Heledore

Grzeję się po przejechaniu pół miasta mpk ;d

Queen - it's a kind of magic

Nie ma po nich śladu. Ot tak, wzięły i zniknęły

Dentysta, wyjście do ludzi

Wizyta u dentysty, próba orkiestry i jakoś tak w ogóle cały dzień

Nie, słucham tylko swojego ciała XD

Dwie kawy XD ale jeść się nie chce, to co poradzić xD

Ja też ale fakt faktem ostatnia noc też w połowie nieprzespana xD Będziem obserwować

Genialnie

Lepiej bym tego nie ujęła.

Ja już nie chcę musieć dawać radę.

Umieram na niespanie.

Nareszcie już o niczym. W końcu mam upragnioną pustkę w głowie. Chwila ulgi.

zobaczymy jak to wyjdzie, będę się starać.

Hej Coś mi się tam kolebie. Dzięki.

Mi też się marzy...

dzisiaj cztery kawy.

Strasznie.

Ja już nie mogę. Ja już po prostu nie mogę.

Najzwyklejszy, miejski szpital psychiatryczny

Dla mnie pasy nie były traumą ani upodleniem. Zawsze dbano o moją prywatność nawet w taki drobny sposób, że przykrywano mnie kołdrą, żeby nie było widać, że jestem przypięta pasami. I zasłonienie mojego łóżka parawanem, żeby nie ściągać wzroku innych pacjentów. A jak była taka możliwość, to przeniesienie do osobnej sali, w której miałam ciszę i spokój.

Zgadzam się z @Dryagan. Dla mnie szczęście to tylko ulotna chwila. Ale pełna takiego ciepła na sercu, spokoju. To taka chwilowa pewność, że wszystko jest na swoim miejscu, to moment, kiedy jestem wdzięczna za to co mam i że wstając rano wciąż chcę żyć tym życiem, jakie jest. To chwila, gdy promienie słońca rozświetlają mi twarz. To świadomość, że jeszcze wszystko będzie możliwe.

Samo. W lekach nic nie zmieniane, w życiu też nie. Faktycznie, wtedy miałam lepszy okres w życiu. Ale u mnie tak jest. Maksymalny czas remisji, jaki wygrałam, to były ze 3 miesiące. A potem od nowa polska ludowa.