Helvetti

Tak, chodzę. [Dodane po edycji:] Boże, teraz naprawdę czuję chęć pojęczenia. Rodzina mnie nie wspiera. Gdy mówię, że mi źle, że źle się czuję to słyszę: Od matki: ja też sie źle czuje, ludzie sie źle czują, to normalne Od ojca: dobrze, znajdziemy Ci ośrodek. A ja tego ku*wa nie chce. Ja czasem chce poprostu żeby ktoś mnie przytulił. Tak poprostu. Czy aż tak dużo wymagam? Jestem dla rodziców problemem, bo stwarzam problemy, a problemy się usuwa. Więc ja też się usunę.

Weszłam na stronę MCNIR-u i zdałam sobie sprawę, jak wiele jest zaburzeń. I chyba mam stopień nasilenia depresji określany jako ciężki ; o Ale to kurwa nie prawda. Chodzę do szkoły, uśmiecham się tam, raz na jakiś czas wyjdę z domu, inni widzą że funkcjonuję dobrze. Chcę tylko umrzeć.

Kurwa, Anka!

Tak. Jak czytam niektóre wasze posty, a w szczególności niektórych osób, bo tam wrażenie że moje problemy to mój jeden wielki chory wymysł Ale nic nowego, mam takie wrażenie od 4 lat.

Jestem tak perfekcyjna w dobijaniu samej siebie, że powinnam dostać medal.

kurwa, nie dam rady z tą jebaną szkołą ;/

Chciałabym chcieć żyć, a to nie takie łatwe. Chciałabym czuć akceptację samej siebie. I RADOŚĆ.

Fizycznie to ja też

uwielbiam.

Jeszcze całkiem niedawno myślałam, że będę na oddziale dziennym aż do matury. Była to dla mnie bezpieczna opcja, nie czułam się dobrze w normalnej szkole, która zresztą źle mi się kojarzyła. Ale okazało się, że mam jechać do Zagórza (pisałam o tym w innym temacie) na kilka miesięcy, a potem iść do normalnej szkoły bo "nie można cały czas uciekać przed normalnym życiem" (słowa ojca) Ale aż mi się rzygać chce z nerwów jak pomyślę o klasie 30 osobowej, gdzie nikt nie wie o Twoich problemach, i o Tobie. I gdzie nawet jak będziesz się źle czuć, nie będzie to nikogo obchodzić...Bo w tej nowej szkole chciałabym zacząć od zera. Żeby nikt nie wiedział o moich problemach. To bezpieczna opcja, ale ryzykowna. Bo jak będę ćwiczyć na w-f? I ja przecież nie umiem tak siedzieć cicho, i potrzebuję kogoś bliskiego na co dzień do wygadana się. Na oddz. dziennym mam taką osobę. W normalnym liceum będę sama, z obcymi ludźmi. Boję się potwornie... A jak wy funkcjonujecie w szkole z waszą chorobą (problemami). Czy ludzie wiedzą, jak reagują? Ogólnie, jak sobie radzicie a propo szkoły.

Nie śpię od 28 godzin, ale to pewnie przez lot samolotem.

Lecę do Londynu przez Oslo. To do napisania po moim powrocie. ; ) Wracam 31 sierpnia.

Boje sie lotu, który mam juutro o 6 rano

W szpitalu, jak ja byłam były 3 anorektycznki. Jedna z nich nie chciała być chuda, poprostu karała sie za niepowodzenia, i twierdzila że jej ciało nie zasługuje na jedzenie.

Shadowmere, chętnie bym to zrobiła. W lodówce mam pierogi babcinej roboty. Ale ich nie zjem. [Dodane po edycji:] Chyba tylko mój kot mnie dziś lubi ..

A ja jestem po**bana!

"Muszę znów zacząć pisać, bo nie wyrobię. Ci ludzie, wymyśleni przeze mnie siedzą w mojej głowie, ich historie i losy zaprzątają mi myśli. Momentami nie moge myśleć o niczym innym, i żałuję że oni nie istnieją naprawdę. Trochę ich urzeczywistniam. Łączę moje sytuacje z życia, to co sie ze mną dzieje, gdzie jestem i co robię, z życiem tych postaci. Bo gdy ja byłam w szpitalu, ona też była w szpitalu. Gdy ja byłam nad morzem, ona też tam była. Z 'nimi' łatwiej jest mi żyć bo nie myślę ciąglę o szarej rzeczywistości i jest coś co sprawia mi przyjemność. To ja mam władzę absolutną, ja ustalam nazwiska, wygląd, historię, wszystko. Tam wszystko jest tak jak ja chcę. Często zmieniam tzn. przechodzę z jednej histori do drugiej. Chcę to spisać bo mimo to że przekierowywuje to moje myśli na inny tor to zwariuj, zamykam się w dziwnym świecie pełnym idealnych postaci. W głowie, w myślach, wyobrażam sobie ich życie, wygląd, to co robią. Te historie które wymyślam łączą dwie rzeczy: motyw choroby psychicznej jednej z postaci oraz palenie papierosów." To fragment mojego pamiętnika. Myślę że brzmi to niesamowicie głupio i dziwni. Aż głupio mi to pisać, czuję się jak idiotka... co o tym sądzicie?

Ale boję się, że będę tęsknić..eh to takie głupie

Mam dokładnie tak samo.

Ja troche odżyłam przez 2 tygodnie, trenowałam winddsurfing. Ale nadal mam mętlik bo nie wiem czy iść do ośrodka, czy nie..

Jestem, ale ona będzie dopiero we wrześniu, a moja pani psycholog kazała ojcu już dzwonic do tych ośrodków ;/

Jaka jest różnica, i co jest lepsze w przypadku myśli samobójczych i długotrwałego obniżonego nastroju?

Mam WIELKI dylemat. Ośrodek czy szpital?! Może nawet założę osoby temat..

Przeglądam informacje o ośrodkach i czuje w oczach łzy

Jezu, oni chcą mnie wysłać do ośrodka... ryczec mi sie chce jak o tym myśle