MicMic

Ja chciałem być genialny, najlepszy, wyjątkowy. Tylko wtedy czułem się wartościowy, że mam jakieś obiektywne prawo do życia. Niestety, nie udało mi się, przychodzić taki moment w życiu, że zdajemy sobie sprawę, że nie będziemy już wyjątkowi, nie osiągniemy niczego spektakularnego. Nie znajdziemy wyjątkowej, bajkowej wręcz miłości, bo taka nie istnieje. Nie będziemy mieli przyjaciół jak z amerykańskiego serialu, bo generalnie ludzie mają się w dupie wzajemnie i każdy goni za własnym szczęściem. Miałem okres, że to zaakceptowałem i skupiłem się na tym, co sprawia mi przyjemność. Tak mi się wydawało. Ale teraz wraca uczucie pustki, bezsensu. Może znowu się pomyliłem, za bardzo stłumiłem jakieś potrzeby. Wcale się nie pogodziłem z tym wszystkim, a jedynie to przykryłem pod warstwą racjonalizacji. I tama puściła.

Też mam to uczucie.

Fajne! Obudowa z drewna czy jakiejś płyty wiórowej? Zapodałeś jakieś wygłuszenie obudowy wewnątrz?

Albo Ty mało wrażliwych węch.

Może się przyzwyczaiłaś. Ja prawie zawsze czuję, że w mieszkaniu jest kot, mam dużą wrażliwość na zapachy i dźwięki.

Koty sprawiają, że całe mieszkanie śmierdzi. Przynajmniej takie mam doświadczenia.

Czemu? Tylko bez spojlerów?

Ja nawet nie mogę obejrzeć do końca żadnego filmu, tak bardzo mam to wszystko w dupie.

Feminizm to dosyć szerokie pojęcie, więc nie redukowałbym go, jako pewnego zjawiska, jedynie do działań feministstycznych celebrytek. To tak jakby redukować całą psychologię, jako dyscyplinę nauki, do głupich poradników zalegających na pólłach w empiku i poppsychologicznych rolek z tik toka. Choć akurat Środa to niegłupia kobieta, prowadziła u nas zajęcia w instytucie filozofii, choć akurat nie chodziłem do niej na nic.

Blokujesz, nie mogę wysyłać nic

He? Weź mnie odblokuj na priv na chwilę

Wszystko mnie dziś wkurwia. A najbardziej ci, którzy są zadowoleni pomimo własnej głupoty.

Aha, aha, na pewno.

Tak. Tylko hajs na emeryturę trza oszczędzać.

Jak mi ktoś sfinansuje to why not

"Dom dobry", ale to zapewne nie jest to optymistyczne dzieło, choć zapewne prawdziwsze niż większość szitu, który leci w kinach. Ja zamulam, mam /cenzura/owy humor. Czuję narastającą beznadzieję. Usmażyłem placki i może pójdę z przyjaciółka na pizze.

Jakoś ponad rok temu, po rozstaniu. Czy mamy prawo się cieszyć, gdy inni cierpią? Dlaczego?

Tak. Dokładnie, też się tak czułem jakieś 13 dni temu.

Bardzo dobrze ten opis pasuje to całej klasy bogatych kapitalistów i osób u władzy.

Poniżeniem jest jakikolwiek przymus.

Lol, I to jeszcze płatna. No to jest oszustwo w sumie. Dlatego zawsze należy sprawdzać czy terapeuta ma papiery, certyfikat etc.

Dokładnie tak, aż mnie dziwi, że to taka mało powszechna wiedza. Zazwyczaj jest odwrotnie, dobry terepeuta powinien być jednocześnie psychologiem. Jeśli prowadziła terapie nie będąc terepeuta, to tak. A bardziej wykorzystała Twoja niewiedzę, bo nie prawnie nie jest to nigdzie usankcjonowane.

Źle. Negatywne myśli, narastający lęk przed przyszłością. Zaraz przychodzi właściciel mieszkania podpisać nową umowę, mocno mnie to stresuje. Nowych klientów brak. Czuję się słaby i bezradny.

To na pewno. Ale też grupy związane z depresją to jakiś toksyczny ściek. Same baby, których bezrefleksyjne mózgi zostały totalnie sprane przez poppsychologię.

Ha, najlepiej na pustkowiu, gdzieś nad rzeką, przy ognisku. Owszem, owszem. W tym roku mi się tak udało raz.