mark123

A może moja senność wynika z problemu z wczesnym pójściem spać. Ogólnie moje obecne problemy związane ze snem zaczęły się dość niewinnie prawie 6 lat temu, gdy z pewnych powodów w weekendy ja i rodzice zaczęliśmy chodzić spać do domu mojej babci. Postanowiłem wtedy, że w te weekendowe wieczory dłużej sobie posiedzę, np. słuchając radia. Zacząłem chodzić wtedy spać około 0-1, a w tygodniu chodziłem przeważnie o 22-23, jeśli nie miałem nauki. Niecałe 4 lata temu pomyślałem sobie, że nie zaszkodzi i w tygodniu dłużej sobie posiedzieć. Najpierw tylko w niektóre dni tygodnia siedziałem przeważnie do 0-1, a później w każdy dzień. Następnie zacząłem chodzić spać powoli coraz później. Ponad 2 lata temu, gdy byłem już na studiach zacząłem sobie obiecywać, że przestanę chodzić tak późno spać, ale popołudniu już często myślałem o wieczorze jak to fajnie będzie, że pójdę późno spać. Rano coraz trudniej mi się wstawało i miałem ochotę coraz później wstawać, w dzień zaczynałem coraz bardziej przysypiać podczas nudnych czynności i jeszcze bardziej obiecywałem sobie i czasem także matce, że zacznę chodzić wcześniej spać, ale wieczorem już miałem inne plany, czyli żeby nie iść wcześnie spać. Obecnie chodzę spać przeważnie między 2, a 3, albo czasem między 3, a 4, (ale już bardzo rzadko obiecuję, że zacznę chodzić wcześniej spać, bo zauważyłem, że to bezskuteczne)(z zasypianiem po położeniu się zazwyczaj nie mam problemu), a wstaję o 11:30, jeśli jest możliwość, ale gdyby mnie nikt nie budził, to pewnie spałbym do 13-14. Chyba, że jest wyższa konieczność wczesnego pójścia spać, to wtedy obiecuję sobie, że pójdę około 23, ale idę około 1. (Za to gdzieś tak do około 15 roku życia lubiłem chodzić wcześnie spać i wcześnie wstawać np. o 4, 5, 6 i czasem robiłem tak, gdy była możliwość (ale to akurat nie było dla mnie w ogóle żadnym problemem), lubiłem wtedy patrzeć w niebo, jak się rozwidnia i na budynki, jak pojawia się na nich światło słoneczne).

Nie bezsenność, tylko senność. Nie, nie biorę leków.

Nie bezsenność, tylko senność. Nie, nie biorę leków.

Rozmowa rodziców w drugim pokoju, że nie rozumiem, o co w niej chodzi -- 09 mar 2013, 14:55 -- Nie lubię, kiedy rodzice rozmawiają ze sobą na jakiś temat związany z przeszłością (a ten taki był), bo mi się wtedy ostro tłoczą myśli w głowie, jak wyglądało moje początkowe dzieciństwo

Rozmowa rodziców w drugim pokoju, że nie rozumiem, o co w niej chodzi -- 09 mar 2013, 14:55 -- Nie lubię, kiedy rodzice rozmawiają ze sobą na jakiś temat związany z przeszłością (a ten taki był), bo mi się wtedy ostro tłoczą myśli w głowie, jak wyglądało moje początkowe dzieciństwo

błonnik

błonnik

To z objawów depresji mam 8, utrzymują się stale od prawie 6 lat z różnym nasileniem. Pierwszy raz pojawiły się ponad 8 lat temu, ale wtedy nie pojawiały się codziennie, a jak się pojawiły to na kilkadziesiąt minut, czasem kilka godzin. Spośród wymienionych 6 głównych objawów osiowych nerwicy obecnie mam 5. Wchodząc w szczegółowe objawy, to najstarsze objawy utrzymują się od około 18-19 lat, najnowsze od 2 lat.

To z objawów depresji mam 8, utrzymują się stale od prawie 6 lat z różnym nasileniem. Pierwszy raz pojawiły się ponad 8 lat temu, ale wtedy nie pojawiały się codziennie, a jak się pojawiły to na kilkadziesiąt minut, czasem kilka godzin. Spośród wymienionych 6 głównych objawów osiowych nerwicy obecnie mam 5. Wchodząc w szczegółowe objawy, to najstarsze objawy utrzymują się od około 18-19 lat, najnowsze od 2 lat.

Moje zaburzenia snu się nasiliły, teraz nawet na kolokwiach, egzaminach przysypiam.

Moje zaburzenia snu się nasiliły, teraz nawet na kolokwiach, egzaminach przysypiam.

korek

korek

Ja największym niejadkiem bywałem u babci, a normalnie w domu to mniejszym i krócej.

Ja największym niejadkiem bywałem u babci, a normalnie w domu to mniejszym i krócej.

A jem dosyć sporo i nie uprawiam żadnych sportów, w ogóle mało ruchu mam. A w dzieciństwie byłem niejadkiem, miałem więcej ruchu i miałem nadwagę, nie pamiętam ile dokładnie ważyłem, ale wiem, że była mowa o nadwadze. Albo nerwica, albo zaburzenie metabolizmu (chociaż w dzieciństwie to raczej zaburzenie metabolizmu, bo od nerwicy się chyba nie tyje).

A jem dosyć sporo i nie uprawiam żadnych sportów, w ogóle mało ruchu mam. A w dzieciństwie byłem niejadkiem, miałem więcej ruchu i miałem nadwagę, nie pamiętam ile dokładnie ważyłem, ale wiem, że była mowa o nadwadze. Albo nerwica, albo zaburzenie metabolizmu (chociaż w dzieciństwie to raczej zaburzenie metabolizmu, bo od nerwicy się chyba nie tyje).

Ja się jąkam, gdy mam coś mówić (nasilenie zależy od tego, jak długo mam coś mówić, jak długo mam rozmawiać), albo jak ktoś coś do mnie powie z zaskoczenia albo jak mnie ktoś okrzyczy lub skrytykuje. Zaczęło się, gdy miałem jakieś 7-8 lat. -- 08 mar 2013, 22:41 -- Nie skupiam się za bardzo na swoim jąkaniu, bo ja rzadko się odzywam do ludzi. Jeśli chodzi o postrzeganie, to tak, jak ludzi niejąkających się. Nieraz mnie to denerwuje, ale mnie nierzadko wszystko denerwuje

Ja się jąkam, gdy mam coś mówić (nasilenie zależy od tego, jak długo mam coś mówić, jak długo mam rozmawiać), albo jak ktoś coś do mnie powie z zaskoczenia albo jak mnie ktoś okrzyczy lub skrytykuje. Zaczęło się, gdy miałem jakieś 7-8 lat. -- 08 mar 2013, 22:41 -- Nie skupiam się za bardzo na swoim jąkaniu, bo ja rzadko się odzywam do ludzi. Jeśli chodzi o postrzeganie, to tak, jak ludzi niejąkających się. Nieraz mnie to denerwuje, ale mnie nierzadko wszystko denerwuje

Wzrost: około 174 cm, waga: 53 kg

Wzrost: około 174 cm, waga: 53 kg

Mnie się zdarza, ale pod wpływem bodźca zewnętrznego lub wewnętrznego (odpowiedniej muzyki lub myślenia o czymś tajemniczym). Gdy bodziec znika, derealizacja też znika. Pisałem o tym tu trochę jakiś czas temu.

Mnie się zdarza, ale pod wpływem bodźca zewnętrznego lub wewnętrznego (odpowiedniej muzyki lub myślenia o czymś tajemniczym). Gdy bodziec znika, derealizacja też znika. Pisałem o tym tu trochę jakiś czas temu.

ciemno - noc

ciemno - noc