mark123

Wkurza mnie, gdy zapominam, że mam nie zaglądać do wątku "nasze małe i wielkie sukcesy".

Ja biorąc pod uwagę samą fizyczność wyglądam chyba przeciętnie, ale z mojego wyglądu można wyczytać też moją osobowość, charakter i widać, że jestem niedorobieńcem.

Ja mam odwrotnie, musi być wręcz idealny spokój, żebym miał szanse na nauczenie się czegoś. Nie tyczy się to tylko nauki, ale także ogólnie mojego funkcjonowania, gdy nie ma idealnego spokoju w moim otoczeniu, to mam problemy z funkcjonowaniem, a gdy nie ma w nim ogóle spokoju, to w sumie jedyne, co mogę robić, to czekać na spokój.

Ja podobną postawę przyjąłem już od 2-go roku studiów. Nie zawsze kierunek mówi, kto jest głąbem, a kto nie.

Ja, gdy ktoś w grupie się do mnie odezwie, to czuję się trochę atakowany.

Raczej nie. Ja spuszczam głowę czasem nawet, gdy przechodzę koło jakiejś dziewczyny. Czuję się niegodny, by patrzeć na nią. Nawet na tym forum w wątku ze zdjęciami, gdy patrzę na zdjęcia dziewczyn, to czasem czuję, że nie powinienem patrzeć na zdjęcie, że nie jestem godny.

Przysypiałem i przed chwilą głos przysenny powiedział mi "żeby nie mogło to wejść na ciebie, przefiltruj jakoś tą książkę".

Ja na forum maskuję swoje negatywne emocjonalne reakcje na niektóre posty kierowane do mnie, udaję, że nie wywołały u mnie żadnych negatywnych emocji.

Mnie matma niby potrzebna, ale moja wiedza z niej jest bardzo niska. Kiedyś byłem niezły z matmy, ale obecnie moja głowa już nic nie chce przyswajać z żadnego przedmiotu.

I kolejna rzecz, w której jestem jedyny lub jednym z bardzo nielicznych.

Ja nawet nigdy lodów nie próbowałem.

Jeżyk na pewno nie pomoże w zwojowaniu świata, pokolić tylko może :'>

Też mam wysokie, tyle, że mnie "gwałcić" się nie chce, bo jestem aseksualny.

Mnie pewnie zostanie tylko średnie.

Obecnie nie chce mi się tyle pisać, może kiedyś.

U mnie skrócenie odpada, bo nie wiem, co jest bardziej ważne, a co mniej.

Ja jakiś czas temu myślałem, żeby napisać swój pełny opis i wysłać np. do forumowej Pani psycholog, ale nie chce mi się pisać czegoś, co by mogło zająć wielkość podobną nawet do kilku stron A4. Poza tym i tak by chyba nikomu nie chciało się tyle czytać.

Czasami czuję się jak pacjent Dr'a House'a.

Czy odczuwa ktoś z Was NIEADEKWATNY lęk przed agresją rodziców ? (czyli, że nie ma w rodzinie żadnej agresji, a ktoś np. czuje spory lęk, gdy rodzice są wkurzeni, że skończy się to awanturą, agresją).

Wkurza mnie, gdy się ktoś nade mną rozczula, szczególnie gdy jest to ktoś, kto w pewnym stopniu przyczynił się do moich zaburzeń. I wkurza mnie, gdy ktoś nie rozumie, że w najbliższym czasie będzie z moją psychiką coraz gorzej.

Ja zaś jestem chyba ostatnim facetem na Ziemi, którego by chciała jakaś dziewczyna

Takie teoretyczne plany na najbliższy czas: zamknąć pozytywnie sprawy związaną z sesją i obroną, zrobić staż, szukać pracy, znaleźć pracę.

Dziwnie mi z tym, że mam wakacje, a na dworze śnieg i mróz, zamiast słońce i upał.

Pusto, aż "echo niesie"

Ja, gdybym kogoś pokochał, to bym się raczej wstydził do tego przyznać. Wyznawanie uczuć drugiej osobie to w moim postrzeganiu w pewnym sensie takie rozczulanie się na tą osobą. A ja rozczulania się nie znoszę.