-
Postów
3 715 -
Dołączył
Treść opublikowana przez Dryagan
-
Cześć chciałbym pogadać o czym ważnym co zmieni wasze życie i doceni co macie
Dryagan odpowiedział(a) na nelypolishboy temat w Kroki do wolności
@nelypolishboy Chyba jak mało kto w tej chwili rozumiem, co masz na myśli. Jeszcze niedawno sam pisałem tutaj, że jestem zmęczony ciągłym ogarnianiem wszystkiego, ale oczywiście nadal ogarniałem. Bo przecież trzeba. Jeszcze tylko to, jeszcze tamto, jeszcze ten problem, jeszcze jeden dzień na pełnych obrotach. No i organizm w końcu uznał, że skoro nie rozumiem sugestii, to trzeba mi to wyjaśnić bardziej stanowczo. Zawał jest, jak się okazuje, dość skuteczną metodą zatrzymywania człowieka. Miałem nawet krótkie spotkanie organizacyjne z aniołkami, ale najwyraźniej uznały, że jeszcze mnie nie chcą. Dostałem więc drugą szansę i teraz uczę się z nią obchodzić. I rzeczywiście coś się po takim numerze przestawia w głowie. Nie w taki piękny, filmowy sposób, że człowiek nagle budzi się jako mędrzec, wyrzuca telefon, kupuje domek w lesie i od tej pory zachwyca się każdym wschodem słońca. Przynajmniej u mnie tak nie było. Po prostu rzeczy, które jeszcze chwilę temu wydawały się strasznie ważne, nagle bardzo tracą na znaczeniu. Trudno przejmować się jakąś pierdołą w pracy z dawną intensywnością, kiedy kilka dni wcześniej największym sukcesem było to, że serce znowu robiło to, do czego zostało zaprojektowane. Człowiekowi całe życie wydaje się, że ma jeszcze czas. Że odpocznie później, zadba o siebie później, zwolni później. Ja się właśnie dowiedziałem, że to „później” nie jest żadnym prawem nabytym. Więc teraz zwalniam. Trochę z własnej woli, a trochę dlatego, że wejście po schodach skutecznie temperuje filozoficzne zapędy. I chyba po raz pierwszy naprawdę rozumiem, że możliwość zwyczajnego bycia tutaj jest czymś, za co można być wdzięcznym. Reszta nagle zrobiła się podejrzanie mała. -
Na grzyby? Na razie mam pozwolenie na krótki spacer koło domu i to już jest ambitny program dnia. Las zostawmy na etap, kiedy przestanę się czuć jak człowiek z baterią na 5%. Na ten moment sukcesem jest wrócić z takiego spaceru, pokonać 27 schodów (tak - policzyłem wszystkie) i udawać, że wcale nie potrzebuję potem usiąść i odpocząć, tylko że taki był plan.
-
Jestem pod opieką kardiologiczną, za trochę ponad tydzień mam kontrolę, a potem rehabilitację kardio, więc tym razem naprawdę grzecznie robię to, co mi każą. Biorę wszystkie leki, pilnuję zaleceń i nawet nie próbuję udawać, że wiem lepiej. Człowiek jednak zaczyna bardzo doceniać fakt, że dostał drugą szansę i głupio byłoby ją zmarnować przez własny upór. Tylko na razie najtrudniej pogodzić się z tym, że głowa chciałaby już żyć normalnie, a ciało zdecydowanie jeszcze nie. To chyba będzie wymagało więcej cierpliwości niż całe leczenie.
-
Dzięki. U mnie serce po prostu postanowiło bardzo dosłownie zaprotestować przeciwko ostatnim miesiącom, więc teraz mam przymusowe zwolnienie obrotów. A z Twoim kolanem też kiepska sprawa. Wygląda na to, że organizmy zaczynają nam wystawiać rachunki za wiek, stres i wszystkie wcześniejsze pomysły na życie. Mam nadzieję, że jednak uda się obejść bez endoprotezy.
-
Smok też nie zawsze musi być zły
-
Nie bój się, ranny smok Cię nie pożre teraz księżniczko możesz wszystko, tylko nie dobijaj.
-
Twoje gafy są słodkie... Przecież żartuję sobie, w sumie w mojej sytuacji - jak się uśmiechnę to dobrze. Więc pisz dalej
-
Dziękuję, właśnie poczułem się jak „starsza osoba, która upadła i nie może wstać” W zasadzie przy moim obecnym poziomie sprawności powinienem chyba co drugi dzień dzwonić po karetkę, tak kontrolnie. Dzisiaj znowu poległem na tych nieszczęsnych schodach, więc kryteria częściowo spełnione. Ale spokojnie, nie zdenerwowałaś mnie. Wiem, że chciałaś dobrze i pocieszyć, tylko ja teraz mam trochę skrzywiony odbiór wszystkiego przez własny strach i bezradność. Więc czasem odpowiadam bardziej gorzko, niż zamierzałem.
-
Dzisiaj czuję się trochę jak ktoś, kto wrócił do własnego życia, ale jeszcze nie bardzo wie, jak się w nim teraz poruszać.
-
To dopisuję do listy pytań do kardiologa. Skoro i tak będę robił badania kontrolne, to o witaminę D też zapytam. Tylko nadal zostawiam interpretowanie korelacji lekarzowi, bo ja na razie mam wystarczająco dużo własnych katastroficznych scenariuszy bez dokładania sobie nowych
-
O witaminie D akurat nic mi nie mówili. Jeśli ją oznaczali, to zginęła gdzieś wśród tych wszystkich wyników, których dostałem tyle, że na razie bardziej je posiadam, niż rozumiem. Nie mam pojęcia, jaki mam poziom. Przy najbliższej kontroli mogę zapytać, bo teraz i tak wychodzi na to, że trzeba zrobić przegląd trochę dokładniejszy niż dotychczas. Kontrola za dwa tygodnie. A z tą przeżywalnością nie wiem, nie czytałem. Na razie staram się nie googlować wszystkich rzeczy, które zwiększają albo zmniejszają szanse po zawale, bo podejrzewam, że psychicznie długo bym tego nie wytrzymał.
-
Wiem. Tylko że „postawić siebie na pierwszym planie” brzmi dużo prościej, niż wygląda w praktyce. Ja od dawna działałem odwrotnie. Jak był problem, to się go załatwiało. Jak było za dużo, to się zaciskało zęby. Bez większego zastanawiania się, czy mam jeszcze z czego dawać. Teraz nagle mam prosić o pomoc przy rzeczach, które jeszcze tydzień temu zrobiłbym bez zastanowienia. Mam siedzieć, kiedy ktoś inny nosi, załatwia, dzwoni, organizuje. I szczerze mówiąc, znoszę to fatalnie. Ta bezradność przy najprostszych czynnościach mnie wkurza. Czasem tak bardzo, że kończy się łzami, co doprowadza mnie do jeszcze większej furii. Bo głowa nadal działa na pełnych obrotach i mówi: „wstań, zrób, ogarnij”, a ciało stawia veto. Więc tak, wiem, że muszę zmienić życie. Tylko na razie bardziej uczę się, że naprawdę nie mogę już żyć po staremu, niż umiem jeszcze żyć inaczej.
-
Wiem, że piszesz to wszystko z dobrej intencji, ale u mnie to naprawdę nie jest tak czarno-biało. To, że jesteśmy rodziną i się kochamy, nie znaczy, że właśnie w tej rodzinie nie było rzeczy, które dokładały mi stresu. Choroba żony to jedno, ale były też jej decyzje i pomysły, które swoje zrobiły. Nie ma co teraz o tym mówić, bo nie chcę jej wpędzać w poczucie winy. Z ojcem podobnie. Przez długi czas nie chciał słyszeć o żadnej obcej osobie w domu, więc bardzo dużo spadało na mnie. Dopiero kiedy okazało się, że teraz to ja potrzebuję pomocy, nagle dało się tę opiekę zorganizować. I chyba pierwszy raz nie miał za wiele do powiedzenia, bo tym razem nawet nie ja to załatwiałem. A z tym „następnym razem dzwoń od razu po karetkę” jest jeden problem. Jak zaczęło się naprawdę źle, to nie było czasu na rozsądne decyzje. Najpierw ból, potem duszność, pot, słabość, a potem mnie po prostu odcięło. Pamiętam, że stałem, potem już siedziałem na podłodze, a dalej mam dziurę. Podobno na chwilę straciłem przytomność. Więc gdybym wtedy był sam, to całe „zadzwoń po karetkę” mogłoby się skończyć tym, że nie byłoby komu zadzwonić. I to jest chyba ta część, która siedzi mi teraz w głowie najmocniej. Nie sam ból. To, jak szybko człowiek może przestać mieć wpływ na cokolwiek. Dlatego bardzo bym chciał, żeby żadnego „następnego razu” już nie było. Myślę, że to niezły pomysł. Lubię smak kawy
-
Mam trochę zakazów i zaleceń: mniej soli, mniej tłustego, regularne posiłki, żadnego żywienia się byle czym w biegu. Kawa podobno może zostać, ale jedna, słaba, więc nawet tutaj życie postanowiło mnie wychować. Tylko że tak naprawdę mój problem z jedzeniem nigdy nie polegał na tym, że jadłem wyjątkowo niezdrowo. Jak się stresuję, po prostu przestaję jeść. Mogę cały dzień funkcjonować na kawie, kilku kęsach czegoś przypadkowego i przekonaniu, że zjem później. A potem jest wieczór i okazuje się, że znowu właściwie nic nie jadłem. Więc chyba największa zmiana ma polegać nie na tym, co jem, tylko na tym, żeby w ogóle zacząć traktować jedzenie jak coś, czego organizm potrzebuje, a nie jak kolejną rzecz, którą można odłożyć na później.
-
I właśnie z tym mam największy problem, bo nie wiem, co realnie mógłbym wtedy zrobić inaczej. To nie było tylko siedzenie po godzinach w pracy dlatego, że nie umiałem odpuścić. Zaczęło się od choroby i operacji żony, podejrzenia nowotworu, potem doszła choroba ojca i konieczność ogarnięcia opieki nad nim, do tego normalna praca i wszystkie zwykłe obowiązki, które przecież nie znikają tylko dlatego, że człowiek ma akurat gorszy okres. Pewnie dziś powiedziałbym sobie, że powinienem wcześniej szukać pomocy (czego za bardzo nie umiem - znaczy prosić o pomoc), więcej rzeczy oddać innym i nie próbować wszystkiego samemu trzymać w rękach. Tylko że łatwo to powiedzieć po fakcie. W środku tego wszystkiego człowiek nie myśli: „muszę się mniej stresować”. Myśli raczej: trzeba zawieźć, załatwić, dopilnować, pojechać do szpitala, ogarnąć dziecko, wrócić do pracy i jakoś dotrwać do wieczora. No i właśnie - czy można sobie po prostu powiedzieć: „od dziś się nie stresuję”? Gdy ktoś bliski czeka na wynik onkologiczny albo choruje twój ojciec, to chyba nie bardzo. Zresztą dochodziły też inne rzeczy nie bardzo zależne ode mnie. Teraz też wcale nie jest tak, że nagle wszystko stało się łatwe. Część rzeczy się uporządkowała, ojciec ma zapewnioną opiekę, ale ja nadal mam rodzinę, obowiązki i dokładnie tę samą głowę co tydzień temu. Tyle, że teraz naprawdę muszę prosić o pomoc, bo pierwszy raz w życiu naprawdę sobie nie radzę. Są rzeczy, których zwyczajnie teraz nie jestem w stanie zrobić. I chyba właśnie ta bezradność jest dla mnie najtrudniejsza. Dziś żona wzięła moją torbę ze szpitala, chociaż sama też nie powinna dźwigać, a ja mogłem tylko patrzeć. Wiem, że to brzmi jak drobiazg, ale właśnie takie drobiazgi najbardziej pokazują mi, jak bardzo wszystko się zmieniło. To mnie wkurza, przeraża, a czasem zwyczajnie doprowadza do łez. Najgorsze jest chyba to, że głowa nadal mówi: „zrób to sam”, a ciało odpowiada: „nie”.
-
Zobacz mój pierwszy wpis tutaj. To zmęczenie, o którym wtedy pisałem, chyba już było zapowiedzią, tylko oczywiście uznałem, że trzeba zacisnąć zęby, jeszcze trochę wytrzymać i jakoś to wszystko ogarnąć. A odpowiedź jest dość prosta: stres + przemęczenie. Przez długi czas człowiekowi się wydaje, że przecież daje radę, tylko jest trochę bardziej zmęczony niż zwykle. Potem organizm najwyraźniej dochodzi do wniosku, że skoro właściciel nie rozumie subtelnych aluzji, to trzeba zastosować bardziej przekonujące argumenty. Nie polecam tej metody i naprawdę ostrzegam każdego, kto żyje na zasadzie „jeszcze tylko to skończę, jeszcze ten tydzień, jeszcze ten problem”. To się może bardzo źle skończyć. Jak u mnie... Najbardziej ironiczne jest teraz to, że właściwie wszystko, co mnie do tego doprowadziło, mam oficjalnie zakazane: stres, przemęczanie się, pośpiech, brak odpoczynku i udawanie, że wszystko jest w porządku. Czyli w skrócie: mam przestać żyć dokładnie tak, jak żyłem do tej pory.
-
@Dalila_ tak. Wyszedłem dziś ze szpitala. Jeszcze żyję, chociaż podobno niewiele brakowało
-
To, że jestem w domu. I, jak się okazuje, nadal żyję.
-
Przegrałem dziś ze schodami. Wstyd tym większy, że prowadziły tylko na pierwsze piętro.
-
Dziwnie się czuję. Fizycznie jestem słaby, ale z tym akurat łatwo sobie poradzić - siadam, kiedy muszę, idę wolniej, niż bym chciał, i staram się nie dyskutować z własnym organizmem, bo ostatnio dość przekonująco wygrał tę dyskusję. Gorzej z głową. Chyba jeszcze do końca do mnie nie dotarło, co się właściwie stało. Momentami wszystko jest zupełnie normalne, a potem coś mnie zakłuje, zabraknie mi tchu albo serce zabije trochę szybciej i przez kilka sekund zastanawiam się, czy to tylko nic, czy znowu zaczyna się coś, czego bardzo nie chciałbym powtarzać. Poza tym mam dziwne wrażenie, że wróciłem do tego samego życia, ale patrzę na nie z boku. Rzeczy, które tydzień temu wydawały mi się katastrofą, nagle wyglądają podejrzanie mało katastrofalnie. I chyba pierwszy raz naprawdę dociera do mnie, że nie nad wszystkim mam kontrolę. Nie podoba mi się to odkrycie. Ale najwyraźniej będę musiał się z nim zaprzyjaźnić.
-
@Żaba Monika serce odmówiło współpracy
-
Panie Boże, broń nas przed spełnieniem marzeń. Napisałem tutaj niedawno: „Czasami mam absurdalne marzenie, żeby po prostu zasnąć i obudzić się dopiero wtedy, kiedy wszystko już się poukłada”. Jak widać, przy składaniu zamówień do Wszechświata warto jednak czytać drobny druk. Spełniło się. Przez ostatni tydzień rzeczywiście niczego nie musiałem naprawiać, nikomu niczego tłumaczyć, podejmować decyzji ani próbować utrzymać całego świata w pionie. Świat, ku mojemu pewnemu rozczarowaniu, poradził sobie beze mnie całkiem nieźle. Część problemów rozwiązała się sama, część nagle straciła na znaczeniu, a przy kilku zacząłem się zastanawiać, dlaczego właściwie jeszcze tydzień temu wydawały mi się takie ważne. Wróciłem dziś do domu i okazało się, że największym wyzwaniem dnia jest pierwsze piętro. Kilkanaście schodów. To dość upokarzające odkrycie. Męczę się właściwie niczym. Spacer do kuchni bywa przedsięwzięciem logistycznym, a tempo mam takie, że spokojnie można by mnie wyprzedzać bez zmiany kroku. Najdziwniejsze jest jednak to, że pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę się nie spieszę. Może dlatego, że nikt ode mnie tego nie oczekuje, a wręcz zabrania. A może dlatego, że odkryłem ostatnio, iż pewne rzeczy potrafią zatrzymać człowieka skuteczniej niż urlop. Więc chyba dostałem dokładnie to, o co prosiłem. Trochę ciszy. Trochę spokoju. Świat, który przez chwilę radzi sobie sam. Może tylko sposób realizacji pozostawia wiele do życzenia.