SadSlav

Absinthe, teraz już nie... Szybka Zmiana, ja mam wrażenie, że zawsze robię coś źle... że moje życie toczy się a ja nie mam nad nim nawet kontroli... że cokolwiek zrobię będę żałował tego co straciłem... Na razie tracę wszystko ale wiem, że jest to taka sytuacja, że nie mogę mieć wszystkiego... jedynie nic...

slow motion, kurcze, wyrażam się chyba zbyt niejasno i enigmatycznie ale inaczej nie umiem. Postaram się to trochę rozjaśnić. W każdym razie w moich myślach są DWIE, kobiety a ja nie umiem sobie ustawić granic pomiędzy przyjaźnią, przywiązaniem czy ewentualną miłością. Zawiodłem obie a nie potrafię nawet napisać co czuję do każdej z nich. Nawet nie wiem czy którąkolwiek kocham... Pierwszy raz w życiu jestem w tak trudnej i nieokreślonej dla mnie sytuacji emocjonalnej... Teraz możecie po mnie jechać, że jestem niedojrzały, hipokryta ze mnie czy coś w tym stylu ale... tyle już wiem. Nie chciałbym ranić żadnej a obie już tak naprawdę zraniłem. Nie umiem się określić w sferze uczuciowej i przez to jestem również nieszczęśliwy... Więcej na dzień dzisiejszy nie mogę napisać. cudak, na razie nie potrafię... Absinthe, nie wiem czy wybaczy. Wiem za to, że zraniłem ją bardzo mocno i jak sama mi powiedziała "nikt jej tak jeszcze nie skrzywdził"... Czuję się z tym fatalnie...

cudak, ale ona na mnie liczyła... Błąd, który popełniłem nie jest tak po prostu do naprawy... Bardzo żałuję, zwłaszcza, że coś do niej naprawdę czuję... Boję się do niej jednak odezwać z kilku względów... "Przepraszam" nie przyniosło ulgi... Ani mi, ani tymbardziej jej...

Nie wszystko jest aż tak proste. Tkwię mentalnie w przeszłości i nie potrafię się od niej oderwać. To chyba moja reakcja obronna - trzymam się tego co dawniej czyniło mnie szczęśliwym. A dzisiaj się już chyba nie sprawdzi. Chciałbym żeby nikt nie cierpiał w wyniku moich błędów życiowych i głupich decyzji ale tak się niestety nie da w moim przypadku... Ta osoba wierzyła we mnie, polegała na mnie... a nawet więcej... A ja zawiodłem ją w bardzo trudnej dla niej chwili, w przełomowym momencie jej życia... Gardzę sobą jak o tym pomyślę... slow motion, najgorsze jest to, że nie wiem co czuję do tej osoby choć powiedziałem jej kilka słów, które mogą wskazywać na to że nic nie czuję. A to nieprawda. Ciągle o niej myślę, choć nadal nie potrafię sprecyzować uczucia jakie do niej żywię... Czy to jest normalne? Stare sprawy się odezwały, dawne poczucie winy i współczucie dla osoby z mojej przeszłości. Nawet nie umiem rozgraniczyć czy to tylko to...

Jestem załamany swoim zachowaniem... Kiedyś wiedziałem co czuję. Przynajmniej tego mogłem być pewny ze swojej strony... Bardzo zraniłem Kogoś, kto nadal jest ważny w moim życiu i nie radzę sobie z tym. Postąpiłem jak palant a w dodatku nawet nie wiem czy tak naprawdę nie zrobiłem tego ze strachu. Ze strachu, że nie jestem wystarczająco dobry, męski, silny. Może ja muszę sobie stwarzać problemy żeby tracić nerwy i zejść z tego padołu na zawał? Może to moja chora psychika i leki, które nie dają żadnego efektu? Może niepotrzebnie zrezygnowałem niedawno z terapii? Może jestem tylko lękowcem, który się zagubił i ma mętlik w głowie przez nawrót dawnych spraw? Na razie jednak nie potrafię odseparować się od forum. Sam nie wiem czy to źle czy dobrze

[videoyoutube=lq_W19qo-X8][/videoyoutube]

Będę lukał... Ale nie wiem czy będę to robił regularnie

ŻEGNAJ Uderzyłem się pięścią w twarz, to za mało, zasługuję na więcej, bólu, pogardy, śmierci. Jestem nikim, wiem o tym, ale dlaczego, nadal ranię bliskich? Uwielbiałem Cię, ale straciłem Cię, i stać mnie tylko, na napisanie tego głupiego wiersza, choć wiem, że nie jestem w stanie, odkupić swoich win, rozgrzeszyć się przed Tobą, i nawet nie mogę, powiedzieć Ci wprost, "przepraszam, już odchodzę, z Twojego życia"... Żegnaj, nawet nie wiesz, jak wiele, dla mnie znaczyłaś... -- 03 cze 2012, 18:59 -- PRZEPRASZAM "Przepraszam", wiem, że to za mało, blizny już zostały, po ranach, które zadałem, rysy na szkle, kiedyś niekszitelnym, nigdy nie znikną. "Wybacz", wiem, ile złego zrobiłem, chcę naprawić swoje błędy, nadal jestem głupcem, ale chcę być nim przy Tobie. "Zostań", o ile tęsknisz, o ile nadal czujesz... -- 17 cze 2012, 21:21 -- DIGITALIZOWANA PRAWDA Przestrzeń nie-wirtualna, przestrzeń moja, ciasna, własna, zerojedynkowa, przegrana-wygrana, za dużo zer na matrycy, mej pamięci przestarzałej, gwarancja wygasła, trzeba zmienić chip na nowy, procesor już nie daje rady, obudowę też szlag trafia, coraz więcej zarysowań, kurzu, brudu, bólu, bezsensu, czekam aż się wyłączę zupełnie, zgasnę na wieki, zardzewieję, a jeśli to długo będzie trwało, poproszę kogoś, aby odinstalował moje marzenia, wspomnienia, tęsknoty, sformatował pamięć, rozłożył na części pierwsze, bo nie jestem niczym więcej, jak tylko zbiorem, archaicznych komponentów.

Ja jestem nikim... Tylko to mi pozostało...

"Jutro możemy być szczęśliwi, jutro możemy tacy być..." - te słowa piosenki słyszę właśnie w telewizji ale... ja nie wiem czym jest dla mnie szczęście... Nie chcę za dużo wyjawiać ale... Jestem rozdarty... Jestem nieszczęśliwy... Zraniłem wiele osób w ciągu ostatnich kilku miesięcy i źle mi z tym... Nie wiem czym jest dla mnie szczęście... Cokolwiek zrobię czuję, że popełniam błąd... Nie ufam swoim uczuciom bo nie wiem też co tak naprawdę czuję... I do kogo... Też tak macie? Czujecie, że cokolwiek zrobicie to skończy się źle? Nigdy nie jesteście zadowoleni? Napiszcie o swoich przeżyciach... Dodam tylko, że jest to ostatni mój temat na tym forum. Odchodzę. Nie kasuję konta ale nie będę już się raczej udzielał na forum. Z wielu względów. Ale dziękuję Wam, że jesteście i zmieniliście coś w moim życiu. Na pewno zrobiliście to w większym stopniu niż moja psychoterapia... Dziękuję Wam i być może do napisania

[videoyoutube=9WfnYpikVgU][/videoyoutube]

slow motion, ekspert_abcZdrowie, no ale w sumie jakoś nikt nie chce tych fantazji wyjawić więc same świętoszki wśród nas

A ja siem wstydzem i nie powiem Wogóle zarzucam bulwersa, że to forum jest takie zboczone i dla perwertów

Nie można ale jak ktoś z Twoich znajomych ma oryginała to może ma na zbyciu kody na 'wersje demo' zwaną przez Blizzarda Starterem. Mi akurat kolega z forum użyczył Swoją drogą w niektórych sklepach, gdzie sprzedają cyfrowe wersje gier sprzedają takie startery po 10 zł W końcu Blizzard jest tak ekskluzywny, że nawet wersje demo ich gier kosztują prawdziwą kasiorę

Dzięki uprzejmości Marsala2, sprawdziłem wersję "demo" trzeciego Diabolo i stwierdzam, że pomimo licznych zmian gra się naprawdę dobrze. Jest mniej otwartych przestrzeni w pierwszym akcie i ogólnie rozgrywka jest bardziej "fabularna" bo spotykamy inne postaci, rozmawiamy z nimi, one się do nas dołączają itd. Rozwiązania choć prostsze w swoim założeniu są w sumie dość ciekawe ale nie dotarłem na razie moją łowczynią demonów do maksymalnego - 13 levelu postaci. Ilość kombinacji umiejętności i run jest naprawdę spora i stwarza duże możliwości graczowi. W sumie bardzo dobrze mi się grało przez te kilka godzinek Dzięki Marsal2,

[videoyoutube=tF4gFTtyjHg][/videoyoutube]

Bo z Wami ciężko ale bez Was jeszcze gorzej

[videoyoutube=MLu_XOWCz0c][/videoyoutube] [videoyoutube=p4qhQbFYyUI][/videoyoutube] [videoyoutube=LqLylZT4qt0][/videoyoutube]

Mam nadzieję, że jednak klimat się utrzyma bo wiem, że będą retrospekcje itd. A serię BioShock uwielbiam

Nerd, ja się wybieram, Ola też raczej będzie W razie czego mamy kontakt, będę dostępny komórkowo po godzinie 16:00

Do Steama idzie przywyknąć, gorzej z Originem, który ciągle nie chce działać A 1 czerwca premiera Maksa Payne'a 3

Gier o dinozaurach to chyba mało powstało, a dobrych to już w ogóle garstka. Ja bardzo lubiłem starego, dobrego Turoka 2

Mad_Scientist, bardzo fajny ten link, przyda się bo mój komp już swoje lata ma a premiery się w tym roku fajne szykują Michuj, Srajzis 2 jezd doopny

THJ_nw, taaaak, to piękny utwór Doskonale podkreśla moje uczucia i stan psychiczny... Jeśli chodzi o Comę to uwielbiam całą pierwszą płytę, np: [videoyoutube=uw0VokW9-E8][/videoyoutube] A w piątek wystąpią w Poznaniu na Juwenaliach

Bellatrix, tak trzymać