Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. Ciekawie to opisalas.Ten brak strachu najbardziej intrygujacy,bo pewnie dlatego robilas glupie rzeczy,ryzykowne. Ale kazdy by czasami chciał to poczuc.Jednak ma to swoja cene jak widać.
  3. Trzymam kciuki. Ja wystawiam wtedy plecak żeby poczuli szturchnięcie.
  4. No i np hipomanię, jeśli się ma Chad, mogą wyzwolić antydepresanty. Albo inne rzeczy Inne rzeczy takie jak narkotyki
  5. Swoją drogą to bupropion jest lekiem, który najwolniej na mnie zadziałał. Trzeba było długo czekać na efekty. Ciekawe też że w ulotce jest taki zapis: "mogą minąć tygodnie lub miesiące, zanim zaobserwuje się jakąkolwiek poprawę"
  6. Hmm ja tam w hipomanii spałam po 3 h i miałam mega dużo energii ale to trwało tak nad 2-3 tyg. Przyspieszona mowa, nieprzeciętnie dobry nastrój, bardzo dużo energii i no może być maly apetyt - ciało jakby nagle pobierało energię z kosmosu, czasem trochę inny bardziej ekstrawagancki ubiór i zmiana stylu, promiskuityzm nawet jeśli osoba nie ma takich zachowań na codzień ... Kreatywnośc, wiara w siebie itp. Chad 2 się diagnozuje jeśli poza nawracająca depresja przynajmniej raz wystąpiła hipomania właśnie (tak mówiła psychiatrka te x czasu temu). Hipomanię widać z daleka w ten sposób, że regularnie osoba jest naprzemiennie bez życia i naprzemiennie dziwnie pobudzona i optymistyczna, odważniejsza, na przyspieszonym rejestrze. Ale osoby mniej uważne mogą się nie skapnąć, uznać osobę za dziwna albo chwiejna czy nieobliczalna i tyle. Zwłaszcza jeśli hipomania jest rzadko a depresja albo stan remisji cześciej. Manię mi wyjaśniono tak: Mania potrafi trwać dłużej i ludzie w manii robią dużo bardziej hardkorowe rzeczy. Potrafią sprzedać dom i kupić motor i pojechać z dnia na dzień na wycieczkę dookoła świata. No i generalnie wpieprzyć się w nieźle tarapaty. Zero hamulców. To ze względu na konsekwencje może być ciężej zignorować otoczeniu. Zmiana cykli jest chyba rzadsza? Ale takiej hardkorowej manii nie miałam więc się nie wypowiem więcej. Czyli tak jak w sumie Rotten soul mówi, różni się to poniekąd intensywnością. W obu przypadkach pomiędzy dołem i góra są stany remisji kiedy człowiek funkcjonuje normalnie. Jest jeszcze cyklofrenia. Najmniejsza intensywność.
  7. Tez. No w manii wgl się nie śpi, albo Max 2 godziny. Mimo to ma mnóstwo energii, pomysłów. Jesteś duszą towarzystwa. Czujesz, że możesz wszystko. A hipomania to bardzo dobry nastrój, gadatliwość, towarzyskość. Śpi się tak około 4-6 godzin. Tez ma się kreatywność i poczucie mocy, ale nie aż z taką siłą jak w manii. Osobiście mnie manie bardzo męczyły i byłam wtedy skłonna do ryzykownych zachowań. Nie czułam strachu. Czułam moc. Po jakimś czasie organizm był zmeczony. Ale pobudzenie nadal było. Czasem nie wiedziałam co mogę z tą energią zrobić. Wszystko takie chaotyczne i bliscy bardzo to przeżywali widząc to.
  8. rotten soul

    Kącik gracza

    I dobrze. Jak widać gracze łakną nie tylko zatrważającej liczby detali. I może nie są tak zaślepieni jak redaktorzy, którzy w grze nie widzą praktycznie żadnych wad. Choć pewnie ocena pójdzie w górę z czasem.
  9. Fuji

    Co wtedy robić?

    Mając wszytko jaki sens bybyko o cokolwiek walczyć. Każdy by miał to co inni. Nie wiem czy by się tak zaraz wszyscy bili. Nie byłoby o co
  10. Kowalska_

    Witam 🙃

    Cześć:) poległam szybko w biegu przez płotki. A razem zawsze raźniej, dlatego założyłam konto. Pozdrawiam:)
  11. alone05

    Co teraz robisz?

    Teraz piję kawę i czytam książki
  12. Kurde, dlaczego takiej choroby natura nie wymyśliła, że mieć tylko manię czy hipomanię non stop? To by była zajebista choroba jak dla mnie. W sumie co różni manię od hipomanii? Intensywność?
  13. Dzisiejszy dzień spędziłam na basenie, 60 minut pływałam w basenie sportowym, 30 minut pływałam w basenie rekreacyjnym, 30 minut siedziałam w jacuzzi.
  14. Dzisiaj
  15. Chodziłam na terapie, ale duzo tez się uczylam, szukalam wiedzy, bardzo pomogł mi jeden terapeuta, ale jednak wiekszosc to naprawde ciężka mozolna praca z kryzysami i załamaniami, praca z myslami lękowymi, z zachowaniami zabezieczającymi i ze wszystkim co w moim przypadku podtrzymywalo lęk. Cała praca nad sobą zajęła mi okolo 2 i pol roku, pewien czas bralam tez leki SSRI ale po czasie przestaly na mnie dobrze dzialac
  16. Napisałam do Ciebie krótka wiadomość na Znany Lekarz. Jeśli możesz, to odpisz.
  17. Chcesz pomagać za darmo? Dlaczego? Widzę, że za konsultację psychologiczną bierzesz 200zl i masz ponad 150 opinii. Nie rozumiem jaki jest powód, że tutaj chcesz pomagać. Czy to ma być reklama, czy wolontariat? Nie ufam temu, co robisz, ale okaże się w czasie.
  18. Sama się terapeutyzowałaś, czy u kogoś?
  19. Cześć Agata, odblokowałem Ci skrzynkę PW. Możemy się przenieść z dalszymi rozmowami tam PS. Cieszę się że udało Ci się z tego wszystkiego wyjść! Dobra robota (i na pewno nie łatwa)
  20. Chciałam zostawić tutaj coś dla osób, które są teraz w takim miejscu, w którym wydaje im się, że już nigdy nie będzie normalnie. Przez kilka lat żyłam z bardzo nasilonym zaburzeniem lękowym. Miałam ataki paniki, agorafobię, derealizację i momenty, kiedy zwykłe wyjście z domu, wejście do sklepu czy jazda samochodem wydawały mi się czymś nie do przejścia. Dzisiaj od lat żyję normalnie. Jeżdżę, podróżuję, pracuję, wychodzę z domu bez analizowania, gdzie jest najbliższe wyjście i czy za chwilę dostanę ataku paniki. Piszę to głównie dlatego, że sama kiedyś bardzo potrzebowałam usłyszeć od kogoś: z tego naprawdę można wyjść. Jeżeli ktoś z Was jest teraz w podobnym miejscu i chce zapytać mnie o moją drogę, o to, co u mnie podtrzymywało lęk albo co zaczęłam robić inaczej — możecie napisać do mnie prywatnie. Jeśli będę umiała, chętnie podzielę się swoim doświadczeniem.
  21. Chciałam zostawić tutaj coś dla osób, które są teraz w takim miejscu, w którym wydaje im się, że już nigdy nie będzie normalnie. Przez kilka lat żyłam z bardzo nasilonym zaburzeniem lękowym. Miałam ataki paniki, agorafobię, derealizację i momenty, kiedy zwykłe wyjście z domu, wejście do sklepu czy jazda samochodem wydawały mi się czymś nie do przejścia. Dzisiaj od lat żyję normalnie. Jeżdżę, podróżuję, pracuję, wychodzę z domu bez analizowania, gdzie jest najbliższe wyjście i czy za chwilę dostanę ataku paniki. Piszę to głównie dlatego, że sama kiedyś bardzo potrzebowałam usłyszeć od kogoś: z tego naprawdę można wyjść. Jeżeli ktoś z Was jest teraz w podobnym miejscu i chce zapytać mnie o moją drogę, o to, co u mnie podtrzymywało lęk albo co zaczęłam robić inaczej — możecie napisać do mnie prywatnie. Jeśli będę umiała, chętnie podzielę się swoim doświadczeniem.
  22. take

    Wkurza mnie:

    ..."to, że Polska tak słabo radzi sobie w sporcie"
  23. Hej, Nie mogę wysłać wiadomosci prywatnej do kogos z administracji, chciałabym nawiązać współpracę z forum, jestem od wielu lat psychologiem, w trakcie szkolenia specjalizacyjnego podyplomowego, od wielu lat pracuje z osobami z zaburzeniem lękowym,DD,OCD itp. Moje doświadczenie wynika przede wszystkim z własnej drogi pokonania zaburzeń lękowych, Przez kilka lat żyłam z bardzo nasilonym zaburzeniem lękowym. Miałam ataki paniki, agorafobię, derealizację i momenty, kiedy zwykłe wyjście z domu, wejście do sklepu czy jazda samochodem wydawały mi się czymś nie do przejścia. Chętnie będę tutaj pomogać osobom, takim jak kiedyś ja wrócić krok po kroku do zdrowia Można mnie zweryfikowac oczywiście na portalu znany lekarz, mogę wysłać tez wszystkie niezbędne dokumenty i zaświadczenia, odezwijcie się chętnie pomogę Agata Bukowska-Gaca
  24. Cześć wszystkim Dołączam do forum, bo temat zaburzeń lękowych jest mi bardzo bliski również z własnego doświadczenia. Przez kilka lat zmagałam się z bardzo nasilonym lękiem, napadami paniki, agorafobią oraz derealizacją i depersonalizacją. Był okres, kiedy moje życie było naprawdę mocno podporządkowane objawom — sprawdzaniu własnego ciała, unikaniu miejsc, szukaniu wyjścia, kolejnych odpowiedzi i upewnienia, że nic złego się ze mną nie dzieje. Dzisiaj od wielu lat funkcjonuję normalnie i patrzę na tamten czas zupełnie inaczej niż wtedy. Chętnie będę się tutaj dzielić swoim doświadczeniem i tym, jak z czasem zaczęłam rozumieć mechanizm lęku, zachowania zabezpieczające, ciągłe analizowanie i sprawdzanie. Sama pamiętam, jak bardzo kiedyś potrzebowałam przeczytać historię osoby, która była w podobnym miejscu i z niego wyszła, dlatego jeśli moje doświadczenia komuś się przydadzą, będzie mi bardzo miło.
  25. Verinia

    Wkurza mnie:

    Idą takie gnoje przez ulicę w parach i nie usuną się na bok, ale nie będą szły jeden za drugim. Kurwa. Musiałam torbę na bok i się usunąć prawie na samochody. W biedronce też idę do kasy, i oczywiście jedna kasa czynna. Wtedy to skomentowałam. Jak mnie to wszystko wkurza. Jeszcze sąsiad, która jeszcze kilka lat temu normalnie ze mną rozmawiał, a teraz traktuje mnie jak powietrze. Jestem przekonana, że moja cudowna koleżanka z mojej ulicy musiała rozgadać, że byłam w szpitalu, bo jak byłam w szpitalu, to znajomy mi zrobił zdjęcie. Jejjj!!! No i poleciało. Pierdolę Was!
  26. Myślę, że pełna mania jest częstsza i mocniejsza BEZ LEKÓW. Wtedy czuć to mocno. Inny świat. papierosów nie rzucę, może kiedyś na ten moment skupiam się na rzuceniu benzo
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×