Regina Sofia

Asertin, ale myślę, że jest gorzej niż lepiej po zwiększeniu dawki.

Już nie mam sił udawać,dopadło mnie coś strasznego, dawno czegoś takiego nie miałam. Pewnie po części wpływ miała sytuacja z mamą, co opisywałam, potem miałam długa przerwę w pracy urlop, ale po nie dałam rady iść. Jestem tak przytłoczona, przygnębiona, rozdrażniona. Nie mam sił wstać z łóżka, nie zrobię jedzenia, nie posprzątam, normalnie masakra. Jestem pod kontrolą psychiatry, ale nic mi to nie pomaga, uważam, że jest tylko gorzej.

Ludzie chyba nie szukają aktualnie związków, odpowiedzialności.

Wiem, że nic to nie da, że ja będę się tak karać. Ale jakoś tak mam, że mam jakieś wyrzuty sumienia jak chce sobie coś kupić, zrobić.... Ogólnie od świąt kiepsko się czuje, bo jak już pisałam jak każdą dla sytuację czy w życiu codziennym w tym zawodowym muszę odchorować. Ale teraz jest gorzej jestem rozdrażniona, wszystko mnie denerwuje, nic mi się nie chcesz ani sprzątać,ani gotować. Boje się, że skończę jak mama.... Jeszcze ten gość na aplikacji gadało się ok, a na koniec, że raczej nic z tego. Mnie nawet coś takiego dołuje. Wyprzedzę pytanie od tego zajścia z mamą jestem pod opieką psychiatry, biorę Asertin tylko mi dawki zmienia i zwiększył. Ale stwierdził, że to wszystko może być od tarczycy. Jest mi naprawdę źle. Najchętniej bym tylko spała, bo choć w snach jest lepiej.

Mam coś takiego, że uważam, że nie powinnam sobie czegoś kupić, miec lepiej skoro mama tak ma. Bo jakoś sumienie mi żyć nie daje.

Przez ta sytuację to ja jestem wykończona. Nic mi się nie chce, bo ja nie zasługuje tak uważam by normalnie żyć.

Jak uważacie czy pogoda na na nas duży wpływ? Na mnie strasznie działają silne wiatry. Zastanawiam się natomiast czy to, że teraz są takie mrozy może to powodować obniżenie nastroju, przygnębienie?

Mam podobnie, niestety

To się zaczęło wcześniej niż ona miała problemy z pracą. Bo to już trwa, tylko się nasila, a ona nic z tym nie robi. Uważa, że jest wszystko ok, takie życie wybrała. Do psychiatry chodziła jak miała problemy z pracą, ale uważała, że tego nie potrzebuje, że lekarze to większe świry.

Większy problem tzn.co masz na myśli? No właśnie siłą nic się nie zdziała.

58 lat No ja nie rozumiem tego jak spała. Aldona w tym nic złego nie widzi.Te ilości śmiecie domu, zapasy jedzenia i ubrań jajek dawałam, a ona nawet tego nie rozpakowywała. Zimno to twierdzi, że jest przyzwyczajona

Ona mówi, że wybrała takie życie. Z pracą było tak, że nerwowo już nie dawała radę, miała trzęsawki itp. Ona żyje w syfie, ale o siebie dba tzn. myje się, ubiera schludnie, jak gdzieś es wychodzi. Ja nie rozumiem, dlaczego nie chce jakieś zmiany, by tak nie egzystować. Choć moja babcia w pewnym momencie podobnie żyła, ale nie wiem czy to nie było też po części pod dyktando mamy. Babcia po śmierci dziadka stwierdziła, że teraz już jakby koniec życia. Ja siebie, że też tak skończę...

Najśmieszniejsze już pisze sarkastycznie jest to, że to jest bardzo wykształcona, mądra osoba. Ostatnia jaką bym podejrzewała o coś takiego. Nigdy nie mówiła o pomocy, wszystko sama itp. Leczyła jak w pracy miała ciężki czas, ale ogólnie psychicznie jest dobrze. Jestem sama. Mam co prawda siostrę mojej mamy, która stara się pomóc i się zajmowała jak był ten zły czas. To mama na koniec powiedziała, że nie musiała jej pomagać i inne niemiłe słowa. Mnie męczy właśnie to, że ja wiem, że nic nie zmienię, ale nie chcę ją się wykończyć. Bo ja naprawdę to odchorowuje.

Kiedyś mama coś wypiła, ale od czasu jak ja uratowałam niby nie, poza tym nie ma za co.

Potrzebuję się wygadać i może coś mi pomożecie. Ja już nie daję sobie rady. Otóż mam mamę, ona sobie wybrała, że żyje w starej chacie, bez ogrzewania, wody, prąd w jednym gniazdku oraz okropnym nieporządku. W zeszłym roku dopiero zobaczyłam jaki jest ogrom tego burdelu, jak doprowadziła się do stanu prawie śmierci, w ostatniej chwili ja uratowałam. Ile się nasłuchałam złych rzeczy jak była w skoku choroby, przeinaczają słowa iyp. Spała na podłodze, przy otwartych drzwiach, bo ma psy. Od razu zaznaczam ona nigdy nie chciała pomocy, bo ona chce tak żyć. No i odeszła z pracy, od tak no i wiadomo jest problem, aby teraz ktoś ją zatrudnił, zasiłek, który jest śmiesznej wysokości się skończy. Ale chodzi kino całą sytuację, że ja nie mogę sobie z nią poradzić. Po spotkaniu z nią, patrzeniu jak wygląda, opowiadaniu jestem wymęczona, nie mam sił i ryczeć mi się chce. Następnego dnia jestem nie do życia Mam jakieś poczucie, że ja sobie życia nie mogę ułożyć, że nie mogę kupić cud dla siebie, bo przecież matka takie na życie. Jak pisze do mnie to, że kasy nie ma, ale jedzenia nie chce. Najgorsze, że sama pracy się pozbyla doprowadziła dom do ruiny. A parę lat temu w życiu bym nie powiedziała, że osoba na dobrym stanowisku z wartościami tak postąpi. A ja co noc przed zaśnięciem mam tylko wizję tego jak ja znalazłam, jak tam żyje. To, że ja nie mogę kupić sobie czegoś, żyć normalnie, wychodzić, bo jak skoro matka tak żyje. I tak mnie to doluje, że przez następne dni jestem nie do życia.

On upada i tak pomimo leków. Mi nawet nie chodzi czy ja bym podołała, ale jak czuć się z tymi upadkami. Czy Wy byście dali radę?

Ale mi nie chodzi oto, ze to internet, lecz to, że on jest chory. Czy tak Wy dobrowolnie zaczęlibyście się spotykać z osobą chorą na padaczkę, która w każdym momencie może upaść?

Hejo, hejo

Stres? a może za dużo pornografii?

Hej, może poradzicie mi co zrobić. Poznałam na internecie mężczyznę, okazało się później, że spotkałam go parę razy w urzędzie i zawsze miałam o nim mniemanie, że jest mruk, niemiły. No i zaczęliśmy pisać, rozmawiać przez telefon naprawdę mogliśmy rozmawiać i rozmawiać, dawno z nikim tyle nie rozmawiałam. Z wyglądu nie jest to mój ideał, ale wcześnie na ideałach się przejechałam. Na początku wyjawił mi, że cierpi na padaczkę (ale nie jakąś poważną) i tym mnie trochę zamurował, bo stwierdził, ze pewnie nie będę go chciała poznać. Wydaje się normalnym mężczyzną i nie jakimś lovelasem, czy cwaniakiem. Ale odmówiłam spotkanie, spanikowałam. Boję się, że ze spotkania znowu nic nie wyjście, albo i, że wyjdzie i co dalej?

Przepracować tzn co masz na myśli?

Nawet jedna, pierwsze spotkanie

Napiszę pokrótce historię, może mi ulży i też mi dacie jakieś rady. Kiedyś żyłam radośnie, bezproblemowo. Następnie wiadomo życie si zmienia, byłam w przemocowym związku, gdzie związek zakończył się poprzez wniesienie sprawy karnej. Rok dochodziałam psychicznie do siebie oraz fizycznie (rehabilitacja, ból). Większość czasu byłam sama. Po tym czasie dostałam nową pracę, nowe znajomości. No i jestem sama, mam spokój - ale czuję, że czas mi się wymyka, ucieka- a ja nie potrafię poszukać by coś sprawiło mi radość, zajęła się czymś. Nie chodzi też o kwestie jakieś super finansowe, bo bogatą też nie jestem. I to jest jeden problem. Drugi mam z mężczyznami, nie wiem czy na siłę szukam by z kimś być, by z kimś przebywać, ale niestety wszystko kończy się na ogół na łóżku -bo większość spotkań się tam kończy, nie wiem czy to dlatego, że bliskości mi brakuje, odrzucenia (że teraz sama).

Jak ja wpadnę w jakiś lęk to mam nerwobóle w klatce piersiowej, które są naprawdę nieprzyjemne i bolące. Sporo razy wylądowałam nawet na SOR. Również bóle głowy:( Ze względu, że mam spokojniejsze życie, już na szczęście tego nie mam. Tylko czasem ogarnia mnie wieczorem taki lęk, wszechobecny, trudno mi to opisać, ale panicznie zaczynam się wszystkiego bać:(

Też żałuję wielu lat, bo moje życie na pewno potoczyło by się zupełnie inaczej. Ale jak mówią, każde doświadczenie niby uczy.