na_leśnik

Argish, to teraz śląskie spędy się nie odbywają? swoją drogą, wybrałbym się w tym roku z chęcią na spęd ogólnopolski, tylko nie wiem czy wtedy w kraju będę.

Argish, no no. Gdzie ja nie bywam . Eteryczna, hej .

Marcin2013, bry wieczór. Ḍryāgan, póki co plan jest inny. W Niemczech i Holandii chcę zarobić na jakieś pół roku mieszkania w PL, prawko i kurs spawacza. I z takim zawodem dopiero na fiordy ruszać.

Argish, yooo. Kopę lat!

Artemizja, a długo się uczyłaś niemcowego?

Artemizja, póki co rozwiązuję problem po swojemu: uczę kolegów polskiego. Poza powszechnie znanymi zwrotami grzecznościowymi na "k" i "ch", kolega Ibrachim z którym pracuję już ogarnął: "sibko, sibko", "wolno, wolno", "robota" i "mój brat Polak" .

Ḍryāgan, nein! Never! Cztery lata mnie w liceum germanizowali i się nie dałem, to teraz te tortury też przetrzymam! Btw, nadal ucze się norweskiego, bo kierunek emigracji nadal mi się nie zmienił .

Ḍryāgan, yoo. Wrony reaktywacja?

Artemizja, ja jestem takim typem człeka, że każda szeroko pojęta kultura ludzka jest dla mnie czymś obcym. Mam problemy z zaaklimatyzowaniem się, ale nie większe niż w Polsce . Czasem się te zaburzenia do czegoś przydają, bo u mnie kompletnie odpada tzw. "szok kulturowy" . Jeśli chodzi o same Niemcy, to problem mam głównie z językiem. W Holandii praktycznie wszędzie się da dogadać po angielsku a tu klops und sznycel... W zakładzie w którym obecnie pracuję są cztery działy. Trzy kompletnie zdominowane przez naszych krajan, tempo zabójcze, wieczny stres, wrzaski, wyzwiska i pretensje. I jest mój dział. Ekipa sklada się z 5 polaków a reszta z Algierii, Maroko, Sri Lanki, Indii, normalnie jedno wielkie multi-kulti. Tempo żadne, zero stresu, żarełko samo przybywa. Normalnie żyć nie umierać .

Artemizja, gratulejszyns! Ja dla odmiany nie siedzę w Holandii tylko w Niemczech. Pierwszy raz jestem na takim wyjeździe zarobkowym. Z pracy zamiast wychodzić na czterech, wyłażę wypoczęty psychicznie, nieco rozruszany fizycznie i z brzuchem bolącym od śmiechu i podżerania owoców z sałatek . Normalnie posiedziałbym tu choćby i rok, gdyby nie za niska stawka, dlatego z bólem serca powoli wracam do Polandii, oby na krótko.

Artemizja, Ty żyjesz!!! Już myślałem że cię koty zjadły !

Czego ludzkie dzieje bezsprzecznie dowodzą...

Do gry na gitarze. Lubisz gadżety? PS. elo pobieraj fotoszopa, filmiki z lynda dot com i łogień!

Czy tylko ja tu widzę sprzeczność?

matma czego chętnie byś się nauczył/a?

[videoyoutube=pxPEcd6mLlY][/videoyoutube]

konsekwencje

planetarium siłownia czy pływalnia?

Kolega w międzyczasie biskupem został, że katoli o prawdach wiary naucza? Hę?

Dzięki. Chyba pora zaktualizować antywirusa na kompie . Ja włąśnie wstałem po przedobiedniej drzemce, teraz szykuję sobie spaghetti i zaraz wracam w bety .

[videoyoutube=BTQvgv34zA][/videoyoutube]

Terapia na oddziale dziennym w której brałem udział była codziennie od poniedziałku do piątku w godzinach od 8 do 12. Były to spotkania w grupie około 10 osób plus 2 terapeutów i obserwator. Skierowanie dostałem od psychiatry u którego się "leczyłem" przez ponad pół roku (czytaj dostawałem prochy, żeby być w stanie chodzić do pracy). Normalnie taka psychoterapia trwa 3 miesiące, ale w przypadku bardzo opornych pacjentów może być przedłużona do pól roku w ramach NFZ. Trudno powiedzieć, to trochę jak wróżenie z fusów przez internet. Dobrze byłoby, gdybyś poszła do specjalisty który postawi diagnozę, co dokładnie Ci dolega i jakie są metody leczenia w danym przypadku. Ja wcześniej chodziłem na terapię psychodynamiczną przez 4 lata raz w tygodniu. Efektów żadnych, poza czarną dziurą w portfelu.

Może warto od tego zacząć? Niestety z nam z autopsji takie stany o których piszesz, anhedonia, brak motywacji, wieczne przemęczenie. Mnie pomogła półroczna psychoterapia na oddziale dziennym. Nie mogę powiedzieć, że wyszedłem stamtąd "jak nowy człowiek", ale udało mi się zmienić w sobie bardzo wiele rzeczy na plus.

acherontia-styx, dzięki. A długi ten pobyt w szpitalu się zapowiada?

Z tej listy bym tylko wykolejeńców wykreślił. Trudno mówić o wykolejeńcach w świecie bez torów. Czego nie mówić na pierwszej randce?