co by tu

Kompletnie ignoruje ludzi i system Ja nawet żadnych potrzeb nie mam A dzisiaj do mnie dotarło że życie będzie dla mnie bezlitosne

dlaczego egzystuję

Głęboki PRL, podpisanie papierów w sądzie w polskim mieście i taki mocny klimat poronionego filmu kryminalnego.

mega fajnie dzisiaj i wczoraj, może będę żyć

A gardzę bo co

Chcę żyć we własnym świecie. Nie odnajdę się w życiu nigdy. Wiele rzeczy mi nie odpowiada więc mam wywalone i tak pozostanie zawsze. Wszystko wokół mnie przytłacza to choreee jest ;/

sram na to wszystko

lepiej gdy planuję wyjazd z tego..... no właśnie, po prostu straciłam cierpliwość, ale czuję, że otwiera się perspektywa

anhedonia to u mnie bezsens życia, płytkość, sytuacja bez wyjścia i brak wyboru, niechęć do czegokolwiek, zero przyjemności, tak odbieram anhedonię

siedzenie przed komputerem cały dzień, na kompie lepiej mi się myśli

mam tak samo, ale od kilku tygodni mam realistyczne i długie sny z przekazem dzięki lekowi trittico

na niczym mi nie zależy ;/ a przy tym wszystkim się przejmuję ;/ co to ;/ mam ochotę tym jebnąć ;/

o tym by stąd wyjechać i w końcu wyluzować, tutaj się rozpierdolę gdy tu będę nadal trwać

mam napad szału

ostatnia nocka w domu, poszłam spać z bólem głowy i obudziłam się z bólem głowy, sen miałam rwany, niech mnie leczą w szpitalu

O młodości sobie myślę. Brakuje mi tego sposobu przeżywania młodego życia i tego młodzieńczego podejścia. Nienawidzę swojego dorosłego życia i problemów z dupy na pewno nie mojej. Dorosłe życie to dramat nie życie. Nienawidzę tego kraju.

udręka, brak wyboru, lament: oto co mi życie proponuje

niech mi się przełączy w mózgu i niech to życie zacznie być sensowne

Spacer nad zimową rzeką i mroźny wiatr wiejący prosto w twarz. Lampiłam się na drzewa a od zachmurzonego nieba nie mogłam oderwać wzroku.

nieee lubię jeść, wiem to po dzisiejszym gyrosku

poyebana kurwica i tyle, i tylko czuję te kurwice która mnie ogarnęła

Permanentnie czuję się pozbawiona duszy i osobowości. Po prostu ich nie czuję. W tamtym tygodniu miałam jeden z piękniejszych dni w życiu. Czułam głęboką empatię, byłam bardzo uśmiechnięta i dużo się śmiałam. Byłam żywsza, mile usposobiona z sercem na dłoni. Niestety choroba degraduje mnie do roli kogoś bezsensownego tak bym nigdy przypadkiem życia pięknie nie przeżyła i żeby mnie podliło na co dzień.

Nic nie muszę ka.pe.wu Gardzę życiem ka.pi.to

Mam ochotę się rozszarpać.