Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. To masz sporawą rodzine. Rodzeństwo też ma nerwicę? A jednak! Żaba Żartownisia Myślę, że spokojnie można sie nie zakochać a nawet jest to bardziej pradopodobny i przewidywany przeze mnie scenariusz - mam rozkminę, że ja musialam sobie tych kolegow dobierac w jakis sposob ze sie to konczylo jak konczylo. Prawdopodobnie dlateo ze sama mam fatalne relacje z rodzenstwem. Wiec moglo sie dziac cos czego nie widzialam np. I np tez sie zaprzyjaznialam z gosmi ktorzy mieli podobnie niedorobione relacje z rodzenstwem ( mieli siostry ale fatalne relacje z nimi - to fakt! )
  3. To dobrze żeby psychoterapeutą mógł być każdy? Czy jednak, żeby pieczę nad zawodem sprawowała akademia i państwo i żeby było konieczne skonczenie studiow psychologicznych np?
  4. autodestrukcja2

    Co wtedy robić?

    To pprawda, większość z nas panuje nad sobą i nie ma w sobie impulsów w ogóle do takih zachować. Są nawet tacy co nie potrafią się nawet bronić kiedy trzeba. Trochę tak jest, że życie w grupie wymaga samoregulacji emocjonalnej. Nie każdy jednak się tego uczy. Dziecko uczy się tego od dorosłych. W idealnej wersji. Potrzeba prowokowania walki już musi wynikać z czegoś..
  5. Czemu? Bo lęk wygrywa? Iluzja? I co jest magicznym składnikiem który sprawia, że się wreszcie skacze ? Odwaga? Szczęście?
  6. Ojej ja pamiętam hipomanie... 2-3 tygodnie .. 3 h snu - mnóstwo energii... Ale to zupełnie co innego niż taka pelna MANIA. Jednak. Veriniu a nie myślałaś żeby papierosków rzucić? Bo one jednak lubią pomieszać w dopaminie
  7. To Ty byłeś dzieckiem : ( Pamiętasz dlaczego się pociąłeś? Jak nie chcesz pytań to mów - zaprzestanę. W ogóle to nie da się wiele napisać przez neta. Nie wydaje mi się to zrozumiałe jednak jak ktoś mógłby dać dziecku leki na schozofrenie nie zbadawszy go porządnie. Teoretycznie psychiatra powinien coś wiedzieć z neurologii też no ale jednak z jakiś powodów odróżnia się te dwie dziedziny. A rodzice co na to? Nic? I mieszkasz u nich ale nie masz własnej kasy tak?
  8. Ok, spróbuję w telegraficznym skrócie: Facet wyjaśnia co się dzieje w temacie ustawy o zawodzie psychoterapeuty (ustawa wałkowana chyba od lat...) W zasadzie chodzi o powstanie lobby. Decyzje dotyczące szkoleń psychoterapeutycznych mają być w rękach prywatnych biznesmenów i totalnie poza władzą państwa. Facet tłumaczy, że oznacza to w praktyce, że terapeutą będzie mógł być każdy (kto ma wystarczająco siana a już niekoniecznie wykształcenie psychologiczne) a w przypadku nadużycia terapeuci nie będą podlegać sankcjom ani ponosić konsekwencji (na filmiku przyklady od minuty 07:07).
  9. I wzajemnie... jakoś cipię że to tak ujmę Kobiety ach cóż lubię
  10. no jasne o usprawiedliwieniu tu nie ma mowy zresztą usprawiedliwienie jest chyba zawsze jednak pewnym złudzeniem no bo co by tu można było powiedzieć -zanim stoczył przegrany pojedynek dokonał dwu różnych czynów zabił skrupulatnie rodzinę i zabił kilka przypadkowych osób nadał swemu życiu albo jego końcówce znaczenia na zasadzie non omnis moriar albo raczej Non solus mortuus sum "I see my red head, messed bed, tear shed Queen bee, my squeeze The stage it smells, tells, hells bells Misspells, knocks me on my knees It didn't hurt, flirt, blood squirt Stuffed shirt, hang my on a tree After I count down, three rounds In Hell ill be in good company" to niczego nie usprawiedliwia Cała nadziej nasza w Opaczności która czuwa.
  11. Dzisiaj
  12. sailorka

    zadajesz pytanie

    nie, moim zdaniem nie zaskakuje już od jakiegoś czasu a Ty jak oceniasz pracę drogowców zimą?
  13. sailorka

    Pytania TAK lub NIE

    tak, ale z umiarem, carolina ripper odpada, papryczka habanero też a Ty?
  14. a zupełnie nie znałem tej nastolatki... sytuacja była taka (typowa chyba dla mojej choroby) w jakiejś sprawie sądowej sędzia odmówiła mi adwokata z urzędu - wystąpiłem o niego ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający mi uczestnictwo w sprawie leczyłem się wtedy od pół roku i choć miałem nadzieję że uda się mi w miarę normalnie funkcjonować w tym brać udział w sprawach sądowych mnie dotyczących to okazało się że to poważnie pogarsza mój stan więc wystąpiłem o adwokata z urzędu jak dostałem pismo z odmową to się bardzo wkurzyłem na tyle że ówczesnymi lekami nie mogłem tego opanować... więc - przestałem brać leki z dnia na dzień - w sumie dwa tygodnie nie brałem ale że sędzia miała dość charakterystyczne nazwisko to podkusiło mnie sprawdzić w necie kim jest i tak odkryłemże ma dwie córki - jedną adwokatkę i drugą wtedy licealistkę dowiedziałem się gdzie mieszka kim jest jej mąz etc etc circa 15 min w sieci - ale nie przewidziałem skutków tej wiedzy im się gorzej czułem tym bardziej myślałem o zamordowaniu z zemsty tej jej nastoletniej córki... a czułem się gorzej z każdym dniem. To były najpierw luźne myśli które dało się odrzucić ale im dłużej to trwało tym były nachalniejsze pojawiły się sny o tej tematyce i w końcu nie mogłem myśleć o niczym innym. Starałem się czymś zająć głowę - np. przeczytałem w 3 dni trylogię Tolkiena ale to pomagało tylko wtedy gdy czytałem. Zrywałem się w nocy bo mi się realistycznie przyśniło ucinanie głowy tej nastolatki etc etc Spotkałem się z lekarzem i zacząłem zanowu brać leki ale to dało znikomy efekt. Na wszelki wypadek nie jeździłem do Lublina - bałem się że mnie podkusi do realizacji jakiejś. Siedziałem więc sam na wsi i się z tym zmagałem. A jeszcze wziąłem od lekarza skierowanie na oddział dzienny (lekarz stwierdził że na zamknięty nie widzi wskazań) - z tym że na to trzeba było poczekać... Jak w końcu trafiłem na ten dzienny to czułem się fatalnie - miałem nawet widzenie tunelowe i w ogóle czułem się jak jakiś zombie. Na oddziale chciałem znaleźć moment żeby o tym porozmawiać - ale na grupówkach jest na to mało miejsca. Poza tym ludzie dość źle znoszą wynurzenia na takie tematy. Wydaje się że sciemniasz albo się kreujesz na kogoś a nie że opowiadasz o czymś co masz w głowie i z czym nie dajesz sobie rady. Ogólnie to myśli mordercze nie były jedynym objawem, ani nawet nowym - były tylko intensywne jak nigdy dotąd. Spałem po 16-20 godzin dziennie, nie mogłem się skupić na niczym - praktycznie niemal nie funkcjonowałem. Czasem miałem myśli samobójcze - szczególnie pod koniec tego okresu kiedy byłem już tym bardzo zmęczony. Trudno mi z dzisiejszej perspektywy to opisać ale te moje myśli wydawały mi się sensowne realne i konieczne - to co podsuwał mi mózg należało zrobić... Jednocześnie wiedziałem że jestem chory i miałem gdzieś takie poczucie że to co odczuwam to jest chore. Wiedziałem o tym ale opanować tego nie umiałem w żaden sposób. Nie ukrywałem tego co się ze mną działo - starałem się o tym rozmawiać np z żoną czy psychologiem. Tyle że to też mało dawało - nie przynosiło ulgi w każdym razie. Na oddziale dziennym zaczęło mi się poprawiać z dnia na dzień - całkiem niespodziewanie. Uczestniczyłem w zajęciach słuchałem ludzi starałem się żeby nie tylko tam siedzieć jak warzywo. I efekt czy też nie efekt a koincydencja była taka że objawy fizyczne znikały - mogłem swobodniej chodzić przestałem widzieć tylko na wprost, zacząłem mieć poczucie że coś mogę a nie że tracę zdolność do kontroli samego siebie. Poczułem się na tyle dobrze że wyszedłem z oddziału w bardzo optymistycznym nastroju. Myśli mordercze nie znikły ale już nie były tak skonkretyzowane na konkretnej osobie - nawet się do nich przyzwyczaiłem trochę. Np. usypiało mi się łatwiej gdy przed snem myśłałem o róznych sposobach pozbawienia człowieka życia. Abstrakcyjnie to może brzmi ale faktycznie się zastanawiałem czy sensowniej udusić czy przerwać rdzeń kręgowy czy może wbić szpikulec w podstawę czaszki. Żona mówiła mi że nie jest to za bardzo objaw zdrowia - liczę się bardzo z jej zdaniem (nawet po rozwodzie) ale jakoś mogłem wtedy funkcjonować więc lekcewarzyłem to. Dopiero kilka miesięcy później przy kolejnym kryzysie (już mniej spektakularnym) - w rozmowie z lekarką która mnie nie przyjęła na oddział zamknięty w Abramowicach usłyszałem że takie myśli są kompensacyjne i że mają związek z próbą odzyskania poczucia sprawczośći. Jakoś się tej tezy złapałem - tłumaczyła bowiem objaw i jakby go rozbrajała. Ale żeby się w to wgłębić nie miałem siły wtedy. Bo musze powiedzieć że myśli mordercze są bardzo niepokojące - bałem się ich realizacji. Tym może bardziej że potrafię zabić z racji zawodu (nawet bez morbitalu) dużo większe zwierzęta niż człowiek. Wiem jak to zrobić praktycznie i szybko. Wiedza potrzebna do bardzo rzadkich przypadków kiedy tak właśnie zrobić trzeba z powodów weterynaryjnych. Choć w praktyce masz na ogół ten morbital i możesz go podać np dosercowo to jednak bywa że możesz go nie mieć akurat a ranne zwierzę bardzo cierpi... Od tej lekarki na izbie przyjęć dostałem receptę na pregabalinę i znów dała ona natychmiastowy u mnie efekt w minimalnej zresztą dawce. Biorę ją do dziś i funkcjonuję dość wysoko - pracuję ucze się etc. Natomniast coś mi z tego doświadczenia zostało. Wiem że się nie ma tak naprawdę poczucia choroby własnej - z wewnątrz - nie ma autokrytycyzmu. A motywacja do realizacji jest bardzo silna. Wydaje się też że zrealizowanie myśli przyniesie ulgę. że mózg tworzy wizję rzeczywistości której się bardzo trudno przeciwstawić. Jest to wiedza o tym jak czuje się i funkcjonuje człowiek w takiej sytuacji. Oczywiście każdy z nas jest inny i nie sądzę by dało się przełożyć 1 do 1 własne doświadczenia na innych. Po drugie -choroba psychiczna to nieprawidłowe działanie organu jakim jest mózg. Nie da się jej opanować bez leków. Po trzecie — za to jak myślimy odpowiedzialne są szlaki wytworzone w naszym mózgu przez lata. Owszem czasem nagłe zdarzenia mogą wywołać chorobę a właściwie jej ostre objawy. Zdarzenia te mogą być bodźcami zewnętrznymi ale mogą także wydarzyć się w samym mózgu (klasyczny przykład to udar). W stanie, który sam przeżyłem, myśli o zabiciu nie były „poboczne”. Były centrum. Wydawały się logiczne, konieczne, niemal jedynym sensownym ruchem. Nie towarzyszyło im uczucie „ja wariuję”. Raczej: świat jest taki, a to, co podsuwa mózg, jest adekwatną odpowiedzią. Gdyby wtedy nie było osób z zewnątrz, które widziały zmianę zachowania, i gdybym sam nie miał już wcześniejszej świadomości, że jestem chory, opór byłby znacznie słabszy. Motywacja do wykonania była silna. Dopiero leki, które zmieniły chemię, dały przestrzeń na refleksję. Coś więc myślę że mógłbym do zrozumienia sprawcy zamachu w Krakowie wnieść. Część zachowań Oksińskiego wydaje mi się że rozumiem a części nie... To jest jednak patrzenie nie z zewnątrz a jakby z wewnątrz od strony tego co się czuje. Np widzę wewnętrzny sens w zabijaniu przypadkowych ludzi - znam taką motywację która do tego prowadzi.
  15. sailorka

    Co jest gorsze X czy Y?

    cyjanek klaustrofobia czy lęk wysokości?
  16. sejm piątek, sobota, niedziela?
  17. sailorka

    X czy Y?

    jesień skuter czy motocykl?
  18. sailorka

    NOWE X czy Y

    przedzimie, niecierpię przedwiośnia dzieciństwo czy młodość?
  19. Za mnie już ten program chyba nie leciał albo leciał w nocy. Ja pamiętam 997 ale może jak już emisję były ponowne ? Nie wiem ale uwielbiam te tematy
  20. sailorka

    HIT czy KIT?

    kit plecak typu kostka?
  21. sailorka

    Skojarzenia

    pasta do zębów
  22. Ja bym pewnie poleciała na takiego kata mimo że ostracyzm społeczny to dotyczył. Znaczy nie na jego szylingi ale by był w moim guście xd
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×