Heledore

No to żeby Cię za bardzo nie wymęczyło.

Niestety są w każdym bardziej intensywnym depresyjnym epizodzie. Nauczyłam się, żeby im nie ulegać, kiedy jest bardzo ciężko pozwalam sobie na alprazolam. A kiedy już nie daję rady- psychiatryczna izba przyjęć

Ja już od baaaaardzo dawna się nie okaleczam. Nawet nie pamiętam już kiedy był ostatni tego typu incydent. Kiedyś to było dla mnie jedyne wyjście z sytuacji, żeby uwolnić emocje. Jednak po terapii przeszła ta potrzeba No i teraz daję radę bez

Całkiem ok. Tylko sennie. Ale mam nadzieję, że kawa pomoże.

Nie wiem czy to akurat antydepresant to wywołał, ale zmniejszenie dawki antydepresantu i zwiększenie dawki stabilizatora pomogło nieco wygładzić stan mieszany. Za wcześnie, żeby powiedzieć, że całkowicie się z nim pożegnałam póki co, bo to dopiero 2 tygodnie od zmiany dawek, ale chyba jestem dobrej myśli.

Po raz pierwszy od baaaaaaaaaardzo dawna- kaszę manną na mleku

Wiem, znam to z autopsji.

Fakt, że nie muszę dzisiaj wychodzić z domu

Ale czy naprawdę warto zamieniać to na agresję w swoją stronę? Nie ma innej opcji?

Psychicznie nieźle. Za to fizycznie-obolała.

To nie o to chodzi, że nie lubię, bo jest wręcz przeciwnie. Tylko dzisiaj nie mam ochoty.

Ani jednego - zupełnie nie mam ochoty. Tak samo faworki.

Takiego życia. Ale chyba nie mam szans na inne...

Ja już nie chcę. Ja już po prostu nie chcę...

U mnie też. Chyba się stabilizuję. Ale nie w tym punkcie sinusoidy, w którym bym chciała...

Sennie. Próbuję się kawą dobudzić.

Amen.

Głównie nie zgadzam się z tym, że były same zero-jedynkowe odpowiedzi. Lepsze byłoby jakieś spektrum.

Odświeżam temat Mi wyszło tak: No i... z częścią się zgadzam, a z częścią nie

i na wieczór się wypogodziło

Czy jeśli sama dla siebie nie istnieję, to nie istnieję także dla innych?

Bez sensu. I do tego niewyspana.

Tak bardzo nie stało się nic. To tylko mój świat stanął i nie chce ruszyć.