Melodiaa

Ludzie dajcie już spokój. Emocje poszły do góry u Dalji na moje oko. Nie ma co eskalowac zbiorowej histerii, formułować zarzutów. Dajcie jej czas...zrobi ci będzie chciała.

Chce spróbować i zobaczyć w którym miejscu tak naprawdę stoję.

Życie forumowe w pełni i trudno nie oprzeć się wrażeniu, że im dłużej tym gorzej.

Zaczynam się wkurwiać...

Owszem to nawet pokazuje miałkość podejścia do niektórych spraw wcześniej. To prawda. I tutaj zawsze udział nerwicy będzie znaczący. Dlatego warto pielęgnować to miejsce bez względu na wszystko. Zaburzeń przybywa a nie ubywa więc mimo rozwijących się socjalów zawsze będą ludzie, którzy tutaj trafią. Pewnie wszystko zależy od spojrzenia, zaburzenia, okoliczności. Z jakiegoś powodu mamy doświadczenia jakie mamy i mimo głębokiego smutku gdzieś tam wewnątrz, że trzeba było się zmierzyć i nadal czuwać aby wszystko było pod kontrolą wiem, że było potrzebne w jakimś sensie. Automatycznie nic się nie dzieje to ciężka praca. I tutaj dosięgnąłeś sedna jak dla mnie. Tak. Sama długo nie dopuszczałam takiej myśli a nawet nie podejrzewałam, że coś się dzieje nie dobrego. Gdy jest się reaktywnym łatwo sobie wszystko wytłumaczyć problemami ale do pewnego momentu. Czy macie tak, że ludzie w waszym otoczeniu zauważają zmiany w Was pod wpływem choroby? Mówią...zieniłaś/ eś się?

Witam Jakoś tu pusto i brakuje dawnego gwaru @Dryagan jak mają się sprawy u Ciebie?

Trudno oczywiście miarodajnie ocenić ale Alibifi działa aktywizująco więc jakieś pobudzenie bym stąd wnioskowała. Rozkręcić też się musi więc raczej czas wpływa tak a nie inaczej. Nie mogę oprzeć się myśli, że córka może mieć traumę szpitalna bo rzeczywiście to nic przyjemnego i mogła to też być naturalna reakcją wypowiedziany w niepokojący dla was sposob. Ludzie tutaj nie jednokrotnie o tym piszą i raczej nikt nie chce wracać. Chory człowiek musi nie dość że zmagać się z sobą to jeszcze z trudna atmosfera szpitalna. Warto to z nią poruszyć aby opowiedziała o lękach z tym związanych. Niby tak ale patrząc jako rodzic, który zmaga się z choroba dziecka to raczej odpowiedzialne mimo pełnoletności. Widzę zatroskana mamę, która pewnie próbuje zrozumieć emocje dziecka. Dobrze, że ma opiekę.

Choroba zazwyczaj kojarzy się nam z tym, co zabiera, utrudnia albo zmienia na gorsze. Zaczęłam się zastanawiać czy w człowieku zostawia też coś wartościowego. Może dzięki własnym doświadczeniom lepiej rozumiecie innych? Mniej oceniacie, bardziej doceniacie zwyczajne dobre dni albo lepiej znacie samych siebie? A może nie zgadzacie się z takim podejściem i uważacie, że jeśli coś się zmieniło w Was na lepsze, to stało się mimo choroby a nie dzięki niej? Jestem ciekawa obu perspektyw. Co się zmieniło u Was?

Przykre. Podobno uczucia po stracie psa można odczuwać tak samo jak po stracie dziecka. To miłość bezwarunkowa. Najważniejsze to spać spokojnie.

Nigdy nie chciałbym wracać. To czas kiedy zaczynały wychodzić na światło dzienne zaburzenia Jeżeli cofnąć to już dlatego aby zmienić parę decyzji, które uruchomiły tą falę spierdolenia.

Spoko

Boli mnie dziś bardziej noga

Zjadłam śniadanie, wypiłam kawę...dalej pomysle co mogę jeszcze dziś zrobić.

Wróci jak ochłonie.

Można się nauczyć xD Nikomu nic nie przychodzi od tak. Akurat sport zespołowy świetnie się nadaje aby rozwijać umiejętności interpersonalne a w naszych schorzeniach trochę to taki półśrodek, który może przynieść wiele korzyści. Wspomniana obcość jest tylko chwilowa...do pierwszego wygranego meczu "Badania nad wpływem sportu drużynowego na kształtowanie prospołecznych postaw wykazały, że regularne uczestnictwo w sportach zespołowych koreluje z wyższym poziomem zachowań prospołecznych, większą skłonnością do altruizmu oraz lepszymi umiejętnościami interpersonalnymi (Fraser-Thomas, Côté, i Deakin, 2005). Meta-analiza przeprowadzona przez Rutgera Engelsa i współpracowników (2017) wykazała, że młodzież zaangażowana w sporty drużynowe rzadziej wykazuje zachowania agresywne i dewiacyjne w porównaniu do swoich rówieśników, którzy nie uczestniczą w tego typu aktywnościach. Mechanizmy te są szczególnie widoczne w kontekście teorii tożsamości społecznej Henri’ego Tajfela i Johna Turnera – przynależność do drużyny buduje silne poczucie wspólnoty, które wzmacnia prospołeczne postawy i zmniejsza skłonność do działań antyspołecznych"

Spoko

Czeka mnie chyba bezsenna noc.

Też dobra jak pomaga

@Dalila_ ochłoń. Odetnij się i zresetuj myśli. To pomaga

Z czasem zauważysz, że to najlepsze co możesz zrobić dla siebie. Zmiany to krew, pot i łzy. Stare schematy myślowe trudno zmieć na nowe i wprowadzić w zycie. Nie działa to tak jak za dotknięciem czarodziejskiej rożdźki. Powodzenia a w razie potrzeby pisz.

Zazdro. Obawiam się, że nie wrócę na rolki ale cieszę się, że Tobie idzie tak sprawnie

Kawa, forum, muzyka, relaks i uwierająca noga

Nie używam mydła tradycyjnego od dawna ale na pewno jak dolejesz wody do mydła w płynie to piana będzie

Masz wirtualnego przytulasa