Cała aktywność

a tak sobie pytam

A co cię to obchodzi gdzie ja mieszkam? I wypadałoby sie przedstawić którym z ogonów kafeteryjnych jestem zanim przystąpisz do przesłuchania.

Ja nie widzę w tym nic obrzydliwego. A co myśli to on sam wie najlepiej, zawiść, zazdrość to normalne uczucia, takie same jak smutek, złość, radość etc. To, że w naszej kulturze są niepopularne, to już inna sprawa. Ale to problem kultury, nie ludzi. Dla mnie to co czuje OP jest bardzo normalne, szczerze współczuje. Moralnie można oceniać czyny, a nie uczucia czy myśli.

a w Paryżu mieszkasz?

Akurat radość, jako uczucie, jest moralnie obojętne, niezależnie od tego co je wywołało. No, chyba, że je w sobie pielęgnujesz i świadomie dążysz do tego, żeby je wywoływać w takich sytuacjach.

Nie zamierzam oceniać bo też miałem w życiu taki etap. Na szczęście z wiekiem mi przeszło, ale do dziś jak widzę młodych szczęśliwych ludzi ogarnia mnie straszny smutek. Nie wiem czy kiedykolwiek pogodzę się z tym że mnie to ominęło. A jeśli ktoś nie może sobie poradzić z emocjami to zamiast jakichś terapii polecam po prostu popłakać w poduszkę. Mi najbardziej pomaga się pozbierać w trudnych sytuacjach, takie katharsis.

Wypuszcza go z piwnicy? nie, kojarzysz taki wynalazek Alexandra Bella?

Pytanie dotyczy czy przezyles zawód od przyjaciela. Nie chodzi o rodzinę czy partnera, wtedy można się chyba prędzej spodziewać jakiegoś zawodu. Ja sama jestem często beznadziejna dla ludzi ale przyjaciel to mocne słowo. Ja tak i to dwukrotnie, choć ten drugi raz możliwe że przez to że ma chłopaka kontrolującego, mam takie podejrzenie ale nie wiem, może powtórka.

Gdy jesteśmy głodni to zjemy też z śmietnika- to dotyczy też ludzi

Ja nie czytam tego tak, że ktoś Ci mówi „masz być całe życie nieszczęśliwy”. Raczej odwrotnie: ludzie próbują Ci powiedzieć, że jeśli będziesz szedł w stronę złości i życzenia innym źle, to sam sobie zamykasz drzwi. To nie jest wyrok na całe życie, tylko ostrzeżenie, że ten kierunek Cię niszczy. I jeszcze jedno: „najlepsze lata mam za sobą” to zdanie, które brzmi jak depresyjny skrót myślowy, a nie fakt. Masz lat – 28. To jest wbrew pozorom bardzo młody wiek. Wiem, że w środku możesz mieć poczucie „już po wszystkim”, ale to jest tylko Twoje poczucie, nie wyrok. Powiem Ci coś konkretnie, z własnego życia. Jak przyszedłem na to forum w 2014 roku, miałem 33 lata, byłem bardzo samotny i miałem zdiagnozowany ChAD. Też miałem wrażenie, że najlepsze lata są za mną, a perspektywy – ze względu na chorobę - marne. A jednak życie potrafi zaskoczyć. Znalazłem swoją miłość, mimo fobii społecznej i innych ograniczeń. Ożeniłem się w wieku 36 lat, mam córkę. I nie piszę tego, żeby się chwalić, tylko żeby Ci pokazać, że to nie jest tak, że „jak do 28 nic, to już nigdy”. Rozumiem też, że Cię boli patrzenie na pary, bo też byś chciał mieć parę. Tylko uważaj na jedną rzecz: jak zaczynasz myśleć „wszyscy mnie mają za przegrywa” i „nikt mi nie pomoże, tylko dokopie”, to wchodzisz w taki tryb, w którym sam siebie spychasz do roli kogoś bez szans. To jest bardzo podstępne, bo wtedy każdy gest innych ludzi będziesz odczytywać jako potwierdzenie tej tezy. Zamiast zrywać resztki kontaktów w emocjach, lepiej zrobić krok w stronę tego, co realnie możesz zmienić. Nie musisz od razu „znaleźć dziewczyny”. Na początek chodzi o to, żeby odbudować normalny kontakt z ludźmi i trochę spokoju w głowie, bo z tego dopiero rodzi się bliskość. Ja najpierw się zaprzyjaźniłem z moją obecną Żoną. Bycie miłym nie jest walutą, za którą świat ma Ci coś oddać. To nie działa jak automat. Czasem człowiek jest miły, ale nie stawia granic, nie mówi wprost czego potrzebuje, liczy że inni się domyślą, a potem zostaje żal i poczucie wykorzystania. I teraz najważniejsze: złość może dać chwilową ulgę, ale długofalowo odcina Cię od ludzi jeszcze bardziej. Lepszy kierunek to nie „będę zły”, tylko „będę mądrzejszy”: wybierać lepiej ludzi, stawiać granice, nie wkładać energii tam, gdzie jej nie doceniają. To daje szansę na zmianę. A hasło „mam ludzi dość” brzmi jak decyzja, która ma Cię chronić, ale w praktyce zostawia Cię samemu z tym, co boli najbardziej.

Gówno mnie Wasza strollowana agresja obchodzi, fałsz i zazdrość o Krzyśka. Jest tylko mój.

Dwie kawy dziś i dużo miodu

Uwierz też jestem z tych jak ty. Nie masz wpływu na innych. Pilnuj tego demona w sobie bo on też szczęścia ci nie daje a wrecz przeciwnie A widzisz to był czas sprzed 3 lat gdy uciekłam stąd Jak ja myślałam o nim w ten sposób to musiał być wyjebisty. Trudno na mnie zrobić wrażenie

Spokojnie

No nie głupie zakończenie już miałam napisać daj mi numer pliiiis Z taką postawą to ludzie nie potrzebują takich ludzi A nawet są dla nich groźni. Więc się zastanów co robisz i piszesz ;/

mieszkasz z tatą jeszcze?

Nic na to nie poradzę. Zawsze byłem miły i dobry dla ludzi, życzyłem im dobrze i gówno z tego miałem. Dość tego. Zawiodłem się na ludziach i mam ich dość.

O dziwo nieźle.

widmo wychodzi z więzienia na wielkanoc

Jakiś czas temu poznałam na forum (nie tutaj) chłopaka 28 lat, który nigdy nie miał dziewczyny. Dodam, że cholernie przystojny, inteligentny, wartościowy, poukładne w głowie. Brakowało mu pewności siebie (jakieś kompleksy z dzieciństwa z którymi się uporał de facto). Jakbym była wolna i nieco młodsza nie wahałabym się ani przez chwilę Długo nie chciał założyć konta na portalu randkowym. W końcu przekonał się i znalazł miłość życia. Teraz mieszkają razam ale dziewczyna bardzo zazdrosna więc urwaliśmy kontakt mimo, że to kontakt czysto koleżeński Nie chce aaby pisał z jakimiś babami Wszystko jest możliwe tylko musi nadejść właściwa chwila???

A to że ci smutno patrzeć to normalne mi też jest smutno patrzeć lepiej się czuje jesienią i zimą jeśli chodzi o nastrój bo właśnie za oknem pustki są częściej A gdy ciepło to wszędzie wychodzi szczęśliwa młodzież albo rodziny no nie da się tak żebyś zobaczył i żeby smutek Cię nie zabolał w gardle scislo Scisnelo*

Obrzydliwe było to co napisałeś a jeszcze gorsze jest to, że tak myślisz. Zamiast skupić się na rozwiązywaniu swoich problemów i skupić się na poprawie własnego losu to cieszysz się z tragedii innych ludzi i ich rodzin. Na co liczysz mając takie podejście? Że co się stanie i jak to się przełoży na Twój los? Gratuluję @Dryagan opanowania. Trzymam kciuki, żeby to co napisałeś dotarło do Hurricanera

Oni by dokopali? To po co się z Tobą widuja zamiast to zrobić? Myślę że oni nie chcieli źle tylko może powiedzieli bez głębszego zastanowienia. No i przykre słowa też są często pomocne ja bym wolała takie usłyszeć niż jakas gownoprawde tylko po to żeby mnie oszukać, zmylić, czy żebym żyła fałszywymi nadziejami. Raczej powinny Cię bardziej zmotywować niż zdolowac albo inaczej na początku normalne że Cię zdolowaly ale trzeba się po nich podnieść i spróbować kombinować kolejne rozwiązanie i tak dalej na tym życie polega. Jakieś ostateczne rozwiązania to co z nich przyjdzie poza smutkiem dla bliskich?

W dawnej Polsce nie było ogólnokrajowego kodeksu karnego - od tego zacznijmy. Wtedy większą rolę odgrywały prawa zwyczajowe oraz zbiory praw takie jak np. te autorstwa Bartłomieja Groickiego, który opracował uproszczoną wersję kodeksu karnego Carolina, obowiązującą potem w polskich miastach lokowanych na prawie magdeburskim. Groicki w 1559 wydał "Postępek sądów około karania na gardle", który wśród czynów zagrożonych karą śmierci wymieniał m.in. cielesne obcowanie ze sobą dwóch mężczyzn. Więc nie jest prawdą to co napisałeś, że "w dawnej Polsce homoseksualizm nigdy nie był karany". Był - choć nie na podstawie ogólnokrajowego kodeksu, bo takiego po prostu nie było. Tyle że ten temat nie został praktycznie w ogóle zbadany, m.in. dlatego że mnóstwo archiwów z I Rzeczpospolitej poszło z dymem podczas wojen, np. potopu szwedzkiego. U zaborców prawa zostały wcześniej skodyfikowane niż w Polsce - pamiętaj, że pierwszy ogólnopolski kodeks karny został wydany w 1932. Czyli dopiero w II RP. Dopiero wtedy wszystko zaczęło być centralnie skodyfikowane. Lokowanie miast na prawie magdeburskim też zostało do Polski sprowadzone z Zachodu - i to z Niemiec na dodatek. Podobnie jak struktury Kościoła Katolickiego. I wiele innych rzeczy, które zaczęto potem uznawać za coś oczywistego. Ale trzymając się tematu - jeśli nie oglądałeś polskiej komedii "Piętro wyżej" z 1937, to polecam. Z tego filmu pochodzi garść znanych piosenek, np. "Seksapil" w wykonaniu Eugeniusza Junoda znanego szerzej jako Eugeniusz Bodo. - to o to chodzi. Bardzo prawdopodobne, że ta scena była mrugnięciem okiem w stronę społeczności polskich homoseksualistów. W ogóle, może najlepiej podaj ścisłą i spójną definicję "ruchu LGBT". Twierdzisz, że gdzie i kiedy ten ruch powstał, i kto go założył? Czasem za symboliczną datę powstania tego ruchu uznaje się zamieszki na Stonewall z 1969 - czyli zdecydowanie po powstaniu tego filmu i piosenki. Raczej: tam powstał, ponieważ tam znacznie wcześniej zniesiono poddaństwo i gospodarka przestała być oparta na rolnictwie, i pojawiło się wielkomiejskie, wysoko rozwinięte społeczeństwo. Trudno, żeby pionierami w dziedzinie ruchów społecznych były zacofane kraje rolnicze jak Polska, Litwa, Rumunia, Bułgaria, Albania czy Rosja, chyba się zgodzisz? Polecam sprawdzić, jaki był wskaźnik urbanizacji w Polsce sto lat temu, a jaki w USA, W. Brytanii, Francji, Holandii itd.