Cała aktywność

Cześć, czy ktoś z Was zmagał się z czymś podobnym i rzeczywiście udało mu się z tego wyjść? Od ponad 8 lat leczę się z powodu zaburzeń nastroju, ale bez większej poprawy. Od ostatnich 4 lat czuję się niemal całkowicie odcięty od pozytywnych emocji. Nie miałem trudnego dzieciństwa ani żadnych poważnych traumatycznych doświadczeń w okresie dorastania. Jedyne, co pamiętam, to problemy żołądkowo-jelitowe, z którymi zmagałem się mniej więcej od 15. roku życia, w tym IBS (zespół jelita drażliwego) i SIBO (zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego). Wydaje mi się, że przyczyniały się one do utrzymującego się przez długi czas obniżonego nastroju. Po około 3 latach udało się w dużej mierze opanować problemy fizyczne, a mój stan psychiczny również się poprawił. Później, pewnego wieczoru na imprezie, wypiłem bardzo dużą ilość alkoholu, a przed pójściem spać przyjąłem jak zwykle duloksetynę. Następnego ranka obudziłem się z poczuciem, jakbym był zupełnie innym człowiekiem. Doświadczałem niezwykle silnego lęku, odrętwienia emocjonalnego i psychicznego oraz poważnych objawów depresyjnych. Od tamtej nocy minęły 4,5 roku, a ja nadal nie wróciłem do stanu, w jakim byłem wcześniej. Dwukrotnie przebywałem na oddziałach psychiatrycznych. W tamtym okresie zdiagnozowano u mnie mieszane zaburzenie osobowości z dominującymi cechami borderline. Jednak po latach bardziej szczegółowej diagnostyki ostatecznie wykluczono tę diagnozę, ponieważ nie wykazuję typowych dla zaburzenia osobowości borderline (BPD) objawów, takich jak niestabilność emocjonalna, ryzykowne zachowania czy skłonności autodestrukcyjne. Od tamtej pory próbowałem praktycznie wszystkich dostępnych rodzajów leków: SSRI, NDRI, leków przeciwpsychotycznych, esketaminy, a także lisdeksamfetaminy, którą zacząłem przyjmować po zdiagnozowaniu u mnie ADHD w zeszłym roku. Próbowałem również terapii zastępczej testosteronem, ponieważ jego poziom był u mnie dość niski. Korzystałem też z różnych rodzajów psychoterapii, hipnoterapii, akupunktury oraz rozmaitych technik relaksacyjnych. Żeby nakreślić nieco kontekst mojego życia: obiektywnie rzecz biorąc, wszystko układa się bardzo dobrze. Od 4 lat jestem w szczęśliwym, pełnym miłości związku. Pracuję w branży, w której zawsze chciałem pracować. Mam hobby i pasje, w których jestem naprawdę dobry — przede wszystkim rysowanie i fotografię. Prowadząc własną działalność, zarobiłem też całkiem sporo pieniędzy jak na swój wiek. W zasadzie wszystkie elementy mojego życia wydają się być na swoim miejscu. A jednak nieustannie odczuwam przygnębienie. Nie potrafię tak naprawdę doświadczać radości, współczucia ani wdzięczności. Mam wrażenie, że wewnętrznie jest we mnie bardzo mało przestrzeni na autentyczne przeżywanie życia. Przez większość czasu po prostu próbuję przetrwać. Nie potrafię być obecny w danej chwili. Ciągle muszę uciekać w jakieś zajęcie, żeby mój umysł był czymś pochłonięty. Wiem też, że mam problem z oddzieleniem pracy od czasu wolnego, ponieważ rysowanie jest jednocześnie moim zawodem i jednym z głównych hobby. Myśle też że w moim życiu jest dużo lęku. W zasadzie o wszystko, że zostanę sam, że nie spełnię swoich ambicji, że nie mam pomysłu na nowe prace, że się za wolno rozwijam , że nie urodziłem się kimś innym, że dolar spada/ rośnie. Dosłownie każda duperela sprawia że czuję lęk Często doświadczam bardzo silnych spadków energii, zazwyczaj po południu. W takich momentach odczuwam intensywną nudę, pustkę, smutek i ogólną niechęć do wszystkiego, co mnie otacza. Jednocześnie zdarzają się chwile, kiedy czuję się stosunkowo normalnie. Potrafię pracować, mam mnóstwo pomysłów i wydaje mi się, że wszystko jest w miarę dobrze. Niestety, ten stan nigdy nie utrzymuje się zbyt długo.

Krzyżówki

Podgatunek.

Typ

Antracyt.

Kopalnia węgla

Hmm... Pasowałoby do mnie czasem

Fedrunek.

Kilof

Tomasze bywają wkurwiajace ale da się ich lubić. Obserwacje rodzinne.

Fiu fiu... Nawet nie pytam,ile koni. Czyli jednak motomaniak no no....

Mam słabość do: Ale to by się źle skończyło

@Verinia, @co by tu, jesteśmy tu dla Was też. Wszystko przejdzie.

Trzonek.

@shadow_nojakie motocykle preferujesz? Mnie ciężko szła nauka, choć wsk -ą ujechalam.Na skuterze miałam dwie niegroźne wywrotki. PS.Znam kilku Tomków, dwóch mam nawet w rodzinie.Gaduły takie!

Ale zrobiłem faux pas. Masz rację - dziękuję za zwrócenie uwagi. Zrobiłem rachunek sumienia i poprawka do mojego wcześniejszego posta - Fluoksetyna (Seronil) nie pomógł mi nawet w minimalnym stopniu a Sertralina (Asentra) zadziałała jedynie podczas pierwszej "kuracji" Może taka tabelka skutków ubocznych Cię nieco uspokoi Dołącz do mojego klubu hejterów wenli!

Tomasze to są mądre chłopy, więc się rozumie samo przez się.

takie poczucie nie życia, chcę żyć kurwaaaaaa!!

Cukierka Kasztanka... i chyba w ten sposób zajadam smutki..

Nie było czasu.Więc 2 ugotowane parówki i bułka z serem żółtym, szynką i pomidorem.

Czego to dotyczy? Bo brzmi jakby dało się zacząć od jutra W sensie teraz raczej pomimo złego samopoczucia to nie mam większych problemów z relokacją. Ale już zdążyłem zdziczeć przez przeszłość i nie mam takiego nawyku np. robienia sobie wakacji itp. Ale dałoby się nawet i dalej. Pewnie z męczeniem się przy okazji, ale dałoby się O Ty nawet masz na imie tak jak ja. Jakby co to do Częstochowy zapraszam +1 Chociaż to tak poważna decyzja, że "nadal obawiam się nastoletniej ciąży" O pojawił się temat jednośladów. To tak w sumie marzenie to motocykl. Mogę je spełnić i jutro, ale jednak wiem, że się na nim zabije to tego marzenia świadomie nie będę spełniać

Element