Heledore

Piorę, gotuję makaron, szydełkuję, dopijam kawę i oglądam dokument na Netflixie o kolejnej mormońskiej sekcie. Właściwie pranie i gotowanie makaronu to się samo robi

No właśnie- MUSZĘ. Jak będziesz się zmuszać to nic z tego nie będzie. Bo zacznie Ci się negatywnie kojarzyć i będziesz na to źle reagowała. Najważniejsze to zacząć chcieć robić te rzeczy. Może nie wszystkie na hura, ale stopniowo, po trochu. Jak zobaczysz, że nic Ci nie zagraża, to ochota przyjdzie i na resztę rzeczy.

To dobrze. Oby tylko było tak jak najdłużej. Dzięki. Bez sensu mi zupełnie. Rzeczy mnie przerastają, zwłaszcza te, do których należy kontakt z ludźmi. Najchętniej cały czas bym spała.

Cześć

Bez sensu.

Trzymam kciuki, żeby Ci tam pomogli i finalnie, żeby było lepiej.

Że mi przemeblowali sklep i połowy rzeczy nie mogę znaleźć

Ja tak normalnie jestem introwertykiem. Spotkania z ludźmi zawsze na dłuższą metę mnie męczą. Z ludźmi, których uwielbiam, też. I potem zaszywam się w domu żeby odpocząć. W depresji jest to jeszcze bardziej pogłębione. A w hipomanii- cóż, dusza towarzystwa. Zupełnie jakbym nie była sobą.

jakaś rozbita

W sumie, to sama nie wiem.

Jakoś. 9 miesięcy od szpitala. To już coś.

A to u mnie jeszcze normalnie, bez udziału komputera

Bez większych zmian.

@Eulaliaa cieszę się, że pobyt w szpitalu Ci pomógł. Życzę Ci, żeby Twoja remisja trwała jak najdłużej. Racja, pobyty w szpitalu nie są przyjemne. Ale przecież nie idziemy tam, żeby było przyjemnie, tylko żeby skutecznie nas leczono... U mnie kiepsko. Zero sensu, nadziei, sił. A już pojawiały się promyczki nadziei, że może będzie dobrze...

No mnie trochę faktycznie dziąsło pobolewa po podaniu znieczulenia, ale i tak dużo mniej niż samo grzebanie w zębie.

Jak to zrobiłaś? I w jakim czasie?

Mnie tam zawsze w sumie boli więc zawsze idzie znieczulenie. Ale mam je w cenie wizyty, więc luz.

Bez sensu, zupełnie bez sensu. I bez motywacji.

God bless anesthesia.

kiepsko

wykorzystują chwile nieuwagi

Znów są. Czekają tylko, żeby wyjść na światło dzienne.

Beznadziejnie. Nie mam już siły. Jestem tak cholernie zmęczona.

"przez zjednoczone stany lękowe w śmierć zaprzężony ciągnie mnie wóz" Maria Peszek, Pibloktoq

No to dobrze, cieszę się.