deader

Od kilku dni zarzucam z rana 3-4 sudafedy z redbullem, mam wrażenie że nieco mnie faktycznie rozbudza. No i tłumi obżarstwo. Też kiedyś sporo fety wciągałem, pseudoefka do pięt jej nie dorasta no ale jednak łykam i chyba zacznę to robić regularnie bo z rana jestem koszmarnie bez siły, tęsknię za powerem który dawała amfetamina...

Od dwóch miesięcy mam przepisany miansec na sen, ale nie powiem żebym był zadowolony z efektów - co prawda fajne są po nim sny, natomiast nie pomógł mi w samym procesie zasypiania. Zaczynałem już w desperacji próbować "podbijać" miansec różnymi dostępnymi bez recepty lekami - aviomarin i apap noc - a nawet już chciałem poprosić swojego psycha o stilnox. Tymczasem zamiast stilnoxu którego ze względu na moją skłonność do uzależnień babka przepisać mi nie chciała, dostałem jako "wzmacniacz" miansecu lek o nazwie diphergan - i o dziwo działa! Nie byłem przekonany do tego leku, po przeczytaniu ulotki wyszło mi że to coś na kształt hydroksyzyny którą łykałem jak cukierki bez żadnego efektu - a tu, proszę, po dwóch tabsach totalne rozluźnienie, senność dopada - po 30 minutach od zażycia spałem jak dziecko całą noc, wręcz spóźniłem się do pracy bo budzik nie dał rady mnie wystarczająco zmotywować do wstania :) Polecam, jak dla mnie świetne połączenie.

Nóż niepotrzebny. Typ złamał mojej kumpeli rękę kiedy przygniatał ją do podłogi i walił jej głową o ścianę. Wiesz, może dlatego nikt go nie usprawiedliwia, bo takie zachowanie to żadna depresja. Jak się ma depresję to ostatnie na co ma się ochotę to katować kogoś bo się nie ma na takie ekscesy siły. To żadna depresja, tylko frustracja, nieumiejętność zapanowania nad gniewem. Generalnie to, sorry że napiszę może brutalnie, ale ten twój mąż to wydaje się kawałem chuja, typowym damskim bokserem wykorzystującym to że jesteś za słaba żeby się od niego uwolnić. Moja koleżanka przez lata była tak traktowana, koleś był latami bezrobotny, miał ciągle problemy z policją bo handlował narkotykami, naćpany/pijany rozbijał się po osiedlu tłukąc szyby i bijąc ludzi... no, ale przecież "w łóżku był tak zajebisty" i "ona go tak kochała"... Wybacz może sam teraz przesadzam z moją frustracją, bo jak czytam takie opowieści to gdzieś w głębi wiem że powinienem współczuć ale nie potrafię - bo ja od lat jestem sam, bo kobiety wybierają sobie takich skurwysynów na mnie nie zwracając uwagi bo jestem "nudny". Fakt, nie szlajam się po nocy rozwalając ludziom samochody, nie spędzam dni wciągając kreski spida przepalając haszem. Jakoś tak wolę mieć stałą pracę, przyjemny dom i ustabilizowane, nieinwazyjne hobby. Tyle tylko że przez to że jestem taki zajebisty jestem jak się okazuje do dupy bo nudny... Eh sorry za offtop.

Od takich "przepychanek" się u nich zaczynało. Później było tylko coraz gorzej. Moja kumpela przez całe lata myślała że może "uda się jej go zmienić", dopiero ta złamana ręka ją wyrwała z magicznej bańki i uświadomiła że może się to dla niej skończyć nawet śmiercią. Facet który bije kobietę to już stracony przypadek, weź od niego uciekaj czym prędzej, tylu nas fajnych samotnych spokojnych do wzięcia...

Brzmi bardzo podobnie do tego co słyszałem od mojej koleżanki przez całe lata. Zdecydowała się odejść od typa dopiero po tym jak jej złamał rękę.

Z bezreceptowych - kupiłem ostatnio coś co zwało się Extra Spasmina, po zjedzeniu 8 piguł faktycznie jakby ciut lekko mnie uspokoiło. Ale generalnie uważam że te wszystkie bezreceptowe leki to pic na wodę.

Wiem że na forum o takiej tematyce to może być ciężki dowcip, ale moim zdaniem ludzie z teoriami że Adolf był żydomasońskim agentem powinni iść się leczyć

Dorzuciłbym jeszcze jedną: mieć myślących rodziców. Zostałem ateistą zanim nauczyłem się czytać bo mam ojca fizyka :) Dlatego nigdy nie karmiono mnie bajkami o stworzeniu świata w 7 dni, od razu poznawałem teorię wielkiego wybuchu itd. Dzięki tato!

No ale jak chcesz wymagać logiki od książki w której występuje płonący gadający krzaczek? o.O

Może tak być. Dla mnie dużo przyjemniejsze i łatwiejsze jest ruszyć głową nad jakimś nietypowym rozwiązaniem przez 10 minut niż przez 30 godzin odwalać łopatologiczną pracę. Szkoda tylko że niejednokrotnie wszystkim o tym mówiłem w pracy a nadal chwalą mnie za pierdoły

No też mam takie odczucie. W pracy generalnie robię dużo za dużo, tak sama z siebie Podświadomie czekam na pochwały ale jak już je dostanę to zazwyczaj twierdzę że przecież nie trzeba.... U mnie to nie całkiem tak. Raczej to są takie sytuacje, że przykładowo dostaję wylewną pochwałę za nieco podchwytliwe zlecenie którego wykonanie zabrało mi pół godziny (na przykład przygotowanie do druku pliku z bazą danych dla 40 tysięcy adresów), za to ani słowa pochwały za żmudne zlecenie którego wykonanie zabrało mi godzin 30 (zeskanowanie i przygotowanie do druku kilkunastu ksiażek w stanie śmietnikowym). Dla mnie to głupie bo to zlecenia drugiego typu są dla mnie katorgą.

Jedyne pochwały jakie czasem słyszę zdarzają się w pracy. I głupio się czuję je otrzymując, bo zawsze mam wrażenie że chwalą mnie za jakąś niewartą pochwały pierdołę, a nie zauważają i nie doceniają tego jak radzę sobie z zadaniami dużo trudniejszymi. Dotyczy to pochwał zarówno ze strony szefa jak i współpracowników. I nie wiem czy to oni są tak tępi że nie dostrzegają jak ciężkie są rzeczy które ja uważam za bardziej godne pochwalenia, czy to ja tak denominuję wartość tego za co mnie chwalą.

No, a ja po pierwsze że tak nie uważam, a po drugie chętnie bym się społecznie "cofnął". Do czasów w których sypianie z kim popadnie nie było przyjętą społecznie normą, do czasów gdy w sklepach z męskimi ubraniami znajdowały się męskie a nie damskie ubrania, do czasów gdy z każdego plakatu nie spoglądają na mnie cycki zachęcające do kupienia jakiegoś szajsu. Mówiąc krótko - do czasów nieco mniej barbarzyńskich. Nie musisz podzielać moich poglądów, nie namawiam do tego żebyś je przejmował, mam nadzieję że pokazałem że niektórzy tęsknią do bardziej tradycyjnego świata i nie jest to spowodowane jakimiś politycznymi czy religijnymi naleciałościami. Ot, taki ze mnie lubiący tradycję człowiek. I chodziło mi tylko o podpytanie czy jesteś w stanie uznać kogoś kto jest przeciwko różnorakim kwestiom homoseksualnym nie za homoFOBA..? Tak jak na przykład ja nie każdego człowieka religijnego od razu określam mianem "katola" czy każdego popierającego homoseksualistów za "lewaka"?

Wspomniałeś wcześniej o tym że podobnego jak ja argumentu używali przeciwnicy zezwalania kobietom na głosowanie. Wiem, że pogląd "kobiety nie powinny głosować" jest obecnie szykanowany i piętnowany jako szowinizm i faszyzm, ale zastanówmy się - dokąd nas ta zmiana jako społeczeństwo doprowadziła? "Odblokowała" kobiety też w innych sferach, i jak by na to nie patrzeć - obecnie łatwiej znaleźć chyba 20-letnią studentkę niż... mamę. Popatrz na to jaki mamy w naszym cywilizowanym, tolerancyjnym społeczeństwie przyrost naturalny - tak tragiczny, że niedługo muzułmanie nas zjedzą bo nasze kochane kobiety nie chcą rodzić dzieci. Odchodzimy od tradycyjnych zasad rządzących społeczeństwem, to są te zmiany o których mówię. I nie chcę w tym momencie namawiać do przywracania "starego porządku" - co się stało, to się nie odstanie. Ja raczej rad byłbym gdyby ludzie pomyśleli troche perspektywicznie i zastanowili się nad konsekwencjami jakie mogą w przyszłości przynieść obecne decyzje. Mam koleżankę która totalnie popiera całkowitą wolność - homoseksualne związki, otwarte związki, bezzwiązkowe związki (single zadowalający się okazjonalnym seksem z innymi singlami) - tyle że nie zastanawia się w ogóle nad tym jak to wpłynie na przyszły obraz społeczeństwa. Może zezwalając na coraz wiecej szykujemy sobie zgubę?

Gdzie choroby (albinizm, zespół Downa, szósty palec) a gdzie homoseksualizm? Nie jestem zacofańcem uważającym homoseksualizm za chorobę. Z drugiej strony, gdyby ktoś wpadł na pomysł żeby w jakiś sposób lansować "styl życia osób z zespołem Downa" (gdyby tylko cos takiego było!) to też byłbym przeciwny, bo... no, nie wiem doprawdy jak na to odpowiedzieć, bo nie spotkałem się nigdy z tego rodzaju aktywnoscią związaną z ludźmi z zespołem Downa co z homoseksualistami... Widziałem parady z hasłami "It's okay to be gay", ale nie widziałem ani jednej z hasłem "It's okay to have Down syndrome".

przyzwolenie a propagacja to dwie różne rzeczy. Z resztą ciężko propagować coś o czym nie decydujemy świadomie czyli orientacji seksualnej. To że będę widział gejów w tv, na paradach czy biorących ślub nie spowoduje tego że stanę się homoseksualny, to nie jest zaraźliwe choć niektórzy prawicowcy uważają inaczej. Wiem że to dwie różne rzeczy - obie mi nie odpowiadają. Co do dalszej części postu - nie całkiem mnie zrozumiałeś, albo świadomie chcesz wrzucić mnie do wora z szalejącymi prawicowcami. Mi nie przeszkadza to że sobie dwóch facetów mieszka razem, sypia razem. Ale na przykład przeszkadzałoby mi już gdyby taki układ zezwolono ukonstytuować prawnie i nazywać małżeństwem. I to nie dlatego, że ja się boję że od pojawienia się takich "małżeństw" sam nabiorę ochoty na kolegę z pracy. Chodzi raczej o to że jest to pewne odstępstwo od normy. Ostatnie dziesięciolecia upływają pod znakiem coraz większych odstępstw od tych norm i mi się to nie podoba. Nie mamy jeszcze możliwości stwierdzenia że takie zmiany nie wpłyną destrukcyjnie na społeczeństwo, bo za krótko mamy możliwość badania tych zmian, ale moim osądem kierują obawy mające nieco logiczniejsze podstawy niż irracjonalny strach przed "epidemią homoseksualizmu".

Ja mam brata geja. Sam jestem daleki od krzyczenia haseł w stylu "bij pedała". Jednocześnie jednak wcale nie podoba mi się pomysł przyzwolenia, przyklaśnięcia propagacji homoseksualnego stylu życia. Czy jestem homofobem? Ja się wcale nie "boję" homoseksualistów, mnie raczej niepokoją potencjalne zmiany społeczne mogące zajść w następstwie fali pewnych zmian których tolerancja homoseksualizmu jest częścią. "Odmienność budzi lęk" - to jest demagogiczne stwierdzenie, bo można go użyć w obie strony. Bo skoro budzi lęk, i to nie od wczoraj, to chyba jest to jakoś ewolucyjnie uzasadnione?

Jawnie jakbym swojego szefa słyszał, że za całe zło świata odpowiadają Żydzi i USA... :/

Dziękuję, skorzystam.

Bardzo interesująca teza. Masz coś na poparcie tego stwierdzenia czy mamy wierzyć na słowo?

Mobbing w pracy? Rzecz nieobca. Nie ze strony załogi, ekipę mamy zgraną, ale szef nas gnębi do potęgi. Od lat słyszymy narzekania że jest kryzys, że nie zarabiamy na nasze pensje i on musi do nas dokładać, co widząc jak sobie remontuje chałupę, kupuje nowy samochód i stawia saunę jest nieco irytujące. Gościu jest jawnie psychiczny i potrafi machnąć ręką jak ktoś zepsuje zlecenie za 1000 zeta za to pieprzyć jak nakręcony przez pół godziny kiedy ktoś zwali coś za 20 złotych. No i oczywiście wszystko musi być wykonywane DOKŁADNIE tak jak on sobie umyślił, nawet takie pierdoły jak odśnieżanie podjazdu pod firmą muszą być wykonywane według JEGO schematu (typu: nieważne że wygodniej jest odśnieżać w linii wschód/zachód bo śnieg wieje w oczy odśnieżając w linii północ/południe - ważne, że odsnieżając w linii północ/południe oszczędza się 2 minuty odśnieżania...). Facet jawnie nam mówi że pracujemy u niego tylko dlatego że niestety prace same się nie zrobią a on sam nie da rady wykonać pracy 8 osób. Koleś jest też skrajnym katolem i antysemitą, więc jego pogadanki o tym że całe zło na świecie to wina Żydów i gejów są na porządku dziennym. Ale... praca jest blisko i płaci relatywnie nieźle. Ma też, trzeba przyznać, momenty że daje się lubić. Ale przychodząc do pracy zawsze czujemy się jakbyśmy grali w rosyjską ruletkę - nigdy nie wiadomo co nas może danego dnia czekać, czy szefu będzie w nastroju euforycznym czy morderczym.

Nikt "online" ci nie zastąpi kontaktu w cztery oczy ze specjalistą który postawi diagnozę nie tylko po przedstawionych objawach ale też na podstawie obserwacji jak się zachowujesz itd.; ciężko się zebrać na wizytę bo to w pewnym sensie ostateczne potwierdzenie sobie że się jest "psychicznym" ale serio, warto.

Na Twoim miejscu rozważyłbym wizytę prywatną u psychiatry, czasem nie ma co żałować wydania pieniędzy bo zdrowie ważniejsze.

Ale są substancje które już po pierwszym zażyciu zmieniają Twoje życie o kilka stopni, co z tego że w samej substancji nie ma niczego złego jeżeli wszyscy wiedzą do czego służy. W samych skłonnościach do zabijania też nie ma niczego złego dopóki nie zacznie się zabijać? Ale ja nie mówię o takich substancjach co po pierwszym zażyciu wywracają na lewą stronę. Ja mówię o tym że dopóki czymś nie wpływasz negatywnie na swoje codzienne życie (i nie krzywdzisz tym innych, o czym nie wspominałem bo wydawało mi się oczywistością) to nie widzę problemu żeby to robić, i nieważne czy to jest palenie trawki czy chodzenie na dziwki czy skakanie ze spadochronem. Ty próbujesz demonizować.

Nie ma sprawy, szczerze mówiąc to bardziej chyba potrzebowałem to z siebie gdzieś wyrzucić niż żeby ktokolwiek się do tego jakkolwiek ustosunkowywał... W pewnym sensie podziwiam, patrząc na ten wątek dzisiaj sam się zastanawiam jak komukolwiek chciałoby się przebrnąć przez taką ścianę tekstu heh...