Rambo123

Heledore zbyt szybka zmiana faz nie wróży niczego dobrego. Najlepiej gdy postępuje ona wolno, lecz systematycznie. Tak mi mówił ordynator szpitala psychiatrycznego w Katowicach (niestety już nie żyje). Zauważyłem to również u siebie.

W remisji jestem już przeszło cztery lata. Gdyby nie trzymiesięczny okres stanu mieszanego to uzbierało by się tego dużo więcej. W mojej chorobie miałem przewagę ciężkich stanów depresyjnych. Nigdy nie miałem manii, lecz delikatną hipomanię. Była ona na tyle delikatna, że pozwoliła mi na normalną pracę na dosyć eksponowanym stanowisku. Nikt nie zauważył mojej choroby. Depresję łatwiej jest ukryć, nikt nas wtedy nie podejrzewa o chorobę psychiczną. Niestety ja pomagałem sobie alkoholem w przezwyciężeniu depresji.. Dzisiaj jestem całkowitym abstynentem..

Udało mi się przeżyć 67 lat z tą chorobą, jak dla mnie to wielki sukces. Kilka razy otarłem się o śmierć, lecz nadal żyję i życie podoba mi się teraz. Niekiedy tylko tęsknię za hipomanią, a depresji już nie pamiętam. Mogę śmiało powiedzieć, że to końcówka mojego życia usłanego niewyobrażalnymi cierpieniami. Kiedyś marzyłem o śmierci naturalnej, nie przez popełnienie samobójstwa. Teraz chcę, aby to życie które prowadzę obecnie, trwało jak najdłużej. Tego wam wszystkim życzę.

Wszystko byłoby dobrze gdyby nie to, że takie analizowanie swoich poczynań zaczyna się coraz częściej powtarzać i trwa coraz dłużej. W końcu , przynajmniej ja, wpadałem w depresję, a w niej analizowanie trwało już nieprzerwanie. W depresji wszystko co wcześniej zrobiłem wydawało mi się złe i utrwalało to moją depresję.

Pomimo że jestem w ciągłej remisji, to analizowanie moich postępowań z przeszłości jest moim problemem do teraz. Zdarza mi się to przez ok. 10 minut codziennie rano. Staram się wtedy zająć mój umysł innymi rzeczami i na ogół mi się to udaje.

WolfMan współczuję. Rozwód zajmuje drugie miejsce na liście najbardziej depresjogennych wydarzeń w życiu człowieka. Jak ty to wytrzymałeś. Wydarzenia które opisujesz potwierdzają moją teorię, że nasza choroba nie rzuca się tak w oczy, jeżeli przeważa w niej depresja, a hipomanie są mocno wyciszone. Taki rodzaj tej choroby jest dobry dla otoczenia osoby chorej, lecz nie dla niej samej. Powtarzające się depresje są mordercze i nie do wytrzymania.

Robert po co wyobrażać sobie jakieś inne kobiety, skoro masz piękną żonę. Ja bym ją wykorzystywał częściej.

Robert nie tylko ty miałeś takie dzieciństwo, pocieszę cię że ja również miałem całkowicie podobne. Przypuszczam że ojciec był chory i leczył się wódką. Nienawidziłem jego i alkoholu który pił. W wieku 13 lat postawiłem mu się z nożem w ręku. Od tego czasu nie rozmawialiśmy z sobą. Pogodziliśmy się dopiero 3 lata przed jego śmiercią. Zrobił się z niego dobrotliwy staruszek, którego było mi żal. Był 45 lat starszy niż ja. Co ciekawe ja pomimo że nienawidziłem alkoholu zacząłem go pić. Pierwszy raz na studiach. Długo się zastanawiałem dlaczego to robiłem. Nigdy nie dopuszczałem do siebie myśli, że jestem chory psychicznie. Przypuszczałem że wszyscy ludzie reagują na pewne sytuacje stresowe podobnie jak ja, tylko lepiej to maskują. Ponieważ moja choroba wiązała się z niezauważalnymi stanami hipomanii, lecz z ciężkimi stanami depresji to jakoś udawało mi się przejść przez życie tak, aby nikt nie zauważył że jestem chory. Jeszcze jedna rzecz - niestety wraz z wiekiem objawy choroby stawały się coraz cięższe. włączyły się stany mieszane. Teraz mam kilkuletnią remisję, nie piję alkoholu i jakoś to życie upływa. Robert pamiętam cię sprzed 10-ciu lat. Byłeś pełen wigoru (siłownia, muzyka itp.). Liczyłeś że poradzisz sobie z chorobą. Gdyby udało ci się znaleźć dobrze płatną i interesującą pracę to objawy choroby byłyby płytsze. Tego ci życzę.

A co się dzieje z Robertem (Intel), ma ktoś z nim kontakt?

Mnie się tak wydawało zawsze w depresji,, natomiast w hipomanii uważałem się za przystojniaka. A prawda leżała pośrodku.

MIA JOY był też film z Richardem Gere o chorobie dwubiegunowej. Na czad choruję już bardzo długo, aż za długo. Na razie trzeci rok mam remisję, myślę że tak już zostanie do końca życia. Finansowo jestem zabezpieczony, teraz korzystam z życia oddając się przyjemnościom. Robię to co lubię i na co w danej chwili mam ochotę - poza alkoholem. Na tym forum jestem od 2010 roku i ciekawi mnie co dzieje się z Robertem. Śledzę jego losy od samego początku.

Tak to bywa w tej naszej chorobie. W kwietniu popełnił samobójstwo mój ulubiony DJ Avicii. Popełnił je podcinając sobie żyły w nadgarstkach oraz szyję. Przypuszczalnie chorował na czad. Miał wszystko o czym można sobie zamarzyć. https://www.youtube.com/watch?v=IcrbM1l_BoI

Od kilku lat mam remisję, czuję się świetnie i oby tak dalej. Alkoholu nie piję wcale. Najważniejsza rzecz to ta, że nie muszę brać udziału w wyścigu szczurów. Jeszcze kilka lat temu brałem w nim udział z różnym skutkiem. Byłem już na emeryturze górniczej, lecz założyłem firmę. Teraz mam spokój i mogę się zajmować rzeczami, które sprawiają mi przyjemność.

Twój stosunek do kobiet trochę mnie dziwi, kontakty z nimi to jedna z rzeczy które uprzyjemniają nam życie.

Ja niestety mam trochę dłuższy staż, przeszło 50 lat męczarni. Mnie żadne psychoterapie nie pomagały. Pozostawała tylko chemia, a w młodości leczyłem się alkoholem (duży błąd, lecz wtedy o tym nie wiedziałem). W naszej chorobie należy chwytać się wszystkiego, a nuż pomoże?

Całe życie zmagała się z czadem, niestety przegrała walkę i kilka miesięcy temu popełniła samobójstwo. Sama pisała teksty i muzykę do swoich piosenek.

Witam po bardzo długiej nieobecności.

No i nie doczekałem się nagrody. Kochane dzieci - wiecie co to czad? To jedna z najgorszych chorób psychicznych. Ja będąc w szpitalu, gdzie zdiagnozowali mi czad, wmawiałem lekarzom - może to szizofrenia? Co nieco, wiedziałem o dwubiegunówce, jak ją wtedy zwano. Moje szczęście polega na tym, że nigdy, nigdy nie miałem manii. Moje małe hipo, musiało być podtrzymywane przez alkohol.Najgorsza rzecz jaką zrobiłem w hipo, po alkoholu? Piękna, młoda dziewczyna, która podobała się nawet mojemu synowi - dałem jej 3000 pln. Jak myślicie, poszła? Poszła. Wynająłem, apartament w hotelu. To skutki łączenia alko i czadu. Jednego razu, zdarzyło mi się rozdawać pieniądze. Szczęście, że miałem tylko 5tys. Co zawdzięczam chorobie? To, że będąc nastolatkiem, musiałem być naj. We wszystkim. Były też okresy, depresji. Ale żeby z nich wyjść, potrafiłem kilka dni nie spać, dążąc, do upragnionego celu. Czego i Wam drodzy czadowcy życzę.

Kochana Kasiu, znasz trochę matematyki - wybierz- sinus, cosinus, tangens, cotangens. Wiesz co mam na myśli.

Kochana Kasiu, odpisałem. Niestety, to jeszcze nie hipo.. Obudziłem się z kacem fizycznym i moralnym. Normalna depresja poalkoholowa. Aby ją zabić, musiałem coś wypić. Pieprzony czad. Wraz z upływem lat, dolega coraz bardziej. Współczuję tym, którzy cierpią na to. Mnie, do śmierci (naturalnej) pozostało już niewiele lat. Chcę jeszcze trochę użyć z życia. Ciężko, pomimo choroby, na to pracowałem.

Kasiu jestem już po dziesiątym piwie. NIESTETY. Coś mi się wydaje, że znasz Badziakową? Może się mylę, ale za przekręty na innym forum, jej postępki zostały zgłoszone do prokuratury. To jeszcze nie hipo, ale stan, w którym chcę korzystać z życia. Może Meksyk? Jeszcze nie byłem.

A Ty lepiej nie pisz, jak jesteś napierdolony. Nie wiem czy to wystarczy - przepraszam. Alkohol i czad, to niebezpieczeństwo obrażenia kogokolwiek, bez powodu. Kasiu niestety, chyba zaczynam wpadać w hipo.

Ja też nie rozumię ( Wałęsa) dlaczego ten bład popełniało tylu ludzi, w tym i ja. W chwili obecnej jestem super nawalony. Tak trzymać./ -- 25 cze 2011, 23:16 -- Po co Ty idiotko piszesz w tym temacie.??? Zależy Ci na Seksie?

Nie wiem ile masz lat i jaką szkołę skończyłaś. Pozwól nam czadowcom, rozmawiać o swej chorobie, bez Twej nademiernej czułości.

Kochana Kasiu nie wiem co chce od ciebie Dune. Czad jest tak szpetną chorobą, że w pewnym jej nasileniu, sami nie potrafimy sobie dać rady. Ja idąc na emeryturę miałem na koncie 300 000 pln. Emerytury dostałem 1000 euro. Została nas dwójka z żoną. Dzieci były na swoim. Żona zarabiała przeszło tałzen euro. Czyli żyć i nie umierać. Niestety, wtedy dostałem największej depresji. Prowadzącej mnie do samobójstwa. Nasilało się to z dnia, na dzień. Dlaczego? Do tej pory nie wiem. Jestem w chwili obecnej na balandze. Korzystam z życia w czasie remisji. Ktoś pisał o umiejętnościach ludzi chorych na czad. Mnie czad, aby nigdy nie być gorszym od innych (wtedy wpadałem w depresję, lub jej początki), ZMUSZAŁ DO BYCIA NAJLEPSZYM. Najlepszym we wszystkim. Jeżeli byłem w czymś gorszy, to znowu straszna depresja. Oczywiście, będąc młodym, nie zdawałem sobie z tej choroby sprawy.Jedno wiem, czadowcy, w początkowym okresie, są WYBITNI. Resztę sobie dopiszcie. PS. Catherine Zeta-Jones wyszła z psychiatryka. Miała wszystko co kobieta chciałaby mieć. Pokonał ją czad. Dlatego zwracam się z prośbą do przyjaciół z czad. Szpital, to nasz przyjaciel. Amen.