L.E.

Actoress, ile masz lat? Mogłabyś spróbować, powiedzieć jaka jest u Ciebie sytuacja i dlaczego nie masz zgody.

Actoress, i Twoja mama i Twój chłopak zachowują się niedojrzale! Zwłaszcza tego chłopaka nie mogę przeżyć, bo matki to akurat często mają problem z nieakceptowaniem problemów psychicznych swoich dzieci. Czy masz możliwość iść do psychologa niezależnie od swojej mamy? Ona nie musi o tym wiedzieć, a Ty masz prawo szukać pomocy.

hasacz, jak się kolega wyrwał w tym wątku to się aż przestraszyłam, że straciłam poczucie czasu i już tak późno jest

New-Tenuis, dobre. Coraz lepsza się w tym robisz

ladywind, jak widać, nie jemu jednemu. Smutno mi się robi, jak czytam takie wątki jak ten. A w sumie sama też trochę tak o sobie myślę

New-Tenuis, super Nie, żebym chciała robić Trójmiastu konkurencyjną imprezę, ale jeszcze kilka osób na spokojną nasiadówę przyjmę

kronos.1234, po przeczytaniu tego co piszesz i na podstawie tego co mówi pewien znany mi informatyk stwierdzam, że waszą chorobą zawodową jest brak pewności siebie. To przecież normalne, że na dzień dobry nie będziesz alfą i omegą. Porównywanie siebie z innymi nic nie wnosi. Ktoś umie więcej? Ok. Przecież teraz, kiedy dopiero zaczynasz pracę jest najlepszy moment na pytania i naukę. Większość ludzi zaczynając pracę w zawodzie nawet po studiach mało o niej wie, a wszyscy się boją i uważają, że powinni wiedzieć więcej. Btw. jak czytałam to co piszesz, to aż zaczęłam podejrzliwie na mojego faceta patrzeć, bo jest poszukującym pracy informatykiem i tok myślenia ma identyczny jak Twój. Grrrrr....

sky27, moim zdaniem to jest nerwica. Nie jestem zbyt sprzątającą osobą, ale czasem tak mam, że jedna rzecz nie na miejscu potrafi mnie irytować i jestem cała chora dopóki jej nie przestawię na miejsce. Ogólnie nerwica ma to do siebie, że ciężko jest usiedzieć na miejscu. A w chwili, gdy masz się zrelaksować zawsze wynajdzie coś, żebyś tego nie robiła. Czy masz stresującą pracę?

W końcu się za siebie wzięłam i zaczęłam robić coś konstruktywnego, ale ogrom roboty przede mną mnie przerasta.

Leniwiec - moje zwierze herbowe

New-Tenuis, serio Tylko jakby co to nie polecam czarnych strojów i cienkich rajstop przez wzgląd na naszego psiaka

New-Tenuis, dziękuję :* Na prawdę się przyda

myrahindley, to, że widzisz, że jest problem, jest pierwszym krokiem do tego, żeby coś zmienić

To jak przebrnąć przez to, że z grozy nadchodzącego głodu nie mogę się skupić na nauce, jak przebrnąć przez to, że nie stać mnie na opłaty za studia? To o czym mówisz jest poważnym problemem, ale w takiej sytuacji miałbyś ten problem i z nerwicą i bez niej. Wiadomo, że ciężko jest przebrnąć przez studia mając problemy finansowe, ale to przecież dotyczy i zdrowych i zaburzonych.

Mushroom, dzięki No mam nadzieję, że będzie jednak ok. Będę wiedziała dopiero w środę. Jak się okaże, że jest problem, to od razu będę miała temat na terapię

Mushroom, od trzech tygodni chodzę półprzytomna i jak stwierdziłam, że to jednak nie przeziębienie to postanowiłam sprawdzić wszystkie możliwe alternatywy. Jedna się sprawdziła, ale to tragedii nie ma, bo mam problemy z tarczycą i to nie nowość, że wyniki źle wyszły... Kilka innych z anemią na czele upadło. Gorzej z taką ostatnią... Babki mnie nie chciały straszyć, tylko powiedziały, że wysłały wyniki do jeszcze jednej analizy. Ale ja się boję

Kuszę, ale jakby co to obiektywnie przyznaję, że zbyt dużej imprezy nie jestem w stanie zrobić u siebie

Jakby ktoś miał ochotę zawitać do Bydgoszczy na gry to zapraszam

Wyniki badań krwi wyszły mi mocno niepewne. Wysłali do dalszej analizy. Może być baaaaaaaaardzo źle

cudak, moim zdaniem Monar ma dużo racji. I to, że ma w sobie złość i żal nie jest kwestią nieprzepracowania, a sytuacji. Normalne świętowanie urodzin byłoby elementem budowania otoczki, że wszystko jest idealnie i zaprzeczaniem wszystkim problemom, a to nie ma sensu.

Monar, a jakbyś poszła w drugą stronę i dała jej coś tak bardzo od serca, że zaczęłaby się nad tym zastanawiać?

kasia40, witaj Załóż sobie najlepiej osobny temat i jeśli masz ochotę opisz tam, co Cię dokładnie gryzie. Jeśli będziemy mogli coś dla Ciebie zrobić to chętnie służymy pomocą

Monar, ja bym kupiła coś zupełnie neutralnego. Jakiś prezent z rodzaju tych, które kupuje się osobom, które ledwo znasz. Kawa/czekoladki/mały kaktus w doniczce

carlosbueno, bardziej niż o samo kucie chodzi chyba o sam lęk, że się wyleci nawet jeśli kierunek nie jest zbyt ciężki. Ponadto problemy z autoprezentacją, kontaktami z grupą, dogadaniem z prowadzącymi... Chociaż ja się w sumie nie znam, bo mi zaburzenia w bardzo niewielkim stopniu przeszkadzały na studiach (w życiu prywatnym to zupełnie oddzielna sprawa). Mam jednak znajomego, który przez studia dorobił się nerwicy (albo przez to ona się ujawniła). Stale świrował, że wyleci, że będzie miał problemy i się tym zadręczał. Wcześniej miał już depresję i mu się mega kumulacja zrobiła.

Kiya Spokojnie, kobieto kasiątko, pewne rzeczy będzie się przeżywać do końca życia i nie ma nic w tym złego. Ważne tylko, żeby nie dać wspomnieniom i emocjom zagłuszyć tego, co jest teraz. A ja nadal się zastanawiam, co jest ze mną nie tak... Może jednak ta anemia. Nie mogę myśleć