L.E.

Juleczka1982, rozmawiałaś o efektach ubocznych leku z lekarzem, który Ci go przypisał?

nieboszczyk, szkoda, że Cię nie będzie

luk_dig, ja też nie, ale mi to wcale nie przeszkadza

be_strong, nawet mnie nie strasz. Kurcze wystarczy mi teraz problemów z robalami

gosia83, na siłę swojej matki nie zmienisz, ale możesz zmienić swoje podejście do niej. Myślę, że pójście na terapię to dobry pomysł, zwłaszcza, że zewnętrznie masz jak najlepsze warunki do tego, żeby być szczęśliwa

Lilith, ale bym sobie dzisiaj z Tobą ryja podarła! Zwłaszcza, że nieźle trzymasz melodię i byś mnie na dobrą (w miarę) drogę sprowadzała

LenaLina, my tu możemy tylko sobie pogdybać. Tylko psycholog albo psychiatra może stwierdzić, co Ci dolega. Wydaje mi się, że do psychologa możesz iść bez rodzica, ale pewna nie jestem.

Lilith, i tańce wokół ogniska. Nie zapominaj o tańcach.

gosia83, bez sensu jest jej podejście Niestety matki często tak mają. Ja pochodzę w sumie ze zdrowej i normalnej rodziny, ale jak pojawi się jakiś problem to też nie wypuszcza się go poza rodzinę. A moi rodzice kompletnie nie są w stanie pojąć z czego ja się leczę. Chodzisz na terapię?

depresyjny21lat, lekarz rodzinny lekarzem rodzinnym. Czemu się nie leczysz?

Lilith, wiewiórki i zaskrońce?

gosia83, witaj Bardzo smutne to, co piszesz. Nie mniej jednak trzeba przyznać, że jesteś silną i odważną osobą, że udało Ci się ułożyć sobie życie

depresyjny21lat, sam nie chcesz sobie pomóc i marudzisz. Terapia nie polega na tym, że ktoś każe Ci cokolwiek robić albo myśleć. Ale trochę masz racji - musisz zaakceptować życie takie jakie jest, ALE to jak Ty je widzisz kształtuje się tylko w Twojej głowie, a z perspektywy zdrowej psychiki wiele rzeczy wygląda zupełnie inaczej.

Candy14, a ja jestem złą babą - nie mogę spać to niech facet też nie śpi i gada ze mną

depresyjny21lat, może powielę już zadane pytanie - leczysz się? Chodzisz na terapię?

Witalina, cześć

depresyjny21lat, przecież to nie zawsze jest tak. Dzięki terapii można nauczyć się żyć ze swoją przeszłością. Ja tam jakaś wybitnie zdrowa ani szczęśliwa w tej chwili nie jestem, ale jak porównam to ze stanem, w jakim byłam 2 lata temu to wiem, że mogę być z siebie dumna i mam się z czego cieszyć. Mam nadzieję, że też tego doświadczysz

sancia1154, witaj Mam nadzieję, że nas polubisz, chociaż merytorycznej dyskusji znajdziesz tu mało. Więcej marudzimy

depresyjny21lat, ano z tym to też mam trochę problem. Ale spójrz na to tak: oni nie rozumieją jakie mają szczęście. My kiedyś też będziemy zdrowi i będziemy umieli się tym cieszyć i to docenić. Czyli będziemy mieli jeden powód do radości więcej niż ludzie, którzy nigdy nie mieli chorób czy zaburzeń psychicznych.

New-Tenuis, a mi się powtórzenia podobają Ogólnie to jest dobrze, z tym, że.... Ciężko mi to ująć... Cały wiersz jest jakąś metaforą, ale niektóre zwroty wydają mi się trochę zbyt dosłowne. Wybacz czepialstwo, swojego czasu sama sporo pisałam i nawet byłam w grupie poetyckiej. Nie mówię, że się jakoś wybitnie znam, ale talent rozpoznać umiem, więc fajnie byłoby go rozwijać

Ja tam nie patrzę tylko sama śpię. A jak chrapie to kopię

depresyjny21lat, jak dla mnie to trochę przesadzasz. Nie ma jakiegoś podziału na klasy społeczne czy kasty i nie zawsze jest tak, że zawsze się jest w jednej grupie. Nie wiem, czy chodzi Ci tu o aspekt ekonomiczny czy tak ogólnie, ale nie ma takich ludzi (albo jest ich bardzo niewielu), którzy żyją jak w bajce. Każdy ma jakieś swoje problemy. Gdyby piękni i bogaci mieli tak idealnie to czemu popełnialiby samobójstwa albo uzależniali się od narkotyków?

Agasaya, dobre A reszta to już mi coś Zmierzchem trąci

carlosbueno, a co Cię podkusiło?

carlosbueno, tak A Ty co studiowałeś? Werty, niczego nie każę Ci robić, ale po to ma forum wydzielone tematy, żeby o nich dyskutować, a nie wszędzie o d*pie Maryni. jaskolka83, no ja to akurat nie, ale pewnych rzeczy powinniśmy sami pilnować, a nie tylko patrzeć na moderację. Zwłaszcza, że to jest całkiem fajny temat