUN-B oficjalną datą powstania UPA jest 14 października 1942 roku, choć część historyków uważa tę datę za umowną i propagandową, przesuwając faktyczne początki organizacji o około pół roku później. W maju 1943 roku oddziały OUN-B zaczęły oficjalnie używać nazwy „Ukraińska Powstańcza Armia”. Szeregi UPA uzupełniali ideowi nacjonaliści, dezerterzy z radzieckiej Armii Czerwonej oraz byli funkcjonariusze pomocniczej policji. UPA deklarowała, że jej głównym celem jest przygotowanie powszechnego powstania, które miało wybuchnąć w dogodnym momencie, gdy Związek Radziecki i Niemcy wzajemnie wyczerpią się w wyniku krwawej wojny. Następnie planowano utworzenie niepodległego, zjednoczonego państwa ukraińskiego obejmującego wszystkie ziemie zamieszkane przez etnicznych Ukraińców. Oprócz Ukraińców, którzy stanowili zdecydowaną większość, w szeregach UPA walczyli także Żydzi, Rosjanie oraz przedstawiciele innych narodowości. Od początku swojego istnienia UPA walczyła na trzech frontach: przeciw wojskom III Rzeszy i ich sojusznikom, przeciw polskiemu ruchowi oporu (Armii Krajowej i Armii Ludowej), przeciw radzieckim partyzantom. Po ponownym zajęciu zachodniej Ukrainy przez Związek Radziecki UPA przez kilka kolejnych lat prowadziła aktywną walkę z oddziałami NKWD. Organizacja działała do 1954 roku, kiedy zakończyła aktywną działalność. Pojedyncze ośrodki oporu funkcjonowały jeszcze w latach 50. i 60. XX wieku. Od maja do listopada 1943 roku głównym dowódcą UPA był Dmytro Kłaczkiwski, w latach 1944–1950 – generał Roman Szuchewycz, a w latach 1950–1954 – Wasyl Kuk. Stosunek do UPA w społeczeństwie ukraińskim po odzyskaniu niepodległości w 1991 roku pozostaje podzielony – od postrzegania jej członków jako „bojowników o niepodległość” po określanie ich jako „niemieckich kolaborantów”. Oceny te często opierają się na narracjach propagandowych obu stron. Od 2015 roku żołnierze UPA posiadają, na mocy uchwały Rady Najwyższej Ukrainy, status bojowników o niepodległość Ukrainy w XX wieku. Walka UPA jest uznawana za część ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego z lat 1920–1950. W grudniu 2018 roku uchwalono ustawę przyznającą żołnierzom UPA status uczestników działań bojowych oraz dodatkową ochronę socjalną, obejmującą między innymi ulgi w opłatach za usługi komunalne i przejazdy transportem publicznym, a także prawo do opieki medycznej i zaopatrzenia w leki. Tam jest jeszcze wiecej, ale nie bede wszystkiego wklejac, bo za dlugo wzielam tylko podsumowanie, Nie wiem czy w dalszym tekscie jest cos o Wolyniu.

No oni maja wlasna wersje historii i dla nich UPA to jak dla nas AK. Przecietny obywatel nic nie wie o Wolyniu, u nich o tym nie ucza z tego co wiem.

Tez tak mam dzisiaj.

Ha ha, spoko, wyslalam gratis.

Dobrze, ze odkaziles, jesli przechodzi to znaczy, ze bedziesz zyl. Czasem zakazenie sie rozchodzi i widac to na skorze, wtedy potrzebny jest antybiotyk. NIN mozna chyba znalezc na rzadowej stronie interenetowej gdybys nie mogl znalezc tej kartki. Lepiej byc zabezpieczonym, bo rozne rzeczy sie zdarzaja. Moj manager ostatnio gral w squasha i uszkodzil sobie noge, od tego dostal zakrzepu i musieli go szybko brac do szpitala, bo mu poszlo na pluca czy cos takiego. Niestety czasem od glupiej rzeczy moga sie zrobic powiklania.

Brzmi to lepiej niz wyglada.

Moge Ci wyslac zdjecie, ale jesli Ty mi wyslesz swoje. Niestety nie mam zadnego ladnego, ani zbyt aktualnego tez nie. Mielismy sobie robic wiecej zdjec na pamiatke, ale na checiach sie skonczylo.

A masz Europejska Karte Zdrowia na wszelki wypdek? Jesli nie masz to zaaplikuj, nie musisz miec fizocznie karty, wystarczy, ze bedziesz na systemie i bedzie Cie obejmowalo ubezpieczenie zdropwotne w Unii, w razie takich naglych przypadkow. https://www.nhs.uk/using-the-nhs/healthcare-abroad/apply-for-a-free-uk-global-health-insurance-card-ghic/ Dobrze, ze zakazenie sie nie rozeszlo, bo mozna wtedy wykitowac.

A to nie wiem. Chyba powinno przejsc po jakims czasie. Moze ma zespol zmeczenia przewleklego, to mozna miec latami. Sprawdzilam w internecie i mgla mozgowa tez moze sie utrzymywac latami po infekcji, choc to chyba mniej spotykane.

Tzn. moj stary plecak sie pruje, a nie ze maz sie pruje.

Mgla mozgowa po covidzie jest dosyc powszechna.

A co Ci sie stalo, skaleczyles sobie stope, tak jak ktos pisal?

Kupilam wczoraj 2 plecaki z Decathlonu, byly w promocji po 9 funtow, az szkoda bylo nie kupic 2. Moj stary sie pruje, a przy okazji kupilam dodatkowy swojemu konkubinowi i sie ucieszyl.

Miałam kilka stłuczek i nikt nawet nie wzywał policji.

Jak jest stłuczka to nie, ale jeśli ktoś zginie to już tak. Ja jeżdżę tylko na trzeźwo, nie mam zaufania do siebie i nie wybaczyłabym sobie gdyby coś się stało, a ja bym była pod wpływem czegoś. Zresztą rzadko kiedy nie jestem trzeźwa, narkotyków też nie biorę.

Po amfetaminie i kokainie ludzie są bardziej nabuzowani i może to wpływać na ich jazdę samochodem.

Ha ha, Mariah Carey może się schować

Tak. Masz telewizor?

Nie mam kota. Co byś wybrał na swój ostatni posiłek?

Nie. Oglądasz mecz?