nvm

Tzn.?

Zrozumienie czego? Nie wierzę w zrozumienie. Wierzę w psychoterapię. Wierzę w od-uczenie się dysocjacji. Wierzę w uważność. Wierzę w poddanie. Wierzę w odwagę. Wierzę w radość. Wierzę w miłość. Wierzę w dobro.

Jedyne co znalazłem, to koniec szukania. Przecież jeśli stawiam sobie chęć dotarcia "stąd" "tam" (do oświecenia), to zaprzepaszczam chwilę obecną. Jak taka postawa ma prowadzić do oświecenia? Oświecenie to miraż, fatamorgana :) Obecnie "szukam" jedynie drogi do wewnętrznej jedności ze swoją duszą. Chcę z nią lepiej współpracować.

Nie przypominam sobie niczego takiego. :) Dążenie do oświecenia jest dla mnie próbą ucieczki od życia, od siebie, od trudności, od problemów, od swoich emocji, od wyzwań, od niepewności. Jest chęcią pójścia na łatwiznę, tak to widzę.

Ja szukałem? Czego szukałem? Ok. Szukałem świętego spokoju.

Czyli czego?

Ale zgodnie z tymi klimatami, ego nie istnieje :) Czego miałbym szukać, po co i w jaki sposób? Na czym miałoby polegać "poszukiwanie"?

Skoro bawisz się w pożeranie śniegu, to powinieneś już chyba "wiedzieć", że ani nie ma czego szukać, ani nie istnieje nikt kto szuka, ani nawet nie istnieje żadne poszukiwanie Czego miałbym szukać, po co i w jaki sposób? Na czym miałoby polegać "poszukiwanie"?

Lilith, no tak, droga godna pochwały. Cierpliwy upór i odwaga. Ja nie mam ataków paniki (chyba, że o czymś nie wiem) - mam jedynie nasilenia niepokoju/lęku. Mam poczucie, że u mnie to bardziej podchodzi pod unikanie i obsesyjność-kompulsyjność.

Dlaczego uważasz, że on jest niedojrzały? On się nie zgrywa po prostu?

Desperackie czasy wymagają desperackich środków :)

Nie, nie chodzi mi o seks. Dziewczyna tuli się do mnie, okazuje mi czułość - sprawia, że czuję się kochany. W swej naiwności wierzę w jej uczucie. A niedługo później okazuje się, ile to było warte...nagle wieje chłodem, a ja zostaję na lodzie.

Biel. Błękit czy turkus?

.

Niezupełnie - jest różnica w punktach neurotypowych i rysunku.

Niemal zawsze wywoła zazdrość. Uznanie może wywołać, jeśli to jest w jakiejś mierze bliska osoba lub ktoś, kto sam ma wysoki wynik. Kiedy osoba jest średnio-bliska (na przykład kolega), to ważne może być w jaki sposób to powiem. Uznanie może wywołać jeśli inicjatywa mówienia o tym nie wypłynie ode mnie, tylko ktoś sam mnie zapyta, a ja spokojnie odpowiem. Poza tym, jeśli sam nie mówię nic na przykład o swojej inteligencji, to inni są z reguły bardziej skłonni ją dostrzec sami z siebie. Co do chwalenia się swoją urodą...to jest to po prostu kwestia odpowiedniej mowy ciała i mimiki twarzy, aby emanować taką subtelną aurą...subtelnego amanta

Ok. A jednak możemy się cieszyć zarówno swoją inteligencją, jak i swoją urodą...i dzielić się tą radością z innymi (czyli chwalić się), o ile nie wywoła to u nich zazdrości.

Czyli 109 w skali Cattella :) A ja tak lubię się chwalić...ale mogę się gryźć w język, jeśli wymaga tego sytuacja. Nie bardzo. Nie wiem o jakie wyzwanie chodzi i nie wiem od kiedy to szara eminencja powinna mieć "czyste serce"

No, tak już lepiej

anemon, nie znam zagadek Cykady; Twoich dzisiejszych zagadek też nie ogarniam. Są dla mnie trudniejsze od tych testów IQ To jednak jest skala Wechslera, a nie Cattela, więc jestem całkiem zadowolony :)

"Dziękujemy za wypełnienie ankiety. Twój wynik Aspi: 121 na 200 Twój wynik neurotypowy (nieautystyczny): 86 na 200 Wykazujesz większość cech Aspi"

Kurde, nie poszło mi ;/ [attachment=0]IQ.png[/attachment] EDIT: Uff...to jest Skala Wechslera, czyli nie tak źle 99.6 percentile.

Lody śmietankowe :) (myślałem, że skończyłaś ze słodyczami! ) Post czy głodówka?

Lądowanie awaryjne.