Illi

pasja

zefir

intel

ucieczka

@nazwa rozważ terapię. Możliwe, że są rzeczy których Ty nie widzisz, bo dla Ciebie to "normalne". Żyłaś tak od zawsze, więc jest to jakiś schemat, tylko czy aby na prawdę dobry? Terapia pokaże Ci, że nie musisz się martwić niektórymi rzeczami, czasami słowa osoby, która jest z boku na prawdę dużo dają. Trudno jest radzić przez Internet po kilku wpisach, natomiast pozwolenie sobie na zrozumienie samego siebie wg mnie jest kierunkiem, który powinnaś rozważyć.

syndrom

Relacja z rodzicami pomaga małemu człowieczkowi wykształcić tzw. mózg gadzi. To część odpowiedzialna właśnie za poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa. W momencie natrętnych myśli masz poczucie, że może coś się stanie złego, pytanie dlaczego tak uważasz. Brakuje Ci poczucia bezpieczeństwa? Nie wiem jak jest, strzelam po prostu. Piszesz, że często płaczesz, od małego, czyli wyrażasz swoje emocje. Bycie wrażliwym nie jest niczym złym, natomiast trzeba umieć z tej wrażliwości potem wrócić do równowagi.

Jeszcze nie zaczęłam... w tamtym tygodniu uciekłam w sen, spałam całe dnie i noce. O ile od soboty wróciłam do względnego poziomu, tak dzisiaj znowu nie mogłam usnąć. Udało mi się odlecieć po 3, a po 6 znowu pobudka... dam sobie jeszcze tydzień, może się ustabilizuje samo, o ile nie będzie żadnych triggerów.

Synonim

obraz

mechanizm

jeden

na prawdę bardzo dobrze, zwłaszcza wieczór. chociaż nasi przegrali półfinał czy masz jakieś swoje codzienne "rytuały" ?

wiązanie kowalencyjne

szkło

cewka

dziękuje

takim, gdzie nie krzywdzi się drugiej osoby... tylko nie robiąc to kosztem samego siebie. co oznacza czuć się bezpiecznie?

chyba za wszystkich, ale wiem że muszę to zmienić. czy jakieś słowa powodują napięcie w ciele? jakie?

tak. umiesz definitywnie zrezygnować z relacji z dnia na dzień?

Niestety w większości człowiek musi sparzyć się sam, żeby zrozumiał że ogień pali. Chociaż próby ostrzeżenia przed jakimkolwiek niebezpieczeństwem są bardzo potrzebne. Jeśli chociaż 1 osoba na 1 000 000 wyciągnie wnioski to warto. Wiem, że jest ciężko zacząć szukać pomocy dla siebie... wiem jak łatwo jest się poddać i stwierdzić, że to i tak nie ma sensu. Bo po co? I tak się nic nie zmieni. Zmieni się... zobaczy się inne drogi którymi można pójść, możliwości poradzenia sobie, mechanizmy, które nas blokują.

@domi17s rozważałaś opcje jakiegoś środka lokomocyjnego? aviomarin Cię uśpi i prześpisz cały lot, pytanie tylko czy leci ktoś z Tobą znajomy czy sama?

Pytasz o akrofobię czy o dyskomfort związany z uczuciem spadania i "podnoszeniem się" żołądka? Odczuwanie dyskomfortu w momentach przeciążenia jest rzeczą normalną, zwykła fizyka i fizjologia ludzka. Dlatego astronauci czy piloci trenują swoją odporność na przeciążenia. Start nie jest taki straszny, chwilowe przyspieszenie które wciska w fotel. Turbulencje są na prawdę rzadkością, odczuwanie ich zależy też od miejsca gdzie siedzisz w samolocie. Samo lądowanie zależy dużo od ścieżki podejścia, metody lądowania (nienawidzę schodkowego) oraz lotniska docelowego. Ogólnie latanie samolotem na prawdę nie jest tak bardzo złe!

Wyraziłaś swoją złość, nie do końca to jest złe. Nie musiałaś, ale wyraziłaś. Chwilowe podniesienie głosu nie jest czymś strasznym, nie krzyczysz przecież cały czas na niego np. robiąc śniadanie. Z drugiej strony czytając Twój opis, że mąż nie robi nic, jeśli mu nie powiesz, trochę jakbym czytała o sobie. Pytanie czy rozmawiałaś z mężem, co Ci nie pasuje. Tylko nie w momencie jakiegoś spięcia, tylko wieczorem, na spokojnie. Rozmowa to zawsze pierwszy krok, może on po prostu nie wie, czego Ty oczekujesz.