Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. Dziś udało mi się odbyć pierwszą spowiedź od ponad czternastu miesięcy. Odmówiłem litanię zadaną jako pokutę i usunąłem tysiące plików ze smartfona czy komputera związanych z "odważnie" czy mniej lub bardziej lubieżnie wyglądającymi kobietami.
  3. Dzisiaj wypiłem Red Bulla.
  4. Dzisiaj
  5. Mnie się też nie wydaje że Oksiński miał schizofrenię czy paranoję sensu stricto... Ale prowadzicie ciekawą dyskusję bardzo Z moich doświadczeń wynika że myśli szczególnie natrętnych nie da się bagatelizować - mając świadomość że są niezdrowe czy jej nie mając zresztą. Natomiast życie w chorej rzeczywistości nie jest takie znów straszne - istotnie atakując myślisz, ze się bronisz ale to jest działanie logiczne konieczne i całkiem uzasadnione dla ciebie. Straszne jest to co chcą ci zrobić i to co musisz ty zrobić by temu zapobiec ale samo życie w tych okolicznościach jest zupełnie normalne (tak się je widzi od wewnątrz). Inna sprawa to poszukiwanie pomocy - nie szukasz jej w sensie leczenia psychiatrycznego bo nie czujesz wcale żebyś jej potrzebował. Potrzebujesz powstrzymać zagrożenie i szukasz do tego możliwości. Do psychiatry idzie się w takiej sytuacji jak do lekarza pierwszego kontaktu z katarem - znaczy raczej się nie idzie... U mnie konsultacja psychiatryczna odbyła się po całej serii przypadków i to tak że psychiatra po prostu przyszedł do mojego domu na wsi. Całkiem osobna sprawa to to jak postrzegamy sprawców zbrodni. Jesteśmy małpami a małpy reagują na stres zazwyczaj podnieceniem i hałasem dość agresywnym. I my też tak reagujemy "Każdy myśli ze to menda, szmata zrobił to ,bo chciał skrzywdzić" - tak po prostu naturalnie reagujemy jako gatunek. Choć akurat chciał skrzywdzić jest prawdą - tyle że powód dla którego chciał bywa nie taki jak się może wydawać. Pozdrawiam serdecznie i oglądam filmik
  6. Nie, ale chodzi mi to po głowie - szczególnie przy dłuższych trasach - just in case
  7. Tego się zdecydowanie uniknąć nie da To są oddziały dla ludzi z chorobami które prowadzą również do aktów przemocy To troszkę tak jakbyś chciała żeby na oddziale zakaźnym na który idziesz z covidem nie było ludzi chorych np na ospę prawdziwą czy AIDS - oni mogą się tam znaleźć tak samo jak Ty bo także potrzebują pomocy
  8. widziałaś kiedy człowieka lunatykującego? on z pewnością nie ma świadomości tego co robi... derealizacja - to objaw w którym mamy świadomość ale jest ona o tyle zaburzona że to co obserwujemy wydaje się nam nierealne Wydaje mi się że stany te są w sumie tylko jakiś sposobem funkcjonowania zwykłego zupełnie mózgu. Derealizacja jest pewnym ograniczeniem świadomości - w tym stanie zmienionej percepcji człowiek jest jednak świadomy subiektywnej natury uczucia. Często derealizacja następuje w kontekście ciągłych niepokojących lub „natrętnych myśli", które trudno wyłączyć. W takich przypadkach może ona narastać niezauważona wraz z ukrytym niepokojem związanym z tymi niepokojącymi myślami i zostać rozpoznana dopiero po uświadomieniu sobie kryzysu, często ataku paniki, co później wydaje się trudne lub niemożliwe do zignorowania. Ten rodzaj lęku może być paraliżujący dla osoby dotkniętej chorobą i może prowadzić do zachowań unikających. Ci, którzy doświadczają tego zjawiska, mogą odczuwać zaniepokojenie przyczyną ich derealizacji. Często trudno jest zaakceptować fakt, że tak niepokojący objaw jest po prostu wynikiem lęku i można pomyśleć, że przyczyną musi być coś poważniejszego. To z kolei może powodować większy niepokój i pogarszać derealizację. Jest związek między derealizacją a nieprawidłowościami snu i czuwania. I to jest ten związek ze jedynym znanym mi stanem w którym świadomość jest zupełnie wyłączona czyli lunatyzmem Dotknięty nim człowiek nie odzyskuje świadomości, ale rozwija aktywność ruchową często złożoną. Ma otwarte oczy, zachowuje pewien powierzchowny kontakt. Niekiedy zaburzenie to ogranicza się do siadania na łóżku, zazwyczaj obejmuje zwyczajne czynności, które pacjent wykonuje podczas swej zwykłej aktywności, jak ubieranie się czy przygotowywanie posiłków. Zdarzają się jednak poważniejsze przypadki, z prowadzeniem samochodu włącznie, niekiedy pojawiają się również zachowania agresywne. Pozbawienie innego człowieka życia podczas epizodu somnambulizmu jest rzadkie ale nie niespotykane. Pisząc "ja takiej całkowitej derealizacji nie miałem" myślałem o czymś co zdaje się fachowo zwie się psychozą i to w kontekście właśnie tych moich myśli morderczych które opisałem. Jednak ja postrzegam takie terminy jak derealizacja czy psychoza nie jako osobne wyraźnie odgraniczone stany co wynika z tego że bazuję na wewnętrznym doświadczeniu odczuć jakie miałem w trakcie choroby a nie z wiedzy stricte medycznej. Teoria medyczna mówi że "W przeciwieństwie do derealizacji (gdzie człowiek wie, że jego odczucia są tylko wrażeniem), w psychozie traci się wgląd. Chory może być głęboko przekonany, że ktoś chce go zabić, otruć lub skrzywdzić jego bliskich, i działać w poczuciu „obrony koniecznej”. Ja mam doświadczenie głębokiego przekonania, że ktoś chce skrzywdzić moich bliskich, i nawet przygotowania do działań w poczuciu „obrony koniecznej” To doświadczenie z okresu bezpośrednio przed rozpoznaniem i diagnozą. Czy jednak całkowicie straciłem wtedy wgląd? Na pewno go nie miałem w pełni. Natomiast słyszałem co mówili mi inni ludzie którym opowiadałem o tym co myślę i planuję. Ich dość wyraźna opinia że to choroba była dla mnie zaskoczeniem - zupełnie nie rozumiałem ich stanowiska. Ale jednak brałem je pod uwagę na tyle serio by skonsultować się z psychologiem i co najmniej nie wyrzucić psychiatry z domu ale już całkiem poważnie potraktować jego diagnozę. To na pewno nie był pełny wgląd i na pewno te opinie o których piszę były dla mnie zderealizowane. O sposobie postepowania zdecydowały jednak nieco inne wydaje mi się czynniki niż poczucie integralności tego co odczuwam i robię i nierealności opinii innych. Raz że jak pisałem darzę lekarzy w ogóle dość dużym zaufaniem (niejako zawodowo acz nie apriorycznie tylko jest to wynik jednak doświadczenia). Dwa że bardzo cenię krytykę - mam utrwaloną od dawna świadomość tego że człowiek się sam nie widzi i nie może ocenić z zewnątrz... Z czego to wynika to długo bym musiał tłumaczyć ale to też wynik pewnego doświadczenia z jednej strony a ukierunkowanej nauki pewnych zachowań z drugiej - cóż tak żyłem że zwyczajnie potrzebna była mi każda krytyka tego co robiłem - każdy zewnętrzny a nie afirmacyjny punkt widzenia. Z tym że wtedy zasadniczo nie planowałem nikogo zabić a przynajmniej nie w sposób inny niż "broniąc się". Wracając do tych myśli morderczych - wtedy wgląd zachowałem jednak w znacznie większym zakresie niż na początku choroby. Z czasem zaś same myśli mordercze odbierałem trochę jako zderealizowane... Choć jak wspomniałem nie wpływało to na motywację do ich realizacji - ta była bardzo wysoka. Duże znaczenie miał za to lęk przed tym że się nie opanuję i coś zrealizuję.- to dlatego był to tak męczący mnie okres i trwał on dłużej niż same ostre myśli mordercze. Piszesz "uważam, że powinieneś się skierować na leczenie zamknięte. Myśi mordercze nie są normalne. Są niebezpieczne. Jeśli takie masz i nie są one nerwicowe, tylko faktycznie czujesz, że mógłbyś to zrobić, to lepiej lecz się póki czas. " Mam rozpoznanie od zdaje się kwietnia 2023 - myśli mordercze to okres listopad-grudzień 2023... Mamy zaś listopad 2026... Po takim czasie stać mnie na jakąś refleksję nad tym co się działo 3 lata wcześniej - poprzednio nie byłem w stanie tego tak analizować. Oczywiście też nie wiedziałem jakie jest tło tych myśli w czasie kiedy je miałem - odczuwałem głównie gniew i chęć zemsty. Faktycznie czułem i obawiałem się że mógłbym to zrobić. I w sumie sądziłem ptak jak i Ty że należy się leczyć a nawet iść na oddział zamknięty. Tyle że się w sumie już od pół roku właśnie leczyłem i miałem stały kontakt z psychologiem i psychiatrą a psychiatrą oddział zamknięty wyraźnie odradził. W sumie jakąś wiedzę o tym jakie jest tło i funkcja tych myśli zdobyłem dopiero w maju i sierpniu 2025 i od wtedy też już wyglądało to inaczej... Tyle że samo doświadczenie pozostało i da się wyrazić słowami. pzdr
  9. Harding

    Pytania TAK lub NIE

    Nie, nigdy Wierzysz w sens modlitwy?
  10. Harding

    NOWE Czy masz?

    Tak, mam kilku świętych i moją śp. zmarłą babcię Masz coś na sumieniu?
  11. Harding

    Czy masz?

    Ja mam i nie dam się przekonać, że jest inaczej Masz klapki, w których chodzisz po domu?
  12. Harding

    Co jest gorsze X czy Y?

    Niepokój Półspalanie czy niepełne spalanie?
  13. Skrzypce Owca, koza, krowa?
  14. Harding

    NOWE X czy Y

    Budyń Mars czy Snickers?
  15. Harding

    X czy Y?

    Wilki Czerwone Gitary czy Elektryczne Gitary?
  16. Harding

    HIT czy KIT?

    Hit Kultura islamska?
  17. Niestety żaden jak do tej pory Jaka komedia Cię rozśmieszyła?
  18. Harding

    zadajesz pytanie

    Tak, ale jedną Zamawiałeś/aś kiedyś jakąś prenumeratę?
  19. Po 2.5 miesiąca przyjmowania leku, obecnie od 2 tygodni w dawce 375 mg - efekt jest kompletnie zerowy. Aurorix nie działa w żaden sposób pozytywnie, negatywnie też nie. Nie dziwie się, że nie jest "od ręki" dostępny w aptekach.
  20. sailorka

    Pytania TAK lub NIE

    przeciwnie, ciekawi mnie to wszystko, co się tam dzieje a Ciebie coś nudzi?
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×