Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

Kama1234

Użytkownik
  • Zawartość

    40
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  1. Gratuluję! Ja też wychodzę z tego paskudztwa i robię to podobnie jak Ty, staram się patrzeć na siebie oczyma innych. Raz sie udaje, raz nie, ale próbować trzeba... Zmieniłam ponadto wiele w swoim zyciu (m. in, srodowisko, pracę) i to było niewyobrażalnym impulsem do "nowego zycia bez nerwicy". Życzę szczęścia i wytrwałości Kama
  2. Kama1234

    Niecierpliwosc

    Ludzie, Jezuuu, jak ja nie cierpię czekania!!! Wykańcza mnie to. A najgorsze jest czekanie nie na rzeczy przyjemne (np.Święta), tylko na rzeczy przykre, acz nieuniknione -np.wizyta u lekarza lub egzamin. Ja teraz właśnie czekam i szlag mnie trafia i boję się też... Chcę, żeby juz było po wszystkim.
  3. Cześć, oczywiście, że pora roku ma wpływ na nasze samopoczucie, nerwice i depresje. Znana jest odrębna jednostka chorobowa zwana po prostu "depresją jesienno-zimową". Nie jest to derpresja "typowa". Polega to przede wszystkim na tym, że człowiek zaczyna odczuwać brak światła słonecznego, co skutkuje słabszym wydzielaniem melatoniny, a co za tym idzie- serotoniny i endorfiny. Te hormony są odpowiedzialne za m.in. podłe samopoczucie jesienią i zimą. Mój mąż cierpi na taką depresję sezonową. Trudno z nim wytrzymać, naprawdę. Ale walczę i staram się zrozumieć, choć nie jest łatwo. Ja sama lubię jesienne wieczory i nawet deszcz za oknem, ja cierpię na fobię społeczną w pewnych, określonych sytuacjach. Pozdrawiam, Kama
  4. Ja się nie boję bakterii. Ja NIENAWIDZĘ BAŁAGANU! Niewielki kurz na meblach przeszkadza mi w stopniu raczej niewilekim. Za to życ mi nie pozwala nieporządek, porozrzucane rzeczy, pozostawiane ubrania, brudne naczynia itp. Przestrzeń stołu - tu jest mój świr pogrzebany - musi być pusta. Na stole nie ma prawa znajdowac się nic ponad cukierniczkę, wazon i ewentualnie salaterkę ze słodyczami. RESZTA WON!!! Nie muszę chyba pisać, jak to utrudnia życie mnie i moim współlokatorom... Mój mąż stosuje czasem makabryczną "terapię' i zastawia stół różnym śmieciem sortu wszelkiego. I nie pozwala sprzątać... A ja dostaję fioła, nie mogę na to patrzeć i wychodzę. Mam też fobię "zapachową": często wydaje mi się, że śmierdzę potem i że to jest wyczuwalne dla otoczenia (oczywiscie to nieprawda, tylko moje urojenia). Dlatego muszę często - latem po kilka razy w ciągu dnia - brać prysznic. I, jak pisałam, nie ma to raczej związku z bakteriami, to świr innego rodzaju, ale nie mniej uciążliwy. Pozdrawiam wszystkich neurotyków! Kama
  5. Ja się nie boję bakterii. Ja NIENAWIDZĘ BAŁAGANU! Niewielki kurz na meblach przeszkadza mi w stopniu raczej niewilekim. Za to życ mi nie pozwala nieporządek, porozrzucane rzeczy, pozostawiane ubrania, brudne naczynia itp. Przestrzeń stołu - tu jest mój świr pogrzebany - musi być pusta. Na stole nie ma prawa znajdowac się nic ponad cukierniczkę, wazon i ewentualnie salaterkę ze słodyczami. RESZTA WON!!! Nie muszę chyba pisać, jak to utrudnia życie mnie i moim współlokatorom... Mój mąż stosuje czasem makabryczną "terapię' i zastawia stół różnym śmieciem sortu wszelkiego. I nie pozwala sprzątać... A ja dostaję fioła, nie mogę na to patrzeć i wychodzę. Mam też fobię "zapachową": często wydaje mi się, że śmierdzę potem i że to jest wyczuwalne dla otoczenia (oczywiscie to nieprawda, tylko moje urojenia). Dlatego muszę często - latem po kilka razy w ciągu dnia - brać prysznic. I, jak pisałam, nie ma to raczej związku z bakteriami, to świr innego rodzaju, ale nie mniej uciążliwy. Pozdrawiam wszystkich neurotyków! Kama
  6. Kukubara, Poranne, czarne myśli o przyszłości raczej kojarzą mi się z objawami typowymi dla depresji i/lub nerwicy lękowej. Zresztą, zwał jak chciał, jedno i drugie to paskudztwo. Ja tez tak mam, niestety.. Pzdr Kama
  7. Owszem, niestety. Tą są natręctwa. Zgadzam się z Torhild, wizyta u lekarza będzie najlepszym wyjściem, jesli nie możesz już z tym zyc albo po prostu jesli Cię to męczy. Pzdr Kama
  8. Kate, Jigga sen był moim "lekarstwem" przez długie miesiące depresji w liceum. Przez jakis czas w ogóle nie chodziłam do szkoły, tylko spałam i spałam... Bardzo chciałam (i chcę nadal), aby śmierć wyglądała właśnie jak wspaniały, głęboki sen... Kama
  9. O, kochana, ale Ci zazdroszczę!!! Ja jestem wykończona nerwowo przez mieszkanie z mężem niestety... Nie mogę tak zapanowac nad przestrzenią, jakbym chciała. On jest strasznym bałaganiarzem, za sobą pozostawia tony papierzysk, gazet, książek, publikacji itp. a do tego śrubek, kondensatorów, drucików itp... W dodatku nie pozwala mi niczego sprzatać (mówi, że w ten sposób "leczy" moją nerwicę)... Z utęskinieniem wspominam czasy mieszkaniowej samotności... Mam nadzieję, że u Ciebie jest lepiej, pozdrawiam Kama
  10. A ja z tym walczę - z różnym skutkiem, ale gdybym chciała sie poddawać wszystkim "nakazom", to bym wyjść z domu nie mogła... Mam też coś takiego: niechęć do zmian różnego typu: np. tapety na kompie itpd. Dostałam od kolegi cudnego misia pandę wśród zieleni, ale się wzdragam przed zmianą, bo (tak sobie to moja "psyche" tlumaczy) jak zmienię, to zmienic się też mogą warunki życiowe (np. ktoś umrze, ja stracę pracę lub przejedzie mnie samochód i wyląduję na wózku). Dlatego na raziez nie zmieniam, bo się boję. Czasem się przełamuję i rzeczywiście nic sie nie dzieje, ale niech tylko wydarzy sie cos nieprzyjemnego, od razu kojarzę sobie to z faktem zmiany: Aha, gdybym nie zmieniła wyświetlacza na telefonie, to by sie to nie stało. Tak więc to moja wina, że moja siostra, która jest w ciąży, poszła do szpitala! Szału można dostać!!! Walczę, ale sami wiecie, jak to jest... Kama
  11. Kama1234

    Nerwica a prawo jazdy

    Betty, nie martw się, to minie! ja też tak miałam, ale po kilkunastu jazdach strach był o wiele mniejszy niż na początku - po prostu nabiera się wprawy i pewności siebie! Nie nastawiaj się źle - myśl pozytywnie. Wiem, że to łatwo się mówi, ale musisz próbowac!!! Pzdr Kama
  12. Kama1234

    Moje problemy

    Wyspiański napisał kiedyś taki wiersz przepiękny, którego fragment zacytuję z pamięci, więc może być niedokładny, za co przepraszam z góry: "O, kocham Kraków, bo nie od kamieni przykrościm doznał, lecz odżywych ludzi... (...) Im więcej we mnie kamieni rzucicie złożycie stos: stanę na szczycie!" Ten artysta był wielkim człowiekiem, a również (a może właśnie dlatego) cierpiał przez swój wrażliwy ogląd świata. Był nierozumiany i czasem szykanowany przez innych, tak naprawdę - pomimo wielu znajomych i "przyjaciół" był samotny. Nie wiem, czy to może stanowić jakieś pocieszenie, ale warto się nad tym zastanowić. Ludzie często bywają okrutni i żli. Nie znaczy to, że mamy do każdego człowieka podchodzić jak pies do jeża. Nie wszyscy są źli, tylko tak trudno odróżnić i wyselekcjonować tych dobrych! Ale co do posiadania małowartościowych znajomych, "byle tylko ktoś był" - to nie jest dobry pomysł. Rzeczywiście, lepiej chodzić samotnie, ale z podniesioną głową. A tak poza tym:przecież nie jestes sama, patrz, ilu ludzi zainteresowało sie Twoją osobą, ile masz odpowiedzi! Ten fakt chyba jest wielce podnoszący na duchu, prawda? Pozdrawiam Cię serdecznie Kama
  13. Kawa, podziwiam Twoją przenikliwość i talent (tak, tak!) pisarski. Ja, pijąc czwarte piwo, nie byłabym juz tak spójna, logiczna i krasomówcza, a Ty nawet jednego błędu nie zrobiłaś! Co do Twojego problemu, to sama to przeżywałam na studiach. Mogłam sobie pozwolić na nocne niesypianie i alkohol do rana, żeby uśmierzyc ból świata, który mnie drążył okrutnie. Życie - tzw.szare - zweryfikowało ten problem: na poły, bo niezupełnie. Teraz łatwo zasypiam, ale - niestety - o świcie budzi mnie koszmarny lęk i nie pozwala dalej spać... i żadne używki ani leki nic mi już o tej porze nie pomogą, bo przecież za jakieś 3 godziny trzeba wstać i być w jakiej-takiej formie... Walczę jednak, choć nie jest łatwo, ale myślę, że powoli wspinam się ku wolności... ...czego i Tobie życzę. Pozdrawiam Cię serdecznie i czekam na Twoje dalsze, piękne posty. P.S. Masz artystyczną duszę, więc pewnie dlatego cierpisz na hipertrofię uczuć... Aha, zazdroszczę Ci kota, mojego przejechał samochód w zeszłym roku. To była - i jest - straszna rozpacz.... Kama
  14. Kama1234

    Nerwica a prawo jazdy

    Wykłady to jeszcze pestka! Dopiero jak się jazdy zaczną, to będzie... Tzn. u mnie tak było - u Ciebie może być zupełnie odwrotnie! Przede wszystkim w czasie jazd nie mogłam brać leków - i to było okropne! Ale jakoś przeżyłam, choć przed każdą jazdą trzęsłam się jak galareta i nie mogłam sobie przetłumaczyć, że przecież nic mi nie grozi i wszystko jest OK. Życzę sukcesów! Kama
  15. Owszem, też nie cierpię czyszczarek MPO, ale to nie one same w sobie mnie przerażają, lecz świadomość tego, że niestety, zaczyna światać i nadchodzi nowy wstrętny dzień z problemami, którym trzeba będzie stawić czoło... Pzdr Kama
×