Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. Straty prawka [tzn. prawa jazdy potocznie mówiąc]
  3. Wow. Chyba rzadko spotykane zjawisko w dzisiejszych czasach. W sumie chciałbym mieć taką koleżankę jak Ty. No chyba, że facetów nie przytulasz. To dobrze, że się nie dałaś. Ani matce, ani depresji. Optymizm zawsze w cenie. Wiesz, nawet jak się ma dobre relacje ze starymi, to w pewnym wieku jest dobrze z nimi już nie mieszkać.
  4. Lucy32

    czego aktualnie słuchasz?

    Hehe dziękuję.A troche bylo takich zachwytów gdy poznawałam nowe życie za granicą.Wiele rzeczy bylo zupelnie nowych i ciekawych,bo sam fakt ze duze miasto.Tym Ringiem mozna objechac dookola Berlin,i tak tez nieraz sie objezdzalo.Kazda stacja ..inny klimat.
  5. Maat

    Asystenci zdrowienia

    Powiem ci, że mnie taka osoba nie przekonuje. Może moje rozumowanie jest bardzo proste ( prostackie?),ale,kurde, przecież człowiek rozwija się wtedy, kiedy zderza się z przeciwnościami losu,tak? Nie jesteśmy dziećmi, które siedzą jak kołki i czekają, aż im wytresowany tatuś/mamusia założy buciki na nóżki ( nagminne sytuacje obserwowane przeze mnie na basenie). Czy już naprawdę musimy mieć te strefy komfortu takie, że będziemy musieli mieć asystenta,bo zrobiliśmy rzadką kupę i mamy z tego powodu traumę? Czy ja jestem głupia?
  6. Nigdy nie powiedziałam rodzicom że się leczę i raczej tego nie zrobię więc w tym kontekście nie mogą być że mnie dumni. Ciężko byłoby być dumnym z czegoś o czym się nie wie. W ogólnie myślę, że są. Myślę, że są dumni jeśli chodzi o to jak sobie radzę pod względem zawodowym czy samodzielność. Z drugiej strony są pewnie rozczarowani, że nie jestem mężatką, że nie mają wnuków itd. zwłaszcza, że teoretycznie była ku temu okazja (zerwałam zaręczyny).
  7. Ja mam na dół szynę wiec tez nie mam aparatu i nie interesowałam się tym czy można oba na raz.
  8. @rotten soul, zacznę od przytulania. Jestem osobą bardzo spontaniczną i w pracy potrafię po prostu podejść do koleżanki ( czyli jednak nie całkiem obcej osoby ) i powiedzieć "Muszę się do kogoś przytulić".I już! Mama swoim czarnowidztwem, pesymizmem, zgorzkniałością faktycznie mnie przytłoczyła,i czułam się jakby " gorsza" od innych.Nadal czasami tak się czuję, aczkolwiek wyzwoliłam się spod jej wpływu, potrafię powiedzieć wprost,co myślę ( niektórych przez to dupa boli) i mam raczej optymistyczne nastawienie do życia ( mimo że leczę się na depresję,no, jednak leki pomagają). A z brakiem ojca? Byłam przyzwyczajona od dziecka, że nie mam taty.Mam starszych braci, z jednym z nich miałam większą więź. Nie byłam rozpieszczana ( to chyba dobrze),ale matka trochę trzymała mnie pod kloszem. Cieszę się, że nie mieszkam z mamą,nie piszę tego ze złością.
  9. Pewnie ma pomóc terapeucie w sztuce manipulacji psychiką pacjenta jako żywy bohater historii sukcesu ozdrowienia.
  10. Seniorka, haha, wypraszam sobie, w sercu forever 25 Myslalam, ze masz 30+, bo widzialam Twoje zdjecia. Widac nasze pokolenie dobrze sie trzyma, a przynajmniej lubie tak myslec.
  11. Noo, w końcu jakaś seniorka Ja mam 2 mniej.
  12. Jak kobiety odczuwają brak ojca w rodzinie? Zaraziła Cię tym pesymizmem? Jak tworzysz sytuację, w której przytulasz się do obcych ludzi?
  13. Maat

    Asystenci zdrowienia

    Przynajmniej jesteś szczery Nie rozumiem, w czym konkretnie taki asystent miałby pomóc. To znaczy co on ma robić - obchodzić się z pacjentem jak z jajem?
  14. Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku. A mama - całe życie pesymistka - kompletnie mnie nie rozumiała. Symptomy choroby miałam już jako nastolatka,dla mamy byłam po prostu trudnym dzieckiem, pyskatym, niewdzięcznym itd. Nie czuję więzi z mamą,rzadko ją odwiedzam, była dla mnie raczej chłodna w obejściu. Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi.I tak sobie myślę, że to braki przytulania z dzieciństwa
  15. To i tak ładnie pociągnęłaś. 2 lata to szmat czasu. Byłaś cierpliwa i pełna nadzeji. Jak mogę jak coś, zostać asystentem ciągnięcia w dół. Jakby ktoś był zainteresowany, to niech pisze na PW.
  16. Działa tylko trzeba używać sprawdzonych producentów.W necie duzo jest głupot że niby cbd zaburza leki itp Trzeba na sobie wypróbować,mi nic nie zaburza a wręcz poprawia się po cbd. Bo jakby zaburzał to głosy bym miał a nie mam już głosów.Więc polecam cbd/cbg.
  17. Ile? Czysta ciekawość czy są tu jacyś podobni wiekiem do mnie.
  18. Smutne i przykre. I bardzo dobrze. To w sumie wydaje mi znacznie ważniejsze niż duma rodziców. Niestety nie odczuwałem tego nigdy.
  19. Nie mam pojecia, nigdy mi nie powiedzieli czy sa ze mnie dumni. Moj tata juz nie zyje i on sie przynajmniej interesowal tym, co robie w zyciu i jak mi sie powodzi. Mama nigdy sie nawet nie zapytala gdzie pracuje ani co robie wiec watpie by byla dumna. Z drugiej strony nie osiagnelam jakichs spektakularnych sukcesow w zyciu, no ale jakos sobie radze, ja jestem z siebie dumna.
  20. Tak, pasuje i lubie zileony kolor. No ja sie czuje mlodo i sama sie czasem dziwie, ze mam juz tyle lat.
  21. Zastanawiam sie który lek działa szybciej na depresję Bupropion czy Arypiprazol w niskich dawkach? Jestem w mocno ciemnej dupie aktualnie. Lekarz wypisał mi różne kombinacje lekowe Biorę duloksetyne 60 mg, nie działa na depresję ale mam podbić do 90 mg ze względu na przewlekle bóle. Nie oczekuję rewelacji skoro 60 mg nie dziala. I potem bupropion który kiedyś mi super pomógł ale mialam po nim silne bóle brzucha... teraz liczymy na to ze moze tym razem nie będzie tak, najwyzej odstawię znowu. I abilify 5 mg. Nie wiem czy ten lek dodany do duloksetyny która nie działa, ma szansę nagle odpalić i poprawić mi nastrój, motywację i napęd? Moj psychiatra na abilify troche kręcił nosem w sensie mało wierzy że to miałoby mi wybitnie pomóc na depresję. Który z tych leków szybciej pomoze mi na napęd? Dzis to ledwo dotarłam do lekarza ze zmęczenia i tu też przydałoby sie dzialanie.
  22. No mi żadne terapie nie pomagały. Jedną miałam przez 2 lata i sama zrezygnowałam. Zero zmian, a raczej pogorszenie, bo wybuchła wtedy największe mania i najdłuższa, a potem psychoza nie z tego świata Dlatego też jestem sceptyczna, ale taki asystent... wystarczyłoby kilka słów z nim/ z nią i już wiem czy chcę w to brnąć A psycholog telefoniczny był naprawdę wtedy pomocny, ale oczywiście musiałam działać sama. Powiem tak: wtedy ten telefon mnie uspokoił, ale oczywiście to nie rozwiązało moich problemów. Co do asystenta jeszcze dodam: nie wiem jak to wygląda, ale jeśli ktoś chciałby się podzielić swoją historią, to spoko. Jednak jeśli ta rozmowa nie będzie w moim klimacie, to elo.
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×