Hurricaner27

Mam 33 lata. Temat zaczynałem kilka lat temu ale nie poradziłem sobie. W tym wieku już tylko sznur zostaje w mojej sytuacji

Nic na to nie poradzę. Zawsze byłem miły i dobry dla ludzi, życzyłem im dobrze i gówno z tego miałem. Dość tego. Zawiodłem się na ludziach i mam ich dość.

Ale to jest przykre dla mnie jak ktoś mi daje do zrozumienia że mam być całe życie nieszczęśliwy. Zresztą i tak najlepsze lata mam za sobą. Powiem szczerze nie mam już szans na nowych kolegów, przyjaciół itd. Nie wiem czy nie zerwać tych kontaktów co jeszcze mam, bo mam żal do tych znajomych że tak o mnie myślą i że tak naprawdę nigdy mi nie pomogli jakoś się ogarnąć itd nawet we wcześniejszych latach kiedy potrzebowałem pomocy. Smutno mi patrzec na młodych zakochanych ludzi podczas gdy ja nigdy nie byłem z kobietą nawet się nie całowałem. Teraz każdy ma mnie za nieudacznika i przegrywa i nikt by mi nie pomógł tylko jeszcze dokopał bardziej

Bardzo źle się czuję jak widzę w moim pobliżu uśmiechnięta młodzież, zakochane pary, przeklinam ich w myślę i życzę im śmierci. Jak widzę młodzież w swoim otoczeniu nie mogę płakać mi się chce, dostaje nerwicy i ściska mnie w żołądku. Kurwa najgorsze jest jak obsługuje ludzi przy kasie i stoi jakaś parka i sie migdali przy kasie no po prostu mnie szlak trafia. Kurwa czy ludzie muszą się tak obnosić ze swoim szczęściem?? Naprawdę jak czytam wiadomości i słyszę że zginął w wypadku jakiś młody człowiek to się cieszę.

Ja też bym nie chciał płacić za seks, chciałbym go z namiętności z kobietą, którą poderwę choćby na jedną noc ale to moje marzenia ściętej głowy tak wogóle bym chciał wyjść z kimś na miasto mieć jakichś fajnych kumpli bo mam kilku kolegów i rzadko się spotykamy w sumie ale wśród nich przyległa do mnie łatka takiego prawiczka samotnika i nieprzebojowego chłopaka. Sam nie wiem ale czuję się ostatnio w ich towarzystwie źle bo zlekceważyli to co im powiedziałem i może nie powiedzieli tego wprost ale odczułem że myślą o mnie tak że musisz się pogodzić bo będziesz całe życie sam. Oni już mają żony i dzieci, jeden jest kawaler ale on za bardzo nie chce ze mną wychodzić na jakiś podryw bo przyległa do mnie ta łatka i oni myślą chyba że jestem przegrywem. Na fajne życie, na nowych znajomych na dziewczynę na seks nie mam żadnych szans niestety. Pracuje na kasie w sklepie więc atrakcyjność zerowa w moim przypadku dla dziwwczyny. Jedyne wyjście to samobójstwo

Właśnie smutne to jest umrzeć prawiczkiem. Wiem że jak umrę to mi będzie wszystko jedno ale smutne to tak żyć i tak umierać. Ostatnio nawet usłyszałem od kolegów żebym się z tym pogodził bo i tak nikogo nie znajdę ani na stałe ani na jedną noc smutne to wszystko eh

Właśnie smutne to jest umrzeć prawiczkiem. Wiem że jak umrę to mi będzie wszystko jedno ale smutne to tak żyć i tak umierać. Ostatnio nawet usłyszałem od kolegów żebym się z tym pogodził bo i tak nikogo nie znajdę ani na stałe ani na jedną noc smutne to wszystko eh

Ja też jestem słabszy fizycznie i też nie mam tych typowych męskich umiejętności. Boję się jeździć samochodem chociaż mam prawo jazdy zrobione 13 lat temu ale przeraża mnie ten ruch na drogach. Nie mam niczego czym bym przyciągał do siebie ludzi, kobiety, itd. Umrę starym prawiczkiem i to jest bardzo smutne.

Ja już straciłem nadzieję na jakikolwiek seks z kobietą. Zostaje mi tylko własna ręka do końca życia

Ja bym chociaż chciał spróbować jak to jest mam 33 lata

Narazie myśli ale już nie mam siły. Psychika mi siadła, a głupio o tym komukolwiek powiedzieć bo w dużej mierze związane to jest z moją seksualnością i brakiem życia intymnego a nie mam na nie żadnych szans a nie ma się komu wygdać, przecież rodzicom o tym nie powiem

Nie,byłem kilka razy u psychologa ale zrezygnowałem to nic nie daje. Dalej jestem sam jak palec, prawiczek, bez szans na jakąkolwiek poprawę w życiu

Czas umierać, myślę o samobójstwie codziennie

Być może masz rację że tak jest

Witam, sorki że znów pisze i wylewam swoje żale ale miałem kilka sesji u psychologa ale jakoś tak średnio pomogło a teraz jestem w momencie żeWszystko się dzieje to co już pisałem wcześniej. Ostatnio się nasiliło, straciłem młodość życie itd., cały czas jestem sam jak palec nigdzie nie wychodzę ciężko nawiązać kontakty, jak widzę młodych ludzi, zakochane pary, to mnie krew zalewa że oni mają imprezy seks dziewczyny a ja 33 lata na karku i nawet się nie przytuliłem przez 15 lat mojego dorosłego życia do nikogo a oni o połowę młodsi odemnie mają wszystko, znajomi mają domy samochody, poukładane zycie a ja mam depresję, jestem starym prawiczkiem z małym penisem bo mam około 10 cm, bez fajnego charakteru z depresją, boję się na ulicę wychodzić. Jestem bardzo przygnębiony, w myślach przeklinam społeczeństwo ten kraj itd. mam myśli samobójcze i straszną depreche ja się wykończę. Najgorsze jest chyba to że mam poczucie straconej młodości i żal i smutek z tego powodu, starcilem najlepsze lata i wiem że ich nie odzyskam to mnie paraliżuje najbardziej ten żal i złość, dlatego jestem mega smutny jak widzę młodych ludzi nie mogę przebywać w ich otoczeniu, chciałem chodzić na siłownie ale nie mam z kim a samemu mi smutno jak widzę wszędzie tych pewnych siebie młodzików. Ja nigdy mie umiałem grać w piłkę, ani w zadne takie gry zespolowe więc nie miałem okazji się integrować w młodości itd. Fajnie by było jakieś hobby znaleźć ale ciągle coś to praca to deprecha, brak możliwości pójścia z kimś, chciałem chodzić na siłowni z takim jednym znajomym ale był ze mną kilka razy i powiedział że jestem za słaby dla niego i mnie olał. Ja nie mam szczęścia do ludzi i żeby znaleźć kogoś fajnego żeby z kimś gdzieś wyjść, żeby może przez kogoś poznać kogoś więcej itd.

Myślałem żeby pójść. Na początek może na jakiś masaż erotyczny. Kurde ale też trochę się boję przez tą pandemie. Dobija mnie wszystko:(

Chciałbym pójść na taki masaż teraz ale nie wiem czy to jest bezpieczne teraz. Z drugiej strony ta pandemia to się nawet nie skończy do końca tego roku to też nie chcę tyle znowu czekać.

Tak, wyszło mi że mam łagodną depresję

Ja boję się z jednej strony covida, z drugiej strony boję się nieprzezytego życia, które w ogóle nnie wiem jak przeżyć żeby było dobrze. Nie mam żadnych pomysłów na życie. Znajomi się ode mnie odwracają bo już nawet nie mam o czym z nimi gadać. Po pandemii jeśli przeżyje to nawet nie będę już wogole miał z kim wychodzić. Czasem nawet się boje tego końca pandemii bo wiem, że ludzie będą wtedy wychodzić i żyć a ja zostanę dalej w domu a moja jedyna rozrywką będzie praca o ile bedzie. Powstaną w mojej głowie kolejne blokady i to wszystko się będzie tak ciaglo.

Niby racja ale jest we mnie poteżny strach i jakaś niechęć do wszystkiego. Zacznę gdzieś wychodzić, będzie źle bo zachoruje, będę uważał, stracę kolejny rok na siedzeniu w domu. Zresztą przed pandemią też nic ciekawego się w moim życiu nie działo. Po drugie siedzę praktycznie cały czas w robocie na drugich zmianach. Żyję z dnia na dzień, tracę resztki moich kontaktów towarzyskich a o nowych to mogę zapomnieć. Chyba czas się pogodzić ze swoją samotnością i zaakceptować życie z dnia na dzień, innego wyjścia nie mam

Relacje z ludźmi z pracy są poprawne. Większość to mężatki z małymi dziećmi więc raczej ciężko spędzać wolny czas z takimi osobami. Dogaduje się ze współpracownikami ale oprócz pracy to nie mamy nic wiele wspólnego ze sobą. Mieszkam ze współlokatorami, to tacy koledzy w sumie. Każdy z nich ma swoją pracę, swoje zajecia itd. Dogadujemy się nawet dobrze. Jednak ostatnio to tak jakoś czuje się bardzo samotny i zdołowany. Oprócz nich nie mam żadnych innych znajomych. Żadnego hobby, żadnej pasji. Chciałbym zacząć coś ćwiczyć ale coraz częściej słyszę o ciężkich przypadkach covida u młodych ludzi i o długiej rekonwalescencji, a jestem chorowity więc po co mi zaczynać jak i tak potem przez długi czas będę chorować więc bez sensu zaczynać.

chciałbym zacząć ćwiczyć ale coraz cześciej słyszę o ciężkich przypadkach przechodzenia covida przez młodych ludzi, więc chyba nie ma sensu zaczynać bo i tak to złapie prędzej czy później a jestem słabego zdrowia więc na pewno będę miał jakieś powikłania i długo będę dochodził do zdrowia. Tak czy tak czeka mnie kolejny stracony rok więc żadnych postanowień nie robię

Mogłem ale coś mi się wydaje że chyba go jeszcze nie przeszedłem. Coraz częściej słyszę od ludzi o ciężkim przebiegu tej choroby i o groźnych powikłaniach, które bedą się ciągły miesiącami lub latami. Coś mi się wydaje że 2021 będzie jeszcze gorszy dla mnie niż ten co był i jakoś się nie spodziewam nic dobrego w najbliższej przyszłości. Stracę kolejny rok lub dwa ze swojej młodości, być może umrę, mogę stracić zdrowie na zawsze. Jakoś nie napawam się optymizmem. Będzie co będzie. Tak szczerze to sam nie wiem, co robić, żeyje i wegetuje z dnia na dzień i sam nie wiem jak ruszyć z miejsca żeby było coś lepiej. Świat mnie przeraża coraz bardziej, jestem rozgoryczony swoim życiem. Męczy mnie już to wszystko. Dzięki za dobre słowa mimo wszystko.

Myślałem o tym, żeby się wybrać gdzieś właśnie na masaż erotyczny, żeby chociaż na początek w taki sposób "obyć" się z kobietą. Tylko że teraz te czasy to nie wiadomo czy tam iść czy nie czy czasem tam nie złapie covida itd. Ale chyba kiedyś się wybiorę, coraz bardziej jestem zdeterminowany. Co mi zależy może będzie fajnie. Boję się też cały czas, że w moim życiu wydarzy się coś co mnie uziemil w domu na dłuższy czas albo na zawsze , jakaś ciężka choroba, kalectwo itd. Covida i tak złapie prędzej czy później bo nawet jak bym się chciał zaszczepić to i tak będę na samym końcu w kolejce więc Covid mnie raczej nie ominie. Boję się tylko ciężkich powikłań i cierpienia. Młodość już stracilem nieodwracalnie i ten rok 2021 na pewno będzie stracony dla mnie, więc kolejny rok w plecy. Ale może wcześniej umrę albo popełnie samobójstwo.

Nie byłem nigdy u psychiatry ani psychologa więc nie mam stwierdzonej depresji ale chyba ją mam. Ogólnie to chciałbym coś fajnego robić w wolnym czasie, nie mam wielu znajomych, nie mam się z kimś spotykać, przychodzę z pracy do domu i cały wolny czas praktycznie spędzam przed komputerem w czterech ścianach i to mnie chyba najbardziej boli z tego wszystkiego. Chciałbym jakoś sobie życie ułożyć, poznać jakąś fajną dziewczynę, robić coś fajnego, mieć z kimś gdzie pojechać od czasu do czasu na jakiś wypad a nie tylko tak gnić w fotelu