Skocz do zawartości
Nerwica.com

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. Tak trzymaj Ogólnie jak się poogląda filmy/seriale z lat 70 czy 80 to widać, że tamtejsze pokolenia szybciej nadgryzał ząb czasu. Ówcześnie czterdziestolatkowie wyglądają często na obecnych pięćdziecięciopięciolatków. Widocznie mamy lżejsze i zdrowsze życie mimo wszystko.
  3. No właśnie nie w tym rzecz. Okazuje się, że założonym przez siebie nowym wątkiem poruszyłeś jakieś pokłady - nie wiem czego - we mnie. Żal do mojej mamy?Nie. Rozpamiętywanie przeszłości?Nie. Ale coś to we mnie poruszyło. To dobrze.
  4. Maat

    Asystenci zdrowienia

    @rotten soul,tylko jeszcze odnośnie przeciwności losu. Musiałam kilka lat temu zderzyć się z brutalną prawdą o mnie, czyli z alkoholizmem. Kiedyś na terapii grupowej terapeuta powiedział nam"Jesteście trzeźwi nie dzięki terapii.Jesteście trzeźwi dzięki sobie."
  5. Ja nie pisałam o dumie z powodu choroby, tylko ze mnie pomimo choroby. Moi rodzice można powiedzieć zignorowali fakt moich problemów. To nie mój przypadek. Jestem samodzielna. Ok niedoczytałam. Chyba nie jestem nieogarem w twoim rozumieniu.
  6. Depresja puka do Twych drzwi niechciana? Pocieszyłbym Cię, gdybym tylko umiał pocieszać ludzi.
  7. Mnie też nie. To, że ktoś wyszedł z choroby za pomocą określonego sposobu nie oznacza z automatu, że u mnie też to się sprawdzi. Jesteśmy zbyt odmienni w wielu detalach. Ja raczej dzięki przeciwnościom losu bardziej niszczeję, niż się rozwijam. Nabywam doświadczeń, to fakt, ale to raczej dodatkowe kule u nogi niźli skrzydła. Obawiam się coraz większa grupa ludzi chce mieć coraz większe strefy komfortu (je też się w tych strefach trochę zapętliłem). Nie bez przyczyn w szybkim tempie rośnie rynek płatnych "przyjaciół" AI, którzy nigdy złego słowa nam nie powiedzą, zawsze będą zwarci i gotowi na nasze zachcianki, oprócz tych fizycznych oczywiście. To pewnie pytanie retoryczne, ale i tak odpowiem. Z tego co i jak piszesz na forum, jasno wynika, że nie jesteś głupia.
  8. @rotten soul,przytulanie daje mi dużo dobrego,ja robię to szczerze i naprawdę z potrzeby serca. Jeśli kogoś przytulam,to mocno,i zawsze obejmuję ramionami. Na przykład jak koledze z pracy urodziła się córka,to też przytuliłam go z całej siły, u mnie to już jest taki odruch. Do towarzystwa mężczyzn jestem przyzwyczajona i za sprawą rodziny,i w pracy ( większość mężczyzn pracuje). W ogóle teraz jak sobie o tym myślę,to może to nawet wyglądać dziwacznie! W zeszłym roku mieliśmy taką sytuację, że zginęły nam psy. Nie było ich cztery dni,i w końcu ktoś udostępnił na fb ich zdjęcie,psy znalazły się koniec końców w schronisku. Tak się ucieszyłam, że rzuciłam się na szyję naszemu mechanikowi w pracy. Koty w domu też... gdyby one umiały mówić.... Wyściskam je zawsze, wycałuję Przepraszam, rozpisałam się nie w temacie.
  9. Ciężko w ogóle by było być dumnym, z tego że dziecko choruje. Nie o to mi chodziło. Miałem na myśli coś odwrotnego, że nasze choroby utrudniają odczuwanie dumy czy zadowolenia z nas. Rozumiem, że Ci tego nigdy nie mówili? Tylko się domyślasz. Tak, to chyba uniwersalne rozczarowanie rodzicielskie. Coraz powszechniejsze w naszych czasach.
  10. Straty prawka [tzn. prawa jazdy potocznie mówiąc]
  11. Wow. Chyba rzadko spotykane zjawisko w dzisiejszych czasach. W sumie chciałbym mieć taką koleżankę jak Ty. No chyba, że facetów nie przytulasz. To dobrze, że się nie dałaś. Ani matce, ani depresji. Optymizm zawsze w cenie. Wiesz, nawet jak się ma dobre relacje ze starymi, to w pewnym wieku jest dobrze z nimi już nie mieszkać.
  12. Lucy32

    czego aktualnie słuchasz?

    Hehe dziękuję.A troche bylo takich zachwytów gdy poznawałam nowe życie za granicą.Wiele rzeczy bylo zupelnie nowych i ciekawych,bo sam fakt ze duze miasto.Tym Ringiem mozna objechac dookola Berlin,i tak tez nieraz sie objezdzalo.Kazda stacja ..inny klimat.
  13. Maat

    Asystenci zdrowienia

    Powiem ci, że mnie taka osoba nie przekonuje. Może moje rozumowanie jest bardzo proste ( prostackie?),ale,kurde, przecież człowiek rozwija się wtedy, kiedy zderza się z przeciwnościami losu,tak? Nie jesteśmy dziećmi, które siedzą jak kołki i czekają, aż im wytresowany tatuś/mamusia założy buciki na nóżki ( nagminne sytuacje obserwowane przeze mnie na basenie). Czy już naprawdę musimy mieć te strefy komfortu takie, że będziemy musieli mieć asystenta,bo zrobiliśmy rzadką kupę i mamy z tego powodu traumę? Czy ja jestem głupia?
  14. Nigdy nie powiedziałam rodzicom że się leczę i raczej tego nie zrobię więc w tym kontekście nie mogą być że mnie dumni. Ciężko byłoby być dumnym z czegoś o czym się nie wie. W ogólnie myślę, że są. Myślę, że są dumni jeśli chodzi o to jak sobie radzę pod względem zawodowym czy samodzielność. Z drugiej strony są pewnie rozczarowani, że nie jestem mężatką, że nie mają wnuków itd. zwłaszcza, że teoretycznie była ku temu okazja (zerwałam zaręczyny).
  15. Ja mam na dół szynę wiec tez nie mam aparatu i nie interesowałam się tym czy można oba na raz.
  16. @rotten soul, zacznę od przytulania. Jestem osobą bardzo spontaniczną i w pracy potrafię po prostu podejść do koleżanki ( czyli jednak nie całkiem obcej osoby ) i powiedzieć "Muszę się do kogoś przytulić".I już! Mama swoim czarnowidztwem, pesymizmem, zgorzkniałością faktycznie mnie przytłoczyła,i czułam się jakby " gorsza" od innych.Nadal czasami tak się czuję, aczkolwiek wyzwoliłam się spod jej wpływu, potrafię powiedzieć wprost,co myślę ( niektórych przez to dupa boli) i mam raczej optymistyczne nastawienie do życia ( mimo że leczę się na depresję,no, jednak leki pomagają). A z brakiem ojca? Byłam przyzwyczajona od dziecka, że nie mam taty.Mam starszych braci, z jednym z nich miałam większą więź. Nie byłam rozpieszczana ( to chyba dobrze),ale matka trochę trzymała mnie pod kloszem. Cieszę się, że nie mieszkam z mamą,nie piszę tego ze złością.
  17. Pewnie ma pomóc terapeucie w sztuce manipulacji psychiką pacjenta jako żywy bohater historii sukcesu ozdrowienia.
  18. Seniorka, haha, wypraszam sobie, w sercu forever 25 Myslalam, ze masz 30+, bo widzialam Twoje zdjecia. Widac nasze pokolenie dobrze sie trzyma, a przynajmniej lubie tak myslec.
  19. Noo, w końcu jakaś seniorka Ja mam 2 mniej.
  20. Jak kobiety odczuwają brak ojca w rodzinie? Zaraziła Cię tym pesymizmem? Jak tworzysz sytuację, w której przytulasz się do obcych ludzi?
  21. Maat

    Asystenci zdrowienia

    Przynajmniej jesteś szczery Nie rozumiem, w czym konkretnie taki asystent miałby pomóc. To znaczy co on ma robić - obchodzić się z pacjentem jak z jajem?
  22. Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku. A mama - całe życie pesymistka - kompletnie mnie nie rozumiała. Symptomy choroby miałam już jako nastolatka,dla mamy byłam po prostu trudnym dzieckiem, pyskatym, niewdzięcznym itd. Nie czuję więzi z mamą,rzadko ją odwiedzam, była dla mnie raczej chłodna w obejściu. Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi.I tak sobie myślę, że to braki przytulania z dzieciństwa
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×