buszujacywtrawie

Arasha, dzięki. MIałem jak to ona określiła raz "Zespół depresyjno-urojeniowy", potem była mowa o depresji psychotycznej, a teraz jest mowa o tym, że ona zna diagnozę, ja MAM nie czytać, nie interesować się i w ogóle to ona sie boi, że wpadne w manię. A ja na koncie "mam tylko" próbę samobójczą sprzed dwóch lat. Nie wiem co dziś zapisze./zmieni. Będę informowac na bieżąco. POzdrawiam, zwłaszcza Arashę Ciekawe jaki mix dziś zastosuje, dziś do gabinetu wchodzę z matką - panie się znają, bo matka jest wkurwiona że tyle leków i w dodatku generuje to pogorszenie -- 11 mar 2015, 06:12 -- W dodatku chcę żeby mi dała skierowanie na psychoterapię, ale nie chce mi dać bo poprzednia prywatna psychoterapia skończyła się próbą samobójczą 2 lata temu, i po niej trafiłem do obecnej dochtórki, która twierdzi że to po prostu "namieszana chemia w mózgu" a ona się na tym zna bo kończyła medycynę ze specjalizację medycyna biochemiczna (! - że też były takie kierunki kiedyś, śmiech na sali) i powiedziała, że do żadnego psychologa mnie nie wyślę, cóż powalczę tez o skierowanie na psychoterapię. Poza tym babka ma podobno 86 lat, wyczynowo jeździ samochodem na nartach, ma doktorat i dodatkowa specjalizację z neurologii. Jest też psychoterapeuta. Niezłe z niej działo -- 11 mar 2015, 06:18 -- Przepraszam,. że trochę niestylistycznie to wyszło -- 11 mar 2015, 06:54 -- Arasha, Arasha, Arasha, Arasha, dziękuję za wsparcie, jesteś osobą na poziomie :) -- 11 mar 2015, 13:28 -- I tak oto wizyta skończyła się: 2 decaldolami w dupala, za tydzień kontrola, za dwa tygodnie kolejny decaldol. Spis tabsw w podpisie, zaraz uaktualnię. -- 11 mar 2015, 14:04 -- Ludzie jestem załamany, nie wiem co robić, w 100 % zależny od starych, z rentą i strasznym lękliwym do tego jestem Rodzice siostrunie ustawili, załatwili jej pracę, własny dom, samochód a ja jestem wielkim psychiatrycznym gównem

Jutro jadę ze starymi do mojej lekarki, bo od pewnego czasu mam myśli samobójcze i mniejsze/większe załamania nerwowe. Może ta kobita wreszcie coś w tych lekach pozmienia. Napiszę jutro po powrocie. W sumie to bardziej kłopoty psychologiczne - brak pracy, konieczność zapieprzania na czarno w obejściu domu siostry, rolniczo-mechaniczne hobby tatusia, w którym muszę brać udział, itd. -- 10 mar 2015, 22:33 -- Boję się decaldolu w dupala, swego czasu moja dochtórka mówiła że z czasem przejdziemy na zastrzyki żeby odciążyć układ pokarmowy

Dobre pytanie:) A klon raczej działa, ale po jakichś 3 - 3 i pół godzinach

Super, dziękuję za odpowiedź :)

Mam z tym clonazepamem problem. Nie działa, a dawek nie zamierzam zwiększać, bo wiem czym to grozi(ale przyznam, że miejscami zwiększałem, też bez efektu). Mam jeszcze jeden blister, jak myślicie, odstawię bez problemu? Padaczki nie mam

Jestem gejem stąd chyba wszystkie moje zaburzenia, Freud miał rację. Jestem sam i zostanę sam. Podobno kaprawy nie jestem ale nikt mnie nie chce.

Jednym słowem: mnie pomógł, w dodatku bez żadnych skutków ubocznych. No może trochę libido słabsze

Stare, poczciwe hydro Nie działa na mnie, no chyba że w dawkach w okolicy 100 mg i więcej. W niższych dawkach - placebo. To gówno powinno nie być na receptę.

Jak dla mnie placebo, w takich dawkach jak 5 mg, większych nie próbowałem

Na kwetiapinę byłem zupełnie odporny.

Tak mi każe moja dochtórka, przepisała mi jeszcze Amizepin i Absenor, których nie biorę

Wróciłem do leków, czuję się w miarę OK. No i klon zaczął działać. Ale czasem mi brakuje tej "huśtawki".

A przede mną bezsenna noc, pomimo półtora miligrama Afobamu na noc. Mam konflikt z rodzicami, których to nastawia moja lekarka, bo zna ich osobiście ( zero kawy, zero słodyczy, zero towarzystwa, zakaz pisania doktoratu, tylko ciężka praca fizyczna). Postraszyłem, że znowu się potnę, stary na to, że noże są zaostrzone...Ale gdybym miał pod ręką żyletki, to znów bym się na pewno pociął. A ja głupi, wydawało mi się, że już w pewnych obszarach życia się dziewczyny słu7chajcie ustabilizowałem. A wszystko przez to, że se na wieczór kawy zaparzyłem, i oto cała afera. JUż mnie straszą, że pojadą ze mną do lekarki w sobotę, odpysknąłem, żeby sami se do niej jechali z własnymi problemami I jeszcze mi wypominają że powinienem się usamodzielnić. Ciężko to zrobić, gdy się jest bezrobotnym rencistą - tak, tak ,żółte papiery dostałem za namową rodziców, którzy do tego przekonali dochtórkę. Siostrę porządnie wywianowali: dom, samochód, dobrze płatna praca. A mnie nic nie zostało, mam tylkoszereg "efek". A w okresie wiosenno - letnio - jesiennym mam zapierdalać na wsi wokół domu siostry. Co to, to nie. Dobre się skończyło. I tak przez moją chorobę muszę chyba zrezygnować ze zdawania na medycynę./farmację, mój kierunek humanistyczny uczynił mnie bezrobotnym, nie mam już aktualnie żadnych wejść. A od dziecka byłem humanista i przyrodnik, teraz se o medycynie i farmacji muszę zapomnieć. Po pierwsze żółte papiery mam do sierpnia, a tak w ogóle to nie chce mi się pisać. W dodatku stara zapowiedziała nocną kontrole w moim pokoju - uwielbiam spać "na odwal się" z jednym jaskiem pod głowę i nakryty przescieradlem na polowce lozka. Mam 33 lata i coraz częściej myslę, że to wszystko się źle kończy....

Z jakiego powodu, jeśli mogę zapytać ? Czy to jakaś wiejska parafia ? Swoją drogą, czy oni nie wiedzą, że aby dostać się do seminarium trzeba być raczej zdrowym psychicznie. Hello, tak z marszu to oni tam nikogo nie wezmą. Poza tym bez powołania, jaki to ma sens ? Dziękuję Ci Franco. Dzięki Tobie przestaję odwqiedzać to forum!

Yvonne, w dodatku moja dochtórka sama jest psychoterapeutą, i to podobnie jak poprzednia terapeutką psychodynamicznym. Powiedziała, że taką terapię jaką przechodziłem, to o dupę potłuc

W dodatku dziś uspano mojego 16 - letniego kota

Ostatnio odstawiam Haloperidol, jeden z najniebezpieczniejszych neuroleptyków. Psycholog współpracująca z moją dochtórką była w swoim czasie w szoku, że mi to przepisano. Wróciły dziwne sny, ja kłócący się ze swoją rodziną, ze wszystkimi po kolei, i grożący im, że znowu się potnę. Objawów psychotycznych jako takich nie miałem, długa historia, po probie samobójczej miałem lęki i natręctwa hipochondryczne, moja dochtórka wzięła to za stan psychotyczny. Bo byłem w takim stanie i w takim lęku, że oklamałem chirurga zszywającego mi rękę, że pociąłem się nie żyletką tylko szkłem (jakby to miało znaczenie, czym...) i nie powiedziałem mu, że rana była zanieczyszczona(ale po wszystkim oczyściłem ją sam, nie miałem pewności tylko, czy zrobiłem to dobrze). W dodatku zastrzyk przeciwtężcowy dostałem dopiero 24 h od powstania ran. A ten nastraszył mnie, że są spore szanse na tężec(!) No i zacząłem srać dosłownie pod siebie. I jak trafiłem do lekarki razem z matką ( bo byłem w takim stanie, że sam nie mogłem wejść) i ta jak usłyszała historię o brudnej ranie to ta z kamiennym spokojem i uśmieszkiem stwierdziła : zespół depresyjno - urojeniowy, zaś pierwsza psychiatra, do której trafiłem w krótkim czasie po próbie powiedziala że są to na 100 % zaburzenia osobowości i mieszany stan depresyjno-lękowy. Na wcześniejszej terapii o zo nie było mowy, franca nie chciala mi dać diagnozy, raz stwqierdziła tylko, że to nie jest schizofrenia, że mam cechy borderlajna i cechy narcystyczne, w tym ta ambiwalencja, no i non stop patrzyła mi się na nadgarstki zaś terapia zakończyła się próbą samobójczą, a terapeutka żyje w błogiej nieświadomości, mysli ze po prostu ot tak przerwalem terapie. A co do borderlajna to mam wszystkie cechy, łącznie z innymi próbami samobójczymi, niestabilnym obrazem siebie ( z dnia na dzień wszystko się zmienia), szalone życie w zwiążkach, a przed chwilą zdeptałem szanse na kolejny związek. Może dobrze, że rozbił się o kant dupy. Coś jednaK próbuję budować, mianowicie udzielanie korków sam nie wiem czy to wypali, nikt nie dzwoni, a ja mam w dupie przygotowywanie się do nich, próbuje się zmusić do lektury podstawy programowej. A dopiero co chciałem robić doktorat Pewnie nie raz do września mi się wszystko zmieni. Ludzie jakby wyczuwają mój fatalizm, marzę o psychoterapii na 7 F, ale moja dochtórka tam kiedyś pracowała, nie chce mi dać skierowania na żądną psychoterapię. Mam łykać leki i nie interesować się diagnozą I tak sobie wegetuję z dnia na dzień. Swoją drogą księża z mojej parafii chcą mnie wysłać do seminarium lub zakonu Ostatnio bliżej jestem Kościoła, ale mój stosunek do wiary jest równie niestabilny co ja sam. Uff trochę mi ulżyło, mam nadzieję dziewczyny, że mi wybaczycie tę pisaninę. Odstawiam leki, bardzo powoli, zobaczymy co będzie. :)

Jutro idę do Zozu na moim osiedlu (do psychiatry do tej pory, 2 i pół roku jeździłem do innego miasta). Życzcie mi powodzenia, może wreszcie mi ktoś ustawi leki. Rozglądnę się też za terapią :) Chyba będzie już dość neuroleptyków...

Poczytajcie o: Marsha M. Linehan, sama miała borderline, wiele prób samobójczych za sobą, a została terapeutką i nawet opracowała dzięki temu wlasne podejście psychoterapeutyczne, niezwykle pomocne przy/w BPD. http://emocje.pro/profesor-marsha-linehan-wyjawia-wlasne-zmagania-z-zaburzeniem-borderline/

Mam po Amizepinie dziwne przygody ze słuchem: zwłaszcza głosy męskie brzmią dla mnie o wiele niżej niż są w rzeczywistości, mial ktoś z Was tak samo? Poza tym dzialanie leku super, wycisza mnie :)

I u mnie z empatią jest różnie, a samotność, no cóż, gram fantastycznego młodego mężczyznę, który z każdej sytuacji podbramkowej, w jakiej się znajduje, potrafi wyjść. Tak dla nie-rodziny, rodzina mnie zaś zna i wiedzą, że ze mną zawsze były jakieś problemy. Nie nadaję się do żadnego związku, jeszcze jak jeździłem na terapię, to wyzwoliła ona we mnie pragnienie - oczywiście - wyidealizowanej miłości. Później to się o kant dupy rozbiło

Dziewczyny, miło się czyta Wasze posty, jesteście naprawdę super, miło jest czytać o Waszych zmaganiach. I to forum - dobrze że ono jest. Ja z kolei powróciłem do leków i nieco stabilniej się czuję. Podobno borderline wygasa wraz z wiekiem. Tylko sny mam popieprzone. U mnie jest taka mieszanka, narcystyczno-borderlajnowa, bo na terapii wprost terapeutka mówiła o tym, że jestem narcystyczny z cechami borderlajna, po próbie samobójczej jedna krakowska dochtórka z kolei powiedziała że na 100 % mam zaburzenia osobowości, tylko ona nie wie jakie, obecna krakowska dochtórka, powiedziała że nie mam zo, ale ona nie jest miarodajna, czemu, to zostawię to dla siebie Powodzenia dziewczyny!

Pod tym dopominaniem się miłości to ja się podpisuję obydwiema rękami i nogami także. Dziś zresztą nie dostalem zabawki (ktoś na mnie ledwo zwrócił uwagę, a miałem nadzieję na więcej), zupelnie jak małe dziecko, więc złoszczę się i prawie krzyczę ..

Dzięki ale jak czytam "on się zdystansował" to już mam lekką panikę. Nie wiem czy my do siebie pasujemy, on wiecznie żyje pracą, 1 dzień potrafi spędzić ze mną ale drugiego dnia już mu odbija, chodzi po domu, kręci się, czuje sie jakby marnował czas. Stwierdził, że on musi uporządkować swoją pracę i życie, zacząć ćwiczyć jak znajdzie już na to czas - dlaczego nie umie tego robić przy mnie? twierdzi, że ja kojarzę mu się głownie z odpoczynkiem, przy mnie nie potrafi bo sie relaksuje. Czy w takim razie jak sobie poukłada swoje życie to gdy znów zamieszka ze mną to go nie zawali bo relaks? dziwne trochę. Mam przeczucie, że chciałby abym zrobiła się samodzielna ze wszystkim i wtedy łatwiej mnie będzie zostawić. a to na CHAd już nie można dostać skierowania na terapię? tym bardziej trzeba sie tym zajać. Conessa nie chce, bo jest pod wpływem mojej rodziny ( długa historia), to oni nie chcą, żebym uczestniczył w nowej terapii, bo ta pierwsza zakończyła się próbą samobójczą i ich zdaniem niczego dobrego nie przyniesie. -- 05 sty 2015, 11:38 -- PS. No i jak opowiedziałem doktorce, jak wyglądała terapia, to ta złapała się za głowę, sama jest psychoterapeutą psychodynamicznym, jej zdaniem to moja pierwsza terapeutka powinna się leczyć psychiatrycznie

Lekarka nie chce mi dać skierowania na terapię, bo mówi że nie mam zaburzeń osobowości, tylko podejrzewa CHAd (długa historia czemu tak twierdzi) na prywatną mnie nie stać,. co do zmiany lekarza to też nie mogę zmienić, mimo że mnie pasie neuroleptykami do kwadratu. Dziewczyny, ja z okolic Kraka, jeśli jakaś impreza będzie, to dajcie znać. A pochwalę się, że mimo wszystko mam bloga literackiego, który ma spore sukcesy, to mi pokazuje, że mimo zaburzeń coś da się osiągnąć.