sebastian86

do mnie dzis dzwonili z nieznanego mi numeru ale odebralem bo pomyslalem ze cos waznego,okazalo sie ze dzownia z placowki medycznej w sprawie wczesniejszego terminu badania rezonansem.latwiej chyba odbierac niz dzwonic,.

znow natrectwa w ktorych awanturuje sie z ojcem.ależ ja go nie cierpie.

jesli mam gdzies zadzwonic ,to prawie zawsze czuje niepokoj,taka slabosc ogolną.czasami jak juz rozmawiam przez telefon z kims obcym to prawie sie zacinam i zapominam co chcialem powiedziec.jak sobie z takim objawem radzicie?

moja specjalistka ma tytul doktora,wiec kompetentna

czuje sie taki przytkany az oddychac nie moge swobodnie,..ma ktos dobry sposob na to?

znow k..a te omdlewanie ramion i rąk z drzeniem jednoczesnie,czy ktos mial taki objaw?

pomogl komus propranolol na drzenie ?

i znow natretne mysli o ojcu,wyobrazenia klotni ostrych...

co robic zeby zmniejszyc apatie,anhedonie i pustke?ma ktos jakies oryginalne pomysly?

naszly mnie natrectwa w ktorych wyobrazam sobie bojke z ojcem...az mnie splot sloneczny uciska od tego

jak sobie radzicie z natrectwami dotyczacymi zdarzen z przeszlosci?

rosa26,dziekuje za pomoc :) Bog zaplac:)

odkad wpadlem w przewlekla depresje to za cholere nie moge uwierzyc.probuje rozmawiac z Bogiem czasami mimo iz teoretycznie nie wierze .no ale mam zaraz wrazenie wlasnie gdy prowadze ta rozmowe ze nikt tego nie slyszy.i tylko mi sie smutno robi.

co robic tak wogole zeby przywrocic wiare w Boga?oprocz chodzenia do kosciola i modlenia sie.ja mam czesto natretne mysli negujace istnienie Boga.nawet na mszy sie z tym mecze.

chodzilo mi czy tu na forum sa takie osoby,ale dziekuje za informacje o ojcu Pio

tictac, ja mam problem z zasypianiem.i tez w nocy rozmyslam o swojej beznadziejnosci,

kiedys sie balem tego, teraz mniej,po prostu chodzenie ulica czy pobyt na dzialce wpedzaja mnie w rozkminki i zle wspomnienia.żal sie uaktywnia.

kobiety lubią wrazliwcow ale takich chyba ktorzy radza sobie ze stresem i niepowodzeniami

ja mam tez lęk przed praca, czasami samo szukanie pracy wywoluje we mnie lęk.to jest potwornie ciezkie do zaakceptowania.cierpi duma, cierpi meskosc.

nie specjalnie duzo.mam wrazenie ze podczas spaceru dopada mnie wiecej mysli depresyjnych

jest ktos kto wyszedl z tej przewleklej depresji?jakies wskazowki by mi sie przydaly.

czy jest ktos komu pomogly msze w intencji o uzdrowienie?

ma ktos tak ze sie gorzej czuje po spacerze?

a jak duzy wplyw kwetiapina u was miala na libido?

zycie bez uczuc pozytywnych i emocji,ciezko sie odnalezc przez to w zyciu.brakuje paliwa do funkcjonowania.terapia nie zmienia odczuc,leki nie zmieniaja.sens zycia gdzies uciekl...