Zniszczona38

Trochę odpoczęłam, ale jest mi ciężko. Nie wiem jeszcze co dzisiaj będę robiła. Zwiedzę chyba do końca miasto i w końcu zjem kebaba. Już nie pamiętam kiedy ostatni raz jadłam. Nabrałam jakoś ochoty. Ogólnie czuję smutek.

Nie wiem. Jak odpowie to będzie wiadomo czy to jego prywatny tekst.

Moje łzy zmieniły się w uśmiech..."wymiękam i twardnieje jednocześnie " Zaczęłam się uśmiechać.

Przebudziłam się i tradycyjnie mam łzy w oczach. Kiedyś wszystko przejdzie, będzie mniej bolało, potrzeba na to dużo czasu. Wczoraj zrobiłam zwykłe zdjęcia. Może na pamiątkę, sama nie wiem...

Chciałabym sobie sama radzić z nerwicą, ale niestety tak nie mam. Chodzę na terapię, cały czas odstawiam powoli leki. Odczuwam to w taki sposób jakby mózg mi się odrobinę wyczyścił czy nie wiem jak to nazwać. Jednym słowem jest ciężko.

Jesteśmy już w Polsce. Mieliśmy być w piątek, ale trzeba było zjechać wcześniej. Jak się czuję? Sama nie wiem...Trochę mam ulgi. Chyba wybiorę się z sentymentu na hałdę skoro już tutaj jestem. Oswoję się być może z tym wszystkim co mnie męczy. Wjeżdżając tutaj, w pokoju mogłam dać upust emocjom i się popłakałam. Płakałam długo, sama nie wiem ile.

Jak się teraz czujesz mieszkając sama? Ładnie tam masz.

Mi się spóźniał okres, biorę hormony, a później miałam krwotok. Raz byłam w szpitalu, sprawdzali co się dzieje bo to już nie było zabawne. Niby było wszystko w porządku, a później zaś powtórka. Byłam u ginekologa i okazało się, że mam jakiś mały guzek. Wtedy ugiął mi się świat. Myślałam, że to może być rakowe, milczałam, nikomu głupio o tym nie powiedziałam. Przeszłam to sama, usunęli mi to w szpitalu. Póki co na razie wyniki miałam w porządku. Chociaż nadal mam lęk, że coś mi może się nawrócić. Stąd były u mnie te krwotoki i spóźnienia w okresie. W końcu powiedziałam o tym koleżance to mnie opierdoli....la za to i słusznie, że jej nic nie powiedziałam. Wiedziała tylko o krwotokach i raz chciałam żeby ze mną pojechała na SOR. Głupio zrobiłam nie mówiąc i ona miała rację.

"Nie chce żadnego prezentu tylko żeby tata był zdrowy"....O matko.. Sama się popłakałam.

Mam super kierownika. Nawet mi dzisiaj pomógł w pewnej sprawie. Tego to się nie spodziewałam aż miałam łzy w oczach. Jego żona też jest super, bardzo pomocni ludzie. My jesteśmy na inwentaryzacjach zagranicznych. To jest męczące. Muszę po prostu zarobić pieniądze, ale z pewnością nie jest to lekkie takie wyjazdy i na walizkach. Za dużo problemów osobistych itp.Nic mi ostatnio nie służy.

W sumie to różnie u mnie z apetytem. Od nerwów to ważę teraz jakieś na oko 60 kg gdzie wcześniej było 75 kg. Dzisiaj jakiś makaron z warzywami itp., owoce plus cola, ciasto i jakieś owocowe herbaty- nic szczególnego.

Ciężki dzień. Mam cały pakiet objawów somatycznych nerwicy. Może ktoś zechce sobie przynajmniej obejrzeć nowe miejsce bo się przeprowadziliśmy z firmą i będziemy tutaj do piątku. Próbuję się wyciszyć, odpocząć, ale ciężko mi to idzie. Może jutro będzie lepiej, oby.

Nie wiem o co chodzi, ale przyszłam na chwilę do Was bo mnie męczy nerwica.

Ja tak samo, miłe.

O zejście z pregabaliny i o wszystkie problemy.

Czuję się źle. Nic innego dodać nie mogę

Dzień taki sobie. Dobrze, że przynajmniej pojechaliśmy busem po zakupy. Najważniejsze, że kierownik się na to zgadza i nie mamy z tym problemu. Ogólnie to wszyscy są zmęczeni, ale no cóż...nie przyjechałam tutaj na wczasy tylko zarabiać pieniądze. Nie czuję się dobrze. Jest ciężko, ale tak jakby mózg czy organizm się trochę wyczyścił z leku. Nie wiem jak to określić.

Ja ostatnio to sobie nic nie kupuję. Myślę bardziej o córce. Ja to już mam dużo rzeczy, a nie....zapomniałam...przecież dzisiaj kupiłyśmy z koleżankami w jakiejś zagranicznej drogerii perfumetki. Miały być tylko do pracy, ale są nawet trwałe. Same się zdziwiłyśmy bo nie kosztowały dużo.

Ładne.

Czuję się póki co do du....py, źle i chyba przyjeb...anie jeżeli mogę sobie poprzeklinac.

Ogólnie schodzę z leku i zostaję na samej terapii. Tylko pytanie jak to będzie bo póki co dziwnie dretwieja mi dłonie. Chociaż nie brałabym chyba tego pod uwagę, że to od pregabaliny. Wydaję mi się teraz po przemyśleniu, że to jest od pracy jak się dłońmi nie może dosięgnąć towaru żeby zeskanować. Ogólnie to my wyglądamy jakbyśmy z wojny wracali- sińce na rękach itp..., ale cóż począć- taka praca. Jeżeli mi się nie uda zejść z pregabaliny to będę cały czas na 75 mg.

U mnie pregabaliny powoli się będzie czyścić z organizmu, ale to nie oznacza, że nie pomaga. Jest dobra na lęk i po niej często spałam w nocy. Chociaż bywało też i różnie.

Haha...Prega to potajemny drink. Dobre.

To prawda. Jak już babcia zaczynała mieć zaniki pamięci to było bardzo ciężko.

Ja odstawiam pregabalinę. Nie będę na żadnym leku tylko cały czas terapia. Póki co drętwieją mi lekko dłonie. Nie wiem czy ktoś miał może coś podobnego? Tak poza tym jest w miarę w porządku. Nie powiem, że schodzi się łatwo bo tak nie jest.