luthien

Witam. Pewnie nikt mnie już tu nie pamięta, bo minęło kilka lat od czasu jak pisałam na tym forum. Kilka tygodni temu zrobiłam największa głupotę w moim życiu. Niby po prostu chciałam być szczęśliwa, a wyszło jak wyszło. Skończyło się nawrotem nerwicy lękowej. W sumie to moja wina, przynajmniej w większym stopniu. Chciałam zawalczyć o swoje szczęście, ale strasznie się zawiodłam na człowieku w którym się zakochałam, a on zniszczył moje życie. Nawet w pracy, w sumie głównie w pracy. Czuję się tam bardzo źle i wiem że to też moja wina. To co do niego czułam nie było prawdziwe, bo on nie był, tylko udawał. A ja naiwna wpadłam jak śliwka w kompot. Niestety jestem łatwowierna i ufam ludziom, a nie powinnam. Przynajmniej nie po tak krótkim czasie. W pracy traktuja mnie jak kobietę lekkich obyczajów, no bo w końcu zdradziłam. Dla ludzi nie liczy się to że byłam zaniedbywana, że po prostu chciałam być kochana. Jest jeden ogromny pozytyw. Ja i mój narzeczony wróciliśmy do siebie i jesteśmy silniejsi. I nie tylko ja się staram, ale on nawet bardziej. Nigdy nie był bardziej kochany i nigdy o mnie tak nie zabiegał. Nawet na poczatku. Niestety nie radzę sobie czasami z emocjami, jestem poirytowana. Zwłaszcza w pracy kiedy widzę jak ludzie mnie traktuja. Mam nadzieję że z czasem to minie, a ja znowu wyciszę moja nerwicę. Poczułam potrzebę powrotu na forum i mam nadzieję, że mi to pomoże tak jak kilka lat temu. Pozdrawiam i tulę wszystkich mocno. Luthien

Niestety jak przeglądam teraz forum, to większości z tych osób już tu nie pisze. Najważniejsze, że można porozmawiać z ludźmi, którzy cię zrozumieją, ponieważ mają podobne problemy.

Wyjechałam za granicę, do Anglii i myślę, że radzę sobie całkiem dobrze. Jestem tu już ponad trzy lata, mam stałą pracę, mam partnera, zajmuję się domem. Mam normalne życie, a pozostając w Polsce z moim ojcem nie miałabym nic z tych rzeczy, tylko pogłębiające się problemy z samą sobą. Powoli zaczynam zapominać o tamtym życiu, nabrałam dystansu i pewności siebie. Ważne jest dla mnie, że mam kogoś kto pozwala mi uwierzyć w siebie. Mogę szczerze powiedzieć, że w tej chwili jestem zadowolona z mojego życia. Wyjazd kosztował mnie dużo, ponieważ nie miałam tu nikogo bliskiego, ale dzisiaj wiem, że było warto zaryzykować. Z ojcem nie mam kontaktu, tylko z mamą. Ją też chcę tutaj sprowadzić, nie chcę jej z nim tam zostawiać. P.S. Ja nie obroniłam pracy licencjackiej, czyli też nie mam tytułu, ale nie uważam, żeby to było coś co mnie dyskwalifikuje w oczach innych ludzi. Pamiętaj wartości człowieka nie mierzy się wykształceniem :) Teraz wiem, że mój ojciec nie miał racji, że potrafię dużo i daję sobie radę w życiu :)

W swoim czasie ludzie z tego forum bardzo mi pomogli, znalazłam tutaj osoby z którymi mogłam porozmawiać o moich problemach, którzy mnie rozumieli, dlatego mam do niego wielki sentyment.

Znam to doskonale. Mój ojciec ciągle mi powtarzał, że niczego w życiu nie osiągnę, że do niczego się nie nadaję. Właśnie jemu zawdzięczam moją niską samoocenę. Moim lekarstwem była prawie dosłownie ucieczka z domu i ułożenie sobie życia od nowa, z daleka od niego. Dzięki temu zaczynam normalnie żyć. Odcięłam się całkowicie od człowieka, który mnie niszczył całe życie.

http://www.youtube.com/watch?v=bK_z0TJS9V8 Właśnie jestem w trakcie oglądania serialu Vikings i to jest tytułowa piosenka, bardzo ją polubiłam

Pewnie nikt mnie już tu nie pamięta Ale witam ponownie

Oczywiście, że nie ma takiego wymogu. Studia to nie wszystko. Najważniejsze w drugim człowieku jest to, że można z nim porozmawiać, przytulić się i mieć w nim oparcie, a do tego nie są potrzebne ukończone studia Sami88 uwierz w siebie, bo jesteś wartościowym facetem. Jest dużo dziewczyn, dla których nie liczy się wyższe wykształcenie, tylko człowiek i na pewno się znajdzie taka w Twoim życiu